Оё шумо мехоҳед дар хотир монед?
Агар шумо хоҳед, ки дар хотир монед дар ин ҷаҳон, шояд шумо бояд онро фаромӯш кунед. Китоби Муқаддас ба савол дар бораи дар хотир мондан ҷавоб медиҳад: «Аз хирадманд беш аз аблаҳ абадӣ ёд нест» ва «хотираи онҳо [мурдаҳо] фаромӯш мешавад» (Воиз 2:16, 9:5 KJV).
Ман бо як ҷаноб, Билл, кор мекардам, ки аз ман 25 сол калонтар буд. Мо дӯстони наздик шудем ва дар бисёр сӯҳбатҳо ман имконият доштам, ки ба ӯ Инҷилро пешниҳод кунам. Аммо, аз ҷониби ӯ ҳеҷ ӯҳдадорӣ набуд. Ӯ тақрибан даҳ сол пеш вафот кард, бе он ки, то ҷое ки ман медонам, ба Худованд Исои Масеҳ ҳамчун Наҷотдиҳанда бовар карда бошад.
Номи Билл чанд муддат дар хотир хоҳад монд? Занаш аз дунё гузаштааст. Ӯ фарзанд надошт. Хоҳараш чанде пеш вафот кард. Ҳоло кӣ Биллро дар хотир дорад? Албатта, ман. Аммо ман ҳоло пир шудаам ва намедонам, ки Худованд маро чанд муддат дар ин ҷо мегузорад. Баъзе аз ҷияну набераҳои Билл ӯро муддате дар хотир хоҳанд дошт, аммо бо мурури замон онҳо низ аз дунё хоҳанд гузашт. Он гоҳ кӣ Биллро дар хотир хоҳад дошт? Ҳеҷ кас! Китоби Муқаддас дуруст мегӯяд: хотираи шахсони алоҳида фаромӯш мешавад.
Аммо, оё шумо ҳоло ҳам мехоҳед дар хотир монед? Барои ин мушкилот чорае ҳаст. Воиз аз нуқтаи назари заминӣ навишта шудааст, чунон ки ҳама чиз «дар зери офтоб» буданаш нишон медиҳад. Ин ибора дар ин китоби кӯтоҳ 28 маротиба такрор шудааст. Дар ҳоле ки нависанда ҳама чизҳои ин заминро «беҳуда» ё беарзиш гузориш медиҳад, ӯ бо хулосаи муҳим ба поён мерасад: «Аз Худо битарс ва аҳкоми Ӯро риоя кун: зеро ин тамоми вазифаи инсон аст, зеро Худо ҳар кореро ба доварӣ меорад, бо ҳар чизи пинҳонӣ, хоҳ нек бошад, хоҳ бад» (Воиз 12:13-14).
Ҳоло, амри асосӣ барои ҳар касе, ки ҳоло зинда аст, оддӣ аст: Худо «ҳамаи одамонро дар ҳама ҷо ба тавба» амр медиҳад (Аъмол 17:30). Вақте ки шахс аз аъмоли гуноҳкоронаи худ тавба мекунад ва ба Худованд Исои Масеҳ, Наҷотдиҳандае, ки нархи гуноҳҳои имондорро пардохт кардааст, имон меорад, Худо ӯро ҳамчун фарзанди худ қабул мекунад. Ин оятҳоро муддате баррасӣ кунед:
Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, нобуд нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад (Юҳанно 3:16).
Аммо ба ҳар кӣ Ӯро қабул кард, ба онҳо қудрат дод, ки фарзандони Худо шаванд, яъне ба онҳое, ки ба номи Ӯ имон доранд (Юҳанно 1:12-13).
Доштани Худо ҳамчун Падар чизи аҷибест. Ӯ абадӣ, ҳамадон ва фаромӯшнашаванда аст. Аз ин рӯ, вақте ки шумо ҳаёти ҷовидониро бо имон ба шахс ва кори Худованд Исо қабул кардед, шумо ҳеҷ гоҳ фаромӯш нахоҳед шуд! Оё шумо мехоҳед дар хотир монед? Ин ягона роҳ аст! Мо метавонем ба шумо бештар гӯем.
