«Ва ба ин ҷаҳон мувофиқат накунед, балки бо нав кардани ақли худ тағйир ёбед, то ки иродаи нек ва писандида ва комили Худоро исбот кунед.» (Румиён 12:2)
Дар Румиён 12 ояти 1 ба мо гуфта шудааст, ки ҷисмҳои худро ба Худо ҳамчун қурбонии зинда пешкаш кунем. Саволе, ки ба миён меояд, ин аст, ки бо чӣ ангезае мо бояд ин корро кунем. Ҷавоб ин аст - аз шукргузорӣ барои раҳматҳои Худо, ки дар ҳашт боби аввал тасвир шудаанд. Садоқат аз фишори қонунӣ ба вуҷуд намеояд, балки ҷавоб ба муҳаббати Худо ба мост, чунон ки Юҳанно ба таври дақиқ менависад,
Мо дӯст медорем, зеро Ӯ аввал моро дӯст дошт. (1 Юҳанно 4:19)
Писари Худо муҳаббати Худро ба Падар бо итоаткорона ба Ҷолҷота рафтан нишон дод (ниг. Юҳанно 14:31). Муҳаббати Ӯ ба ҳар яки мо дар он зоҳир шуд, ки Ӯ «Худро барои мо дод» (Эфсӯсиён 5:2). Ҳоло мо даъват карда мешавем, ки тақлидкунандагони Худо бошем ва муҳаббати худро чунон ки Худованд Исо кард - тавассути бахшиши қурбонӣ нишон диҳем (Эфсӯсиён 5:1-2)!
Худо дар ҳаёти шумо посух ба муҳаббати Худро мехоҳад. Худованд Исо бо ҳасади муқаддас меҷӯяд, ки шумо ба Ӯ беҳтарин муҳаббатро диҳед (Ваҳй 2:4). Ӯ мехоҳад, ки шумо худро ба Ӯ бе қайду шарт таслим кунед ва дар садоқат ба Ӯ зиндагӣ кунед.
Ин саволро ба миён меорад, ки чунин зиндагӣ дар амал чӣ гуна аст ва ҳар яки мо барои Худо чӣ кор бояд кунем. Барои фаҳмидани ин, мо бояд «иродаи нек ва писандида ва комили Худо барои моро» тафтиш кунем. Ин вобастагиро талаб мекунад.
Павлус дар Румиён 12:2 ду чизро зикр мекунад, ки ба мо дар зиндагӣ дар вобастагӣ ба Худо кӯмак мекунанд:
- Мо набояд ба ҷаҳон мувофиқат кунем.
- Мо бояд бо мутобиқ кардани тафаккури худ ба андешаҳои Худо тағйир ёбем.
Пеш аз он ки ба таври муфассал дар бораи ҳаёти вобастагии Худованд Исо сухан гӯем, биёед аввал аз худ бипурсем, ки чӣ тавр мо метавонем ду нуктаи зикршударо дар амал татбиқ кунем.
Павлус дар асл бо истилоҳи «ҷаҳон» чӣ маъно дорад? Ин «ҷаҳон» чӣ хусусиятҳо дорад ва чаро он барои фарзандони Худо ин қадар хатарнок аст? Суханони Юҳанно, ки менависад, чӣ маъно доранд:
На ҷаҳонро дӯст доред, на чизҳои дар ҷаҳон бударо. Агар касе ҷаҳонро дӯст дорад, муҳаббати Падар дар ӯ нест. (1 Юҳанно 2:15)
Дар ибодатҳои зерин, як сафари кӯтоҳ тавассути таърихи Аҳди Қадим бояд ба мо кӯмак кунад, ки чаро ин мавзӯъ барои мо имрӯз ин қадар асосист, каме беҳтар дарк кунем.
Саволҳо
Барои шумо пешкаш кардани ҳаёти худ ба Худо ҳамчун «қурбонии зинда» чӣ маъно дорад? Садоқат дар ҳаёти шумо ба таври мушаххас чӣ гуна зоҳир мешавад? Чӣ чиз шуморо ба иҷрои иродаи Худо водор мекунад?
