Худованд аз Худаш рӯҳбаландӣ медиҳад
Ояти хеле рӯҳбаландкунанда аз Аҳди Қадим ин аст: «Довуд сахт ғамгин шуд, зеро мардум дар бораи сангсор кардани ӯ сухан мегуфтанд, чунки ҷони тамоми мардум, ҳар кас барои писарону духтаронаш, ғамгин буд. Аммо Довуд дар Худованд Худои худ қувват гирифт» (1 Подшоҳон 30:6 NKJV). Аз ин ду савол додан мумкин аст:
Чӣ тавр Довуд худро дар чунин ҳолати душвор қарор дод?
- Чӣ тавр Довуд медонист, ки худро дар Худованд рӯҳбаланд кунад?
- Сафари Довуд ба Сиқлаг, ки дар он ҷо ӯ қариб буд аз ҷониби як гурӯҳи пайравони дилшикаста сангсор карда шавад, дар Байт-Лаҳм оғоз ёфт, вақте ки ӯ аз ҷониби набӣ Самуил подшоҳ тадҳин шуд (16:13). Далели он ки Довуд медонист, ки худро дар Худованд рӯҳбаланд кунад, аз муносибати наздики ӯ бо Ӯ ва шумораи зиёди маротибаҳое, ки Худованд ӯро аз ҳолатҳои гуногун наҷот дода буд, бармеояд.
Мо шояд зуд-зуд рӯҳафтода шавем. Рӯҳафтодагӣ интизор меравад, ки аз дунё. Ҳавворӣ Павлус дар номаи худ ба Тимотиюс гуфт: «Ҳамаи онҳое, ки мехоҳанд дар Исои Масеҳ худотарсона зиндагӣ кунанд, таъқиб хоҳанд шуд» (2 Тимотиюс 3:12). Таъқиб табиатан рӯҳафтодагӣ меорад. Душмани ҷонҳои мо, Иблис, пайваста кӯшиш мекунад, ки имондоронро рӯҳафтода кунад (1 Петрус 5:8). Ӯ душмани бераҳм аст. Ва биёед душмани дохилиро фаромӯш накунем, ҷисм (Ғалотиён 5:16-21).
Масеҳиён метавонанд аз дунё, ҷисм ва Иблис ҳушёр бошанд, аммо аз таҷрибаҳои манфӣ дар ҷамъомад ё ҳолатҳои душвор дар оила сахт рӯҳафтода шаванд. Довуд ҷавобро ёфт; ҳамон ҳалли масъала имрӯз барои мо низ дастрас аст: мо бояд худро дар Худованд рӯҳбаланд кунем. Раванд низ ҳамон аст. Мо метавонем ба ҳамаи вафодории Худованд назар андозем ва бовар кунем, ки Ӯ моро рӯҳбаланд карданро идома хоҳад дод: «Аз марҳаматҳои Худованд мо нест нашудаем, зеро раҳмдилии Ӯ тамом намешавад. Онҳо ҳар субҳ нав мешаванд; бузург аст вафодории Ту» (Марсияҳо 3:22-23).
Вазъияти ҳозира
Дар 1 Подшоҳон 29 мехонем, ки чӣ тавр Довуд ва мардонаш аз лашкари фалиштиён ронда шуданд (оятҳои 3-11). Худовандро ҳамд! Довуд аз подшоҳ Шоул мегурехт ва дар миёни душманони Исроил паноҳ бурда буд. Худованд ӯро аз чунин иттиҳоди бехудоӣ дур кард. Маълум нест, ки агар Худованд дахолат намекард, Довуд чӣ кор мекард. Шоҳзодагони фалиштиён хеле нигарон буданд, чунон ки ояти 4 мегӯяд: «Ин мардро баргардонед, то ба ҷое, ки барои ӯ таъин кардаед, баргардад, ва нагузоред, ки ӯ бо мо ба ҷанг фурояд, мабодо дар ҷанг душмани мо шавад. Зеро ӯ бо чӣ метавонад бо хоҷаи худ оштӣ кунад, агар на бо сарҳои ин мардон?»
Охиш, писари подшоҳи Ҷат, ба Довуд шаҳри Сиқлагро ҳамчун макони зист дода буд. Ҳангоми бозгашти Довуд ва мардонаш ба он сарзамин, онҳо кашф карданд, ки амолеқиён ба Ҷануб ва Сиқлаг ҳамла кардаанд. Минтақа сӯзонида шуд ва оилаҳо ва амволи онҳо асир гирифта шуданд (30:1-3). Ин вазъият рӯҳафтодагии бузург овард: «Он гоҳ Довуд ва мардуме, ки бо ӯ буданд, овози худро баланд карда, гиря карданд, то он даме ки дигар қуввати гиря кардан надоштанд» (ояти 4).
Бисёре аз имондорон ҳолатҳои ғайричашмдоштро аз сар гузаронидаанд ва дар назди Худованд гиря кардаанд. Худованд ба мо эҳсосот дод ва мефаҳмад, ки мо кай ғамгин мешавем, аммо азбаски имондорон умед доранд, Ӯ ба мо мегӯяд, ки мисли онҳое, ки умед надоранд, мотам нагирем (1 Таслӯникиён 4:13). Матни ин оят дар бораи имондоронест, ки мурдаанд, аммо аз рӯи татбиқ мо набояд аз ҳад зиёд рӯҳафтода шавем. Мо бояд дар Масеҳ далерӣ гирем.
Вазъияти Довуд бадтар шуд; ғам ба хашм табдил ёфт ва мардум дар бораи сангсор кардани ӯ сухан мегуфтанд (1 Подшоҳон 30:6). Довуд дар ҳамон ҳолати душворӣ бо мардум буд – занони ӯ низ асир гирифта шуда буданд. Довуд, ки ба ҳеҷ кас такя кардан надошт, худро дар Худованд қувват бахшид ва рӯҳбаланд кард. Калимаи ибронӣ дар ин ҷо, хазақ, як қатор маъноҳо дорад. Дар байни таърифҳо инҳоянд: қувват бахшидан, кӯмак кардан, далерӣ гирифтан, мустаҳкам кардан ва часпидан. Вақте ки ҳама чиз хато мешавад ва ба ҳеҷ кас такя кардан нест, мо низ бояд худро дар Худованд қувват бахшем.
Довуд инчунин таҷрибаҳое дошт, ки аз онҳо истифода барад. Навиштаҳо нишон медиҳанд, ки чӣ тавр Худованд Довудро аз ҳолатҳои эҳтимолан фалокатбор дар ҳаёти аввали ӯ наҷот дода буд: шер ва хирс, Ҷолёт, найзаҳои подшоҳ Шоул, ғори Адуллам ва вазъият бо Нобол. Дӯсти бузурге, ки Худованд барои кӯмак ба Довуд истифода бурд, Юнотон буд. Довуд метавонист ба ҳар яке аз он таҷрибаҳо – ҳамаи онҳо – муроҷиат кунад, то худро дар Худованд қувват бахшад. Барои мо муҳим аст, ки дар замонҳои рӯҳафтодагии худ ба некӣ ва вафодории Худованд мулоҳиза кунем.
Муҳофизати гузашта аз шер ва хирс
Далели он ки Худованд чӯпони ҷавонро аз шер ва хирс муҳофизат кард, аз ҳад зиёд аҷиб аст. Он Довудро бо дарки амиқи муҳаббат ва қудрати Худованд гузошт. Ҳам шер ва ҳам хирс андоза ва қудрати бузург доранд. Ҳарду даррандаанд. Ҳарду қотили моҳиранд ва Довуд танҳо як писарбачаи ҷавон буд. Ӯ бо шер ва хирс дар муборизаи наздик буд. Мо мехонем: Ӯ ҳайвонро «аз ришаш гирифт ва зада кушт» (17:35). Бо вуҷуди ин, Довуд медонист, ки Худованд ӯро муҳофизат кардааст: «Худованд, ки маро аз чанголи шер ва аз чанголи хирс наҷот дод, Ӯ маро аз дасти ин фалиштӣ наҷот хоҳад дод» (ояти 37).
Вақте ки Довуд худро дар Худованд дар 1 Подшоҳон 30 рӯҳбаланд кард; шояд ӯ дар бораи таҷрибаҳои қаблии худ фикр мекард. Ғалабаи Довуд бар Ҷолёт натиҷаи мустақими имон ва эътимоди ӯ ба Худованд буд. Ҳар як амали Худованд аз номи мо моро қувват мебахшад. Он эътимоди моро меафзояд. Мо метавонем ба қафо нигоҳ кунем ва ғамхории доимии Ӯро ба ёд орем, «зеро Ӯ худаш гуфтааст: ‘Ман ҳеҷ гоҳ туро тарк намекунам ва туро партофта намегузорам’» (Ибриён 13:5).
Қудрати пешгирикунандаи Худованд
Худованд мекӯшад, ки моро аз амалҳои беақлона дар рӯҳафтодагии мо пешгирӣ кунад. Фикр кунед, ки Ӯ чӣ кор кард: «Он гоҳ Довуд ба Абиҷайл гуфт: ‘Муборак аст Худованд Худои Исроил, ки туро имрӯз ба пешвози ман фиристод! Ва муборак аст маслиҳати ту ва муборак ҳастӣ ту, зеро ту маро имрӯз аз рехтани хун ва аз интиқом гирифтан бо дасти худам нигоҳ доштӣ’» (1 Подшоҳон 25:32-33). Довуд мехост Нобол ва хонаводаи ӯро барои беэҳтиромӣ ба ӯ пас аз он ки ӯ чорвои ӯро нигоҳубин карда буд, бикушад (оятҳои 2-13). Худованд дахолат кард ва Абиҷайлро ба назди ӯ фиристод. Ҳамчун зани доно, ӯ вазъиятро дуруст ҳал кард, зеро медонист, ки Довуд тадҳиншудаи Худованд аст (оятҳои 14-31).
Рӯҳафтодагӣ метавонад ба хашм оварда расонад. Хашм ва рӯҳафтодагӣ як омезиши хатарнок аст. Суханони Абиҷайл доно буданд: «Ва чунин хоҳад шуд, вақте ки Худованд барои хоҷаи ман мувофиқи ҳамаи некие, ки дар бораи ту гуфтааст, анҷом диҳад ва туро ҳоким бар Исроил таъин кунад, ин барои ту ғамгинӣ нахоҳад буд ва на ба дили хоҷаи ман хафагӣ» (оятҳои 30-31). Худованд барои мо низ ҳамин тавр мекунад: Ӯ ба мо як «Абиҷайл» мефиристад, то моро аз амалҳои бехудоӣ ва номуносиб дар рӯҳафтодагии мо пешгирӣ кунад.
Вақте ки мо худро дар Худованд рӯҳбаланд мекунем, дар бораи дахолатҳои Ӯ аз номи мо фикр кунед. Баъзан Ӯ шахсеро истифода мебарад. Аксар вақт, Ӯ каломи худ ва дуоро истифода мебарад. Дигар вақтҳо Ӯ ҳолатҳоро истифода мебарад.
Рӯҳбаландии дӯст
Дӯсти худотарси масеҳӣ тӯҳфае аз Худованд аст. Ӯ барои дастгирӣ ва рӯҳбаландӣ дар он ҷост. Довуд чунин дӯсте дошт, чунон ки 1 Подшоҳон 18:1-4 дӯстии ӯро бо Юнотон тасвир мекунад: «Вақте ки ӯ суханашро ба Шоул тамом кард, ҷони Юнотон ба ҷони Довуд пайваст шуд, ва Юнотон ӯро мисли ҷони худ дӯст дошт … Он гоҳ Юнотон ва Довуд аҳд бастанд, зеро ӯро мисли ҷони худ дӯст дошт. Ва Юнотон ҷомаеро, ки дар танаш буд, кашид ва ба Довуд дод, бо зиреҳаш, ҳатто шамшер ва камон ва камарбандашро.» Довуд шояд душмани Шоул буд, аммо писари Шоул дӯсти беҳтарини Довуд буд. Дар боби 20, Худованд Юнотонро барои муҳофизати Довуд ва фиристодани ӯ ба ҷои амн истифода бурд.
Худованд аксар вақт барои мо дар рӯҳафтодагии мо як «Юнотон» дорад. Ӯ дар вақти муносиб меояд. Агар мо дар замонҳои рӯҳафтодагӣ аз дӯсте каме сустӣ дида бошем, Масалҳо 18:24-ро ба ёд оред, ки мегӯяд: «Марде, ки дӯстон дорад, бояд худаш дӯстона бошад, аммо дӯсте ҳаст, ки аз бародар наздиктар аст.»
Рӯҳбаландӣ ва дуо
Вақте ки Довуд дар рӯҳафтодагии худ гиря мекард, ӯ таҷрибаҳои зиёде дошт, ки дар бораи онҳо мулоҳиза кунад. Ӯ танҳо ба таҷрибаҳо тамаркуз накард, балки ба Худо, ки вафодор, меҳрубон, нек, раҳмдил ва муҳофизаткунанда аст. Ӯ худро дар Худованд рӯҳбаланд кард ва сипас амал кард. Ӯ ба Абиётар коҳин гуфт, ки эфӯдро ба ӯ биёрад ва ӯ аз Худованд пурсид. Худованд ҷавоб дод ва се маротиба мехонем, ки ӯ ҳама чизро барқарор кард: «Дубол кун, зеро ту ҳатман ба онҳо хоҳӣ расид ва бешубҳа ҳама чизро барқарор хоҳӣ кард … Пас Довуд ҳама чизро барқарор кард ки амолеқиён бурда буданд, ва Довуд ду зани худро наҷот дод. Ва аз онҳо чизе кам набуд, на хурд ва на бузург, на писарон ва на духтарон, на ғанимат ва на чизе, ки аз онҳо гирифта буданд: Довуд ҳама чизро барқарор кард» (1 Подшоҳон 30:8,18-19).
Вақте ки мо рӯҳафтода мешавем, биёед худро дар Худованд рӯҳбаланд кунем. Вақте ки мо дар ғами худ истодаем, биёед ба таҷрибаҳое, ки Худои вафодор моро аз онҳо гузаронидааст, назар андозем. Биёед дар бораи роҳҳое, ки Ӯ моро наҷот додааст, мулоҳиза кунем. Биёед ба Каломи Ӯ ва дуо рӯ орем. Ниҳоят, биёед бовар кунем, ки Ӯ моро барқарор хоҳад кард. Ӯ рӯҳбаландии мост!
Эзоҳи шахсӣ
Ман мехоҳам бо эзоҳи шахсӣ ба поён расонам. Модарам дар моҳи ноябри соли 2011 ба назди Худованд рафт. Гарчанде ки ғамгин будам, ман Навиштаро ба таври равшан медонистам: «Мо боварӣ дорем, бале, беҳтар аст, ки аз бадан дур бошем ва бо Худованд ҳозир бошем» (2 Қӯринтиён 5:8). Ӯ бо Худованд ва Наҷотдиҳандаи худ Исои Масеҳ буд.
Ман аз мушкилот ва стрессҳои бузурге мегузаштам, ки мустақиман ба ӯ дахл надоштанд; мо муносибати хуб доштем. Вазъият вазнин шуд ва ман рӯҳафтода шудам. Дар миёни рӯҳафтодагии худ ман ногаҳон аз як донишҷӯи собиқ, ки дар масофаи дур зиндагӣ мекард ва аз ҳолатҳои ҳозираи ман бехабар буд, паёмак гирифтам. Ӯ навишт: «Қувват гир ва далер бош … Танҳо қувват гир ва хеле далер бош» (Еҳушаъ 1:6-7). Паёмак рӯҳи маро баланд кард.
Худованд медонад, ки ба мо чӣ лозим аст ва Ӯ медонад, ки чӣ тавр моро рӯҳбаланд кунад.
Ҳафт қадами оддӣ, ки дуои самарабахшро идора мекунанд Кӯдак медонад, ки ӯ дар ҳузури шахси дигар – Падари худ аст. Падар қобилияти ҳалли мушкилоти ӯро дорад. Муносибате ҳаст, ки кӯдак аз он боварӣ дорад – ӯ бо Падари худ сӯҳбат мекунад. Ӯ боварӣ дорад, ки Падари ӯ ба ӯ ва мушкилоти ӯ таваҷҷӯҳи шахсӣ дорад. Ӯ ошкоро ниёзи худро ба кӯмак дар ҳалли мушкилот эътироф мекунад. Ӯ мушкилоти худро то ҳадди имкон равшан баён мекунад. Ӯ бо боварӣ интизор аст, ки Падари ӯ ба ӯ ҳалли масъаларо нишон диҳад. —Э. К. Ҳадли, мутобиқшуда аз Шумо метавонед ҳаёти хушбахтона дошта бошед, дастрас аз Grace & Truth.
