Забур 127 ва 128 дар бораи кӯдакон чизҳои аҷибе доранд. Онҳо дар бораи онҳо ҳамчун «мероси Худованд» ва инчунин «мукофоти» Худо сухан мегӯянд (Забур 127:3 KJV). Тавсифи дигари ҷолиб дар Забур 128:3 онҳоро ҳамчун «ниҳолҳои зайтун» номидааст. Аммо беназиртарин «тирҳо ... дар дасти марди қавӣ» аст (Забур 127:4). Ояти 5 идома медиҳад: «Хушбахт аст он марде, ки тирдони ӯ аз онҳо пур аст.» Ба ибораи дигар, аз кӯдакон бояд лаззат бурд.
Аммо бисёре аз волидоне, ки мо бо онҳо сӯҳбат мекунем, аз фарзандони худ лаззат намебаранд. Модар бештар кор карданро афзалтар медонад ва падар бештар голф бозиданро афзалтар медонад, назар ба он ки бо кӯдакон вақт гузаронад. Онҳо аз беқарорӣ, талабот ва рафтори хашмгинонаи фарзандони худ шикоят мекунанд. Онҳо мегӯянд: «Онҳо ин қадар пул талаб мекунанд, ин қадар вақт мегиранд, моро хаста мекунанд ва сипас дили моро мешикананд.» Он чизе ки ин волидон нодида мегиранд, ин аст, ки фарзандони мо маҳсули сохтани мо ҳастанд. Масалҳо 29:15 мегӯяд, ки беэътиноии волидайн боиси рафтори нангин мегардад: «Кӯдаке, ки ба худ гузошта шудааст, модари худро ба шарм меорад.» Ва рафтори нангин барои волидон, бобову бибиҳо ё каси дигар писанд нест.
Ба назар мерасад, ки дар байни кӯдакон имрӯзҳо ноамнӣ ва ноустуворӣ вуҷуд дорад. Дар ҳоле ки омилҳои зиёде метавонанд ба ин мусоидат кунанд, яке аз онҳое, ки бештар нодида гирифта мешавад, ин аст, ки волидон бояд масъулияти рушди устувориро дар фарзандони худ ба дӯш гиранд. Оилаҳои ноустувор фарзандони ноустуворро ба вуҷуд меоранд!
Дар сохтани хона, устуворӣ асосан аз маводҳои истифодашуда вобаста аст. Маводҳои қавии сохтмонӣ боиси хонаи қавӣ мегарданд. Ва дар сохтани ҳаёти кӯдак низ ҳамин тавр аст. Устуворӣ аз маводҳои сохтмонии шумо вобаста аст. Биёед панҷ маводи сохтмониро баррасӣ кунем, ки ба тавлиди фарзандони амн ва устувор кӯмак мекунанд.
Пояҳои қавии рӯҳонӣ
Пояҳои рӯҳонӣ қавитарин асосро барои сохтани устуворӣ ташкил медиҳанд. Омӯхтани Каломи Худо, дуо кардан барои онҳо ва бо онҳо, ба калисо бурдани онҳо бо имон, дидани масеҳияти аслӣ дар хона, ба Масеҳ аз ҷониби волидони худ роҳнамоӣ шудан ва дар фазои худотарсӣ ба воя расидан барои кӯдакон хеле устувор хоҳад буд.
Муносибати қавии муҳаббат
Фарзандони волидони меҳрубон ҳамеша нисбат ба онҳое, ки аз хонаҳое, ки муҳаббат намерасад, устувории бештар хоҳанд дошт. Кӯдакон ба муносибати волидони худ хеле ҳассосанд. Вақте ки онҳо набудани муҳаббати ҳақиқиро байни волидони худ ҳис мекунанд, онҳо инчунин набудани муҳаббатро нисбат ба худашон ҳис хоҳанд кард.
Мувофиқат
Тарзи муносибати модар ва падар ба масъалаҳои тарбия, интизом, ислоҳ, меъёрҳои рафтор ва ғайра, ба устувории кӯдак таъсири азим дорад. Байни волидон бояд рӯҳияи дастаҷамъӣ вуҷуд дошта бошад, то кӯдак донад, ки онҳо дар мувофиқатанд. Ин барои устуворӣ заминаи мустаҳкам фароҳам меорад. Вақте ки номувофиқатӣ ва набудани мувофиқат вуҷуд дорад, кӯдакон ошуфтагиро ҳис мекунанд.
Қадршиносӣ
Қадршиносӣ ба сохтани устуворӣ дар кӯдакон кӯмак мекунад. Мо ин арзишро бо тарзи муносибати худ ба онҳо нишон медиҳем. Чизҳое, ки мо бештар қадр мекунем, ҳамеша беҳтарин муносибатро мегиранд. Чӣ тавр шумо бо онҳо аз ҷиҳати ҷисмонӣ муносибат мекунед, тарзи сухан гуфтан бо онҳо, вокунишҳои шумо ба онҳо, таърифҳо ва танқидҳои онҳо ва шарҳҳо ба дигарон дар бораи онҳо ҳама паёми қавӣ медиҳанд, ки шумо онҳоро то чӣ андоза муҳим мешуморед. Вақте ки онҳо медонанд, ки шумо онҳоро қадр мекунед, ин решаҳои устувории онҳоро амиқтар мекунад.
Муҳити устувор
Муҳит дар сохтани устуворӣ дар кӯдакон нақши беандоза мебозад. Кӯдакон аз таъсири ҳаёти хонагии ноором азоб мекашанд. Муҳити устувор ҳамеша барои тавлиди фарзандони устувор беҳтарин аст. Аммо вақте ки муҳит ноустувор аст – аз сабаби ҳолатҳои гоҳ-гоҳе, ки аз назорати мо берунанд – агар рақамҳои як то чор қавӣ бошанд, онҳо метавонанд халалдоршавии муваққатии муҳитро ҷуброн кунанд.
Фарзандони устувор фарзандони писанданд. Ҳисси амиқи амният майл ба коҳиш додани беқарорӣ ва хашмгиние дорад, ки кӯдакро ногувор месозад. Агар шумо воқеан хоҳед, ки аз фарзандони худ лаззат баред, ҳама кори аз дастатон меомадаро кунед, то дар ҳаёти онҳо устуворӣ ба вуҷуд оред. Онҳо на танҳо барои шумо, балки барои дигарон низ лаззатбахш хоҳанд буд.
