Ҳамаи мо оянда дорем
Чӣ тавр онҳое, ки аз сабаби бемории марговар ё садама бо марг рӯ ба рӯ мешаванд, метавонанд оянда дошта бошанд? Мисли ҷинояткоре, ки ба қатл маҳкум шудааст, онҳо дар вазъияти ноумедӣ қарор доранд. Аммо Исо ба ҷинояткоре, ки ба қатл маҳкум шуда буд, гуфт: «Имрӯз ту бо Ман дар биҳишт хоҳӣ буд» (Луқо 23:43). Ин ба мо ишора медиҳад, ки новобаста аз шароит, барои онҳое, ки ба Худо таваккал мекунанд, ояндаи дурахшон вуҷуд дорад.
Китоби Муқаддас таълим медиҳад, ки ояндае берун аз ҳаёти ҳозираи мо вуҷуд дорад. Марг интиҳои мавҷудияти мо нест, балки дарвозаест байни ин ҳаёт ва сарнавишти оянда. Аз ин рӯ, ба ин маъно, ҳамаи мо оянда дорем.
Инро мисоли марди сарватманд ва Лаъзор нишон медиҳад, ки ҳаёти онҳо пас аз марг бо шуур, муошират ва хотира идома меёбад (Луқо 16:19-31). Онҳо дар ду ҷои гуногун буданд – биҳишт ва дӯзах – ва марди сарватманд мехост, ки бародаронашро огоҳ кунанд, то онҳо ба ҷои азоб афтанд. Ин хоҳиш рад карда шуд, ки нишон медиҳад, ки қарорҳое, ки дар рӯи замин қабул мешаванд, метавонанд оқибатҳои абадӣ дошта бошанд.
Инчунин, Худо ҳамаро аз мурдагон эҳё хоҳад кард (Аъмол 24:15). Дар асл, ду эҳё вуҷуд дорад, якум барои халқи Худо ва дуюм барои доварии онҳое, ки Худоро рад кардаанд (Ваҳй 20:5-6).
Павлус ин қадар ба ин оянда умед мебаст, ки мурданро аз зиндагӣ беҳтар медонист, зеро ин маънои онро дошт, ки ӯ бо Масеҳ хоҳад буд (Филиппиён 1:21-23). Дар ҷои дигар ӯ навишт, ки агар мо танҳо дар ин ҳаёт ба Масеҳ умед дошта бошем, мо бадбахттарин одамони ҷаҳон ҳастем (1 Қӯринтиён 15:19). Ин аз он сабаб аст, ки ин маънои онро дошт, ки эҳё аз мурдагон ва умеде берун аз марг вуҷуд надорад (1 Таслӯникиён 4:13).
Умеди пойдор аз Худо меояд
Китоби Муқаддас навишта шудааст, то «мо умед дошта бошем» (Румиён 15:4). Дар Аҳди Қадим Худо инро ба пайравонаш ваъда дод: «Зеро Ман нақшаҳоеро, ки барои шумо дорам, медонам, нақшаҳое, ки шуморо обод кунанд, на зарар расонанд, нақшаҳое, ки ба шумо умед ва оянда диҳанд». Ва боз Ӯ мегӯяд: «Барои ояндаи шумо умед ҳаст» (Ирмиё 29:11; 31:17).
Аз ин рӯ, агар онҳо ба Худо пайравӣ мекарданд, на ба пайғамбарони дурӯғин, онҳо ба ояндаи пур аз умед итминон доштанд.
Дар Аҳди Ҷадид, Ӯ ҳамчун «Худои умед» тасвир шудааст, зеро Ӯ манбаи умед аст, ва онҳое, ки аз Ӯ ҷудо ҳастанд, «бе умед» гуфта мешаванд (Румиён 15:13; Эфсӯсиён 2:12). Умеди имондор дар Худост, зеро Ӯ ба онҳо умеде додааст, ки зинда мемонад, ва меросе, ки онҳоро дар осмон интизор аст (1 Петрус 1:3-5,21).
«Умед»-и Навиштаҳо ин интизории боэътимоди як ҳодисаи оянда аст, на танҳо имконият ё хоҳиш. Ин аз он сабаб аст, ки Худо барои иҷрои ваъдаҳои худ сабти комил дорад.
Осмони нав ва Замини нав
Мероси абадии масеҳиён ин аст, ки «бо Худованд то абад» дар биҳишт бошанд, ва онҳо ҳама ба мисли Масеҳ табдил хоҳанд ёфт (1 Таслӯникиён 4:17; Филиппиён 3:20-21). Мақсади асосии онҳо дар осмон ҷашн гирифтан, ҳамду сано гуфтан ва ибодат кардани Исои Масеҳ ва Худо хоҳад буд – ин мисли зиёфати бузурги арӯсӣ хоҳад буд (Ваҳй 19:6-9). Дар ин вақт онҳо мукофотҳоро қабул хоҳанд кард, онҳо Худоро ҷалолдодашуда хоҳанд дид, ва онҳо бо Ӯ ҳукмронӣ хоҳанд кард (Ваҳй 22:12; 1 Юҳанно 3:2-3; Ваҳй 20:6). Худо ба нест кардани оқибатҳои гуноҳ, ба монанди пӯсидагӣ, ғамгинӣ, бадӣ ва марг машғул аст. Ӯ мехоҳад тамоми офариниши Худро нав кунад. Дар охири замон Ӯ мегӯяд: «Ман ҳама чизро нав мекунам» (Ваҳй 21:5).
Яке аз оятҳои дӯстдоштаи ман ин аст: «Мо ба осмони нав ва замини нав, хонаи адолат, интизорем» (2 Петрус 3:13). Он ҳамчун ҷое тасвир шудааст, ки «дигар марг ё мотам ё гиря ё дард нахоҳад буд, зеро тартиботи кӯҳнаи чизҳо гузаштааст» (Ваҳй 21:4). Чӣ гуна дурнамои бузургест, ки як қисми ин бошад!
Муҳим аст, ки дарк кунем, ки ин ҷанбаи ояндаи имондорон аз кӯшишҳои онҳо ё муваффақияти онҳо дар ҳаёт вобаста нест. Ин тӯҳфаест, ки аз Худо қабул карда мешавад (Эфсӯсиён 2:8-9).
Самараи умед
Диди мо ба оянда ба ҳаёти ҳаррӯзаи мо тавассути таъсир ба муносибатҳо, эҳсосот ва рафтори мо таъсир мерасонад. Умед як муносибати муҳим барои масеҳӣ аст, ки бо имон ва муҳаббат алоқаманд аст ва бояд боиси рӯҳбаландӣ барои сафари ҳаёт гардад (1 Қӯринтиён 13:7,13). Самараҳои он амният, қувват, истодагарӣ, муқаддасӣ, дурнамои абадӣ ва шодиро дар бар мегиранд.
Амният
Умеде, ки Худо ба мо пешниҳод мекунад, ҳамчун «лангари ҷон, мустаҳкам ва бехатар» тасвир шудааст (Ибриён 6:18-19). Он инчунин ба кулоҳ монанд карда шудааст ва имондорон «бо қудрати Худо то омадани наҷоте, ки дар замони охир ошкор шуданӣ аст, муҳофизат карда мешаванд» (1 Таслӯникиён 5:8; 1 Петрус 1:5).
Қувват
Аҳди Қадим ваъда дод: «онҳое, ки ба Худованд умед мебанданд, қуввати худро нав хоҳанд кард. Онҳо мисли уқобҳо бо болҳо парвоз хоҳанд кард; онҳо давида хаста нахоҳанд шуд, онҳо роҳ рафта беҳуш нахоҳанд шуд» (Ишаъё 40:31).
Дар Аҳди Ҷадид Павлус навишт: «Ман инчунин дуо мекунам, ки чашмони дили шумо равшан шаванд, то шумо умедеро, ки Ӯ шуморо ба он даъват кардааст, сарватҳои мероси пурҷалоли Ӯро дар муқаддасон ва қудрати беҳамтои бузурги Ӯро барои мо, ки имон дорем, бидонед» (Эфсӯсиён 1:18-19). Аз ин рӯ, қудрати бузург ва тавонои Худо барои имондорон дастрас аст.
Онҳое, ки умедашон дар Худованд буд, дар имон қавӣ монданд. Масалан, вақте ки ҳама Павлусро тарк карданд, ӯ гуфт: «Худованд дар паҳлӯи ман истод ва ба ман қувват дод». Ин умеди ӯ буд: «Худованд маро аз ҳар ҳамлаи бад наҷот хоҳад дод ва маро бехатар ба Малакути осмониаш хоҳад овард» (2 Тимотиюс 4:16-18).
Истодагарӣ
Павлус Таслӯникиёнро барои «истодагарии онҳо, ки аз умед ба Худованди мо Исои Масеҳ илҳом гирифта шудааст» ситоиш кард (1 Таслӯникиён 1:3). Сипас, пас аз баррасии ҷисми эҳёшуда ӯ навишт: «Аз ин рӯ, бародарони азизам, устувор бошед. Ҳеҷ чиз шуморо ба ҳаракат наорад. Ҳамеша худро пурра ба кори Худованд бахшед, зеро шумо медонед, ки меҳнати шумо дар Худованд беҳуда нест» (1 Қӯринтиён 15:58).
Донистани баъзе нақшаҳои Худо ба мо мақсад ва ҳавасмандиро барои истодагарӣ ва «ба умеде, ки мо эътироф мекунем, устуворона часпидан» медиҳад, зеро Ӯ, ки ваъда додааст, вафодор аст. Имондорон даъват карда мешаванд, ки «истодагарӣ кунанд, то вақте ки иродаи Худоро иҷро кардед, он чиро, ки Ӯ ваъда додааст, қабул кунед» (Ибриён 10:23,36).
Муқаддасӣ
Пас аз навиштан дар бораи умеди ҳаёти абадӣ, Петрус имондоронро даъват кард, ки ҳаёти муқаддас ба сар баранд: «Ҳамчун фарзандони итоаткор, ба хоҳишҳои баде, ки шумо ҳангоми зиндагӣ дар ҷаҳолат доштед, мувофиқат накунед. Аммо чунон ки Ӯ, ки шуморо даъват кардааст, муқаддас аст, шумо низ дар ҳама корҳои худ муқаддас бошед; зеро навишта шудааст: «Муқаддас бошед, зеро Ман муқаддасам» (1 Петрус 1:14-15). Ин маънои онро дорад, ки худро аз ҳар чизе, ки ҷисм ё рӯҳро олуда мекунад, пок кунем ва ба сӯи покии комил аз эҳтиром ба Худо кор кунем (2 Қӯринтиён 7:1).
Умеди ба Исо монанд шудан, вақте ки Ӯ пайдо мешавад, моро водор мекунад, ки худро муқаддас нигоҳ дорем, чунон ки Масеҳ муқаддас аст (1 Юҳанно 3:2-3). Бо назардошти хонаи осмонии мо, «мо мақсади худро ба Ӯ писанд овардан мегардонем» (2 Қӯринтиён 5:9).
Дурнамои абадӣ
Азбаски осмон хонаи имондорон аст, онҳо бояд дар рӯи замин ҳамчун бегонагон зиндагӣ кунанд (1 Петрус 1:17). Онҳо даъват карда мешаванд, ки «ҳамчун бегонагон ва ғарибон дар ин замин, аз хоҳишҳои гуноҳкор худдорӣ кунанд» ва чунон ҳаёти нек ба сар баранд, ки дигарон Худоро ҷалол диҳанд (1 Петрус 2:11-12).
Ба ҳамин монанд, халқи имондори Аҳди Қадим дар рӯи замин ҳамчун ғарибон зиндагӣ мекарданд, зеро онҳо ба ҷои осмоние, ки Худо ваъда дода буд, ки барои онҳо омода мекунад, интизор буданд (Ибриён 11:9-10, 13-16).
Аз ин рӯ, мо бояд умеди худро ба Худо гузорем, на ба бутҳо, ба монанди пул (1 Тимотиюс 6:17-18; Матто 6:19-21); ва мо бояд «чашмони худро на ба он чи дида мешавад, балки ба он чи дида намешавад, нигоҳ дорем» (2 Қӯринтиён 4:18). Ин маънои онро дорад, ки ба чизҳои абадӣ тамаркуз кунем, на ба онҳое, ки танҳо муваққатӣ ҳастанд.
Шодӣ
Баррасии умеди пойдор ва мероси абадии имондорон ба шодии бузург оварда мерасонад, ҳатто агар онҳо озмоишҳоро аз сар гузаронанд. Гуфта мешавад, ки масеҳиён «бо шодии бебаён ва пурҷалол пур шудаанд», зеро онҳо метавонанд натиҷаи ниҳоии имони худ, наҷоти комили худро бубинанд (1 Петрус 1:6-9).
Ояндаи шумо
Оё барои ояндаи шумо умед ҳаст? Китоби Муқаддас мегӯяд, ки агар шумо бе Худо бошед, шумо барои оянда умед надоред. Дар ин ҳолат, ягона умеди шумо дар ин ҳаёт аст, ки метавонад хеле ноумедкунанда бошад. Чаро осмонро хонаи абадии худ нагардонед? Он гоҳ шумо ҳангоми бозгашти Масеҳ бо Ӯ хоҳед буд ва дар ҷаҳони нави оянда шарик хоҳед шуд.
Агар шумо имондор бошед, оё шумо мегузоред, ки самараи умед дар ҳаёти шумо афзоиш ёбад, вақте ки шумо интизори он чизе ҳастед, ки Худо барои шумо омода кардааст? Ин бояд ҳамчун амният, қувват, истодагарӣ, муқаддасӣ, дурнамои абадӣ ва аз ҳама муҳим шодӣ зоҳир шавад. Оё шумо ҳамеша омодаед, ки умеди худро ба дигарон шарҳ диҳед (1 Петрус 3:15)? Шумо бояд бошед.
