Мо мехоҳем баъзе аз паррандагонеро, ки дар Аҳди Қадим барои қурбонӣ истифода мешуданд, баррасӣ кунем. Дар ин ҷо дар Ҳастӣ 8, мо аввалин ҳолатеро меёбем, ки паррандагон ба Худо қурбонӣ карда шуданд. Нӯҳ нав аз киштӣ ба ҷаҳони покшуда қадам гузошта буд. Навиштаҳо ба мо мегӯянд, ки пеш аз тӯфон, «Худованд дид, ки бадии инсон дар замин бузург аст, ва ҳар тасаввури фикрҳои дили ӯ ҳамеша танҳо бадӣ аст» (6:5). Фасод ва зӯроварӣ, ки заминро пур карда буд, ҳукми тӯфонро овард.
Бар хилофи ин бадӣ, таваҷҷӯҳ кунед, ки Нӯҳ ҳамаи паррандагони покизаро дар қурбонгоҳ ҳамчун қурбонии сӯхтанӣ пешкаш кард. Ин ба мо Писари Худоро ба ёд меорад, ки ба замин омад. Дар миёни ҷаҳоне, ки аз гуноҳ олуда буд, Ӯ «пок» буд. Ӯ пок буд (1 Юҳанно 3:3). Ӯ муқаддас, безарар ва беайб буд (Ибриён 7:26). Вақте ки Рӯҳи Муқаддас ҳангоми таъмид ба Ӯ фуруд омад, Ӯ ба сурати кабӯтар ба Ӯ фуруд омад, ки хислати пок ва беайби Ӯро нишон медод. Ниҳоят, як Марди муборак, ки Худо метавонист аз Ӯ хушнуд бошад, ки тамоми иродаи Ӯро иҷро мекард (ба Аъмол 13:22 нигаред). Барои мо Ӯ худро ҳамчун қурбонии ҳақиқии сӯхтанӣ пешкаш мекард (Эфсӯсиён 5:2; Ибриён 9:14).
Пас, мо натиҷаҳои ин қурбониро мушоҳида мекунем. Худованд бӯи хуш, ё «бӯи истироҳат»-ро бӯй кард. Мо мехонем, ки дил ва фикрҳои инсоният мисли пеш аз тӯфон боқӣ монданд. Аммо қурбонии Масеҳ ба Худо истироҳат бахшид. Пас, боби 9 бо баракат оғоз мешавад: «Ва Худо Нӯҳ ва писаронашро баракат дод» (ояти 1). Ҳамин тавр, барои мо имрӯз, мо бо ҳар баракати рӯҳонӣ дар осмонҳо дар Масеҳ баракат ёфтаем (Эфсӯсиён 1:3). Ин танҳо аз сабаби азобҳо, марг, эҳё, сууд ва ҷалоли Ӯ дар дасти рости Худо буда метавонад. Биёед Ӯро ҳамду сано гӯем!
