Оила – Май 2015 – Маҷаллаи «Файз ва Ҳақиқат» Чӣ тавр зани ХУДОТАРС дар ҷаҳони имрӯза шудан мумкин аст Аввалан, мо бояд дарк кунем, ки «ҷаҳони имрӯза» аз «ҷаҳоне», ки то ҳукмронии Худованд дар рӯи замин вуҷуд дошт ё хоҳад дошт, фарқе надорад. Фарҳангҳо метавонанд гуногун бошанд, аммо ҳамаи мо дар як ҷаҳон зиндагӣ мекунем. Технология бешубҳа бо мурури замон тағйир ёфтааст, аммо қалби инсоният тағйир наёфтааст. Ҷавоби Худо дар дили мардону занон, новобаста аз фарҳанг ё технология, яксон аст. Бо ин гуфтаҳо, биёед бубинем, ки мо аз посухҳои чанд зан дар Китоби Муқаддас, ки занони имон, садоқат ва фурӯтанӣ буданд, чӣ омӯхта метавонем.
Занони имон
Ҳангоми баррасии занони имон дар Китоби Муқаддас кӣ ба хотир меояд? Бисёре аз онҳоро интихоб кардан мумкин аст, ба монанди Роҳоби Ериҳӯ, ки дар се ҷои Аҳди Ҷадид зикр шудааст (Матто 1:5; Ибриён 11:31; Яъқуб 2:25). Соро, зани Иброҳим, дар боби бузурги имон, Ибриён 11, ҳамчун намуна оварда шудааст, инчунин модари Мусо ва «заноне, ки мурдагони худро зинда карда гирифтанд» (Ибриён 11:11, 23, 35). Инчунин, имони беғаразонаи бибии Тимотиюс Луис ва модараш Эвника ба дили ҳаввории Худо, Павлус, шодӣ ва шукргузорӣ овард (2 Тимотиюс 1:5). Биёед чанд занро баррасӣ кунем.
Онҳо аз одам наметарсанд
Намунаи аввалини мо Роҳоб, фоҳишае дар шаҳри фасодзадаи Ериҳӯ мебошад. Роҳоб, фоҳиша, аз фурсате, ки Худо бояд ба ӯ дода буд, истифода бурда, ҷосусони исроилиро аз подшоҳи Ериҳӯ, ки онҳоро мекушт, пинҳон кард. Ин амали хиёнаткорӣ метавонист маҳкум шавад, агар ҳукми одилонаи Худо бар зидди шаҳри шарири ӯ намебуд. Роҳоб маҳкумияти Худоро аз маҳкумияти одам бузургтар донист, аз ин рӯ, ӯ ба ин мардон бо хатари ҷони худ кӯмак кард. Вай ошкоро Худованд, Худои онҳоро ҳамчун
Худо дар осмони боло ва дар замини поён эътироф кард (Еҳушаъ 2:11 KJV).
Роҳоб имони худро фавран ба амал татбиқ кард ва ҳамон рӯз ресмони сурхро, ки ҷосусон ба ӯ дода буданд, ба тирезаи худ баст (Еҳушаъ 2:21), ҳарчанд ҳукми воқеӣ ҳадди аққал як моҳ пас буд. Чӣ қадар вай бояд тафтиш мекард, то боварӣ ҳосил кунад, ки он ресмони хурди арғувонӣ ҳанӯз бехатар аст! Барои имони худ вай дар Ибриён 11 бо имондорон сабт шудааст. Дар асл, дар Яъқуб 2 вай бо Иброҳим, падари ҳамаи онҳое, ки ба Худо имон доранд, баробар зикр шудааст (Румиён 4:16). Роҳоб намунаи ҳар касест, ки ба хуни Масеҳ ва Каломи Худо таваккал мекунад. Вай инчунин дар насабномаи Исои Масеҳ дар Матто 1 ҷой гирифтааст, ки ҳаёти қаблии ӯ ҳеҷ гоҳ зикр нашудааст. Чӣ зани бузурге, ки ба Худои бузург имон дошт! Чанд чизро мо аз Роҳоб омӯхта метавонем? Худо ҳар касеро, ки бо имон ба Ӯ меояд, қабул мекунад. Ӯ ҳеҷ гоҳ ҳаёти гузаштаи моро бар зидди мо нахоҳад дошт. Имони мо бояд худро дар амал зоҳир кунад. Худо онҳоеро, ки ба Ӯ имон доранд, муҳофизат ва баланд хоҳад кард.
Онҳо аз шароит наметарсанд
Зани Иброҳим Соро аз безурётии худ ғамгин буд, чунон ки бисёр занон имрӯз ғамгин мебошанд. Пас аз он ки вай барои таваллуди фарзанд хеле пир шуд, Худо ваъдаи худро такрор кард, ки худи Соро ба Иброҳим писар таваллуд хоҳад кард. Соро дар аввал аз фикри таваллуди фарзанд хандид, аммо вай бояд тавба карда бошад, зеро Ибриён 11:11 мегӯяд, ки вай барои ҳомиладор шудан қувват гирифт. Бисёр занон дар он рӯзҳо аз таваллуд метарсиданд, зеро он метавонист ба осонӣ аз мушкилот ё сироят маргро дар назар дошта бошад. Навадсола будан ин тарсу ҳаросро зиёд мекард. Вай инчунин метавонист аз муносибат бо шавҳари пири худ даст кашад, аз нороҳатӣ, номувофиқатӣ, ноумедӣ ё масхара метарсид. Соро бо ин тарсу ҳарос рӯ ба рӯ шуд ва қуввати лозимаро гирифт, зеро вай Ӯро, ки ваъда дода буд, содиқ донист. Вай бо писари маҳбубаш Исҳоқ, падари Исроил, мукофотонида шуд.
Намунаи дигар Йохебед дар Хуруҷ 2 мебошад. Вай ва шавҳараш аз фармони Фиръавн, ки ҳар як писарбача бояд ба дарё партофта шавад, наметарсиданд. Вай аз эҷодкории худ истифода бурда, сабади обногузарро дар байни дарё ва фарзанди азизаш гузошт, зеро вай ба фармони подшоҳ итоат мекард. Вай барои ин бетарсӣ бо гирифтани музд аз хонаводаи Фиръавн барои тарбияи писари худ, Мусо, мукофотонида шуд.
Имрӯз, Худо занони имонро ташвиқ мекунад, ки шавҳарон ва фарзандони худро дӯст доранд. Ин на ҳамеша осон аст, зеро ҳаёти ҳаррӯза душвор мегардад ва шахсиятҳо ба ҳам бархӯрд мекунанд. Бо вуҷуди ин, биёед боварӣ ҳосил кунем, ки мо дар ҳаёти худ афзалиятеро дорем, ки Худо мехоҳад, новобаста аз шароити мо. Худо
метавонад аз ҳар он чизе ки мо мепурсем ё фикр мекунем, фаровонтар кунад (Эфсӯсиён 3:20-21).
Онҳо ба ваъдаҳои Худо часпидаанд
Ду зан дар Аҳди Қадим писарони худро аз мурдагон эҳёшуда диданд: « зани Сарефат» аз ҷониби Илёс (1 Подшоҳон 17:8-22) ва « зани Шунамит» аз ҷониби Элишоъ (2 Подшоҳон 4:18-37). Ҳардуи ин занон бо изтироби зиёд [нороҳатӣ ё андӯҳ] барои марги писарони маҳбуби худ ба мардони Худо омаданд, зеро Худо ба онҳо ҳаёт ваъда дода буд. Оё онҳо ҳангоми озмоиш ноумед шуданд? Не, онҳо ба Худо, Сарчашмаи тамоми ҳаёт, омаданд ва бо барқароршавии фарзандони худ мукофотонида шуданд. Худо аксар вақт мӯъҷизаҳои ин гунаро накардааст, аммо мо метавонем итминон дошта бошем, ки агар мо мисли ин модарон озмуда шавем, Ӯ гиряҳои моро бо раҳм мешунавад ва метавонад дар вақт ва роҳи худ тасаллӣ фиристад. Беморӣ, садама, ҳатто зӯроварии тасодуфӣ метавонад фарзандони моро тавассути марг аз мо ҷудо кунад. Аммо агар мо, ҳамчун волидайн, ва фарзандони мо ба Масеҳ таваккал кунем (ё бо раҳмати Худованд нисбат ба кӯдакони хурдсол) мо метавонем бо итминон шодӣ кунем, ки онҳоро боз хоҳем дид ва онҳо ҳоло бо Ӯ шодӣ мекунанд.
Занони имон, бетарс аз одам ва аз шароити худ, ба ваъдаҳои Худо часпидаанд!
Занони садоқатманд
Вақте сухан дар бораи садоқат ва фидокорӣ меравад, кӣ ба хотир меояд – Рут, Ҳанно, Марям модари Исо, Анна, Марям, ки пойҳои Худовандро бо он равғани гаронбаҳо тадҳин кард, ё Доркас? Риштаи умумӣ дар байни ин занон, ҷавон ва пир, муҷаррад, номзад, оиладор ё бевазан, ин буд, ки онҳо як ҳадафро дар назар доштанд, бе он ки аз чизҳои ин ҷаҳон парешон шаванд. Рут, бевазани ҷавон, ба оилаи худ ва дӯстони қаблии худ дар байни мӯобиёни бехудо барнагашт ва аз паи ҷавонони зебо нарафт, балки ба Худои Исроил таваккал кард, ки барои ӯ шавҳари меҳрубон пайдо кунад. Вай зери болҳои муҳофизатии Он касе монд, ки ба Ӯ таваккал карда буд. Ҳадафи Рут муносибат бо хеши наҷотдиҳандаи ӯ буд, ки Боаз шуд. Ӯ марди сарватманде буд, ки бояд аз вай хеле калонтар мебуд, аммо ӯ бо хурсандӣ ӯро наҷот дод, ҳарчанд вай мӯобит буд. Ин чӣ гуна тасвири зебое аз наҷоти гунаҳкорони бехудо аз ҷониби Масеҳ аст! Ҳанно, мисли Соро, бо безурётӣ ва масхараи минбаъда мубориза бурд, аммо садоқат ва хоҳиши ӯ барои фарзанде, ки ба Худованд хидмат кунад, бо писаре, Самуил, мукофотонида шуд. Вай ваъдаи худро иҷро кард ва бо хоҳиши худ ӯро ба хидмати Худованд дод, ҳатто дар кӯдакӣ. Худо баъд ӯро бо панҷ фарзанди дигар баракат дод ва Самуил пайғамбари бузург шуд (1 Самуил 1-2). Марям, албатта, зарфи интихобшуда барои таваллуди кӯдаке буд, ки
Писари Ҳаққи Таоло номида мешуд (Луқо 1:32).
Вай хоҳиш дошт, ки канизи Худованд бошад, аз ин рӯ, вай иҷрои пайғамбарии 700-сола шуд:
Инак, бокира ҳомиладор шуда, писаре таваллуд хоҳад кард ва номи Ӯро Иммануил хоҳад гузошт (Ишаъё 7:14)
– Иммануил маънои «Худо бо мост». Вай ин даъватро бо хурсандӣ қабул кард, ҳарчанд ин маънои нангу номусро дар назди одамоне дошт, ки ҳомиладории ӯро дар ҳоле ки танҳо номзад буд ва ҳанӯз издивоҷ накарда буд, нодуруст мефаҳмиданд. Вай қариб буд, ки аз ҷониби номзадаш, Юсуф, барои он чизе ки ба назари ӯ бевафоии ӯ пеш аз тӯяшон буд, тарк карда шавад. Аммо Худо фариштаеро фиристод, то вазъиятро шарҳ диҳад ва тавассути Юсуф барои Марям муҳофизат ва барои фарзандаш робитаи қонунӣ ба тахти Довудро таъмин кард. Марям аз ҷониби Худо хеле писандида буд ва имрӯз хеле эҳтиром карда мешавад (Матто 1:18-25; Луқо 1:26-56, 2:1-20). Доркас аз Ёффо зоҳиран зани пиронсол ва муҷаррад буд, зеро дар байни мотамдорон дар марги ӯ оилае зикр нашудааст. Садоқати яктарафаи ӯ нисбат ба ниёзмандони атрофаш боиси садоқати бисёр бевазанон ба ӯ гардид. Онҳо ба Петрус муроҷиат карданд, ки ӯро аз мурдагон эҳё кард. Чашми Худо ҳатто ба гунҷишкҳо – махлуқоти хурд ва беқадр дар назари ҷаҳон – нигаронида шудааст ва Ӯ онҳоеро, ки ба Ӯ бо фурӯтанӣ хидмат мекунанд, мукофот хоҳад дод (Аъмол 9:36-42; Матто 10:29-31). Анна, бевазане, ки 84 сол бева буд ва бояд беш аз 100 сол дошта бошад [ё бевазани 84-сола], вақт ва энергияи худро ба рӯзадорӣ ва дуо дар маъбад бахшид. Вай бо шоҳиди наҷоти Исроил, ки дар кӯдаки хурдсол Исо таҷассум ёфта буд, мукофотонида шуд ва вай яке аз аввалинҳое шуд, ки хушхабарро паҳн кард, ки Наҷотдиҳандаи ваъдашудаи Худо омадааст (Луқо 2:36-38).
Муносибати ин занонро бо суханони Марям дар Луқо 1:38 ҷамъбаст кардан мумкин аст:
Инак, канизи Худованд; бигзор ба ман мувофиқи каломи Ту бошад.
Хоҳарон, оё шумо каломи Худовандро дар ҳаёти худ қабул мекунед? Оё шумо метавонед, махсусан дар рӯзҳои феминизми шадид, роҳи Худоро барои худ қабул кунед? Оё шумо омодаед, ки худро на ба ҳукмронии мард, балки ба каломи Худованд, ки тавассути ҳаввориён дар порчаҳое ба монанди 1 Қӯринтиён 11:1-16 ва 14:34-37, 1 Тимотиюс 2:9-15, Тит 2:3-5 ва 1 Петрус 3:1-6 гуфта шудааст, итоат кунед? Оё шумо ба пайравӣ аз Каломи Ӯ бахшидаед? Агар шумо бошед, шуморо метавон бо мавзӯи ниҳоии занони худотарс тавсиф кард.
Занони фурӯтан
Фурӯтанӣ метавонад ҳамчун қудрат дар зери назорат барои манфиати дигарон муайян карда шавад. Занон дар оила, дар муносибатҳо ва дар калисо қудрати зиёд доранд. Таъсири онҳо ба одамони атрофашон бузург аст. Бе фурӯтанӣ ҳамон қудрат метавонад боиси дарди зиёд гардад. Ҳавворо ба ёд оред, ки интихоб кард, ки аз шавҳараш мустақилона амал кунад ва он меваи мамнӯъро ба Одам дод, то бихӯрад. Интихоби ӯ барои пайравӣ аз вай насли моро ба гуноҳи доимӣ ғарқ кард ва наҷоти моро зарур гардонд (ниг. Ҳастӣ 3 ва Румиён 5:12-21). Мо Худоро шукр мегӯем, ки аз он вақт инҷониб бисёр занон буданд, ки бо
рӯҳи фурӯтан ва ором амал кардаанд, ки дар назари Худо хеле гаронбаҳост (1 Петрус 3:4).
Порчаи дар Петруси якум махсусан Соро, зани Иброҳимро зикр мекунад. Маҳз дар замоне, ки имони ӯ дар бораи фарзанддор шудан суст шуд, вай Иброҳимро «худованд» номид (Ҳастӣ 18:12). Фурӯтании ӯ рӯзро наҷот дод, гӯё ки вай метавонист дар ниҳоят ба ваъдаҳои Худо часпад ва аз Ӯ қувват гирад, то дар чунин синни пиронсолӣ фарзанд таваллуд кунад.
Агар имони шумо суст шавад ва садоқат коҳиш ёбад, дар хотир доред, ки фурӯтан ва ором бошед. Худро ба Худо супоред, ва Ӯ ба шумо кӯмак хоҳад кард, ки дар садоқати бетарс афзоиш ёбед ва дар имон қавӣ бошед. Аз ҷониби Том ва Сюзан Стир
