Ин ба мо чӣ қадар зебо ғамхории меҳрубононаи Худоро нисбат ба ҳамаи махлуқоти Ӯ нишон медиҳад! Ӯ барои паррандаи беарзиштарин хона ва барои беқарортарин лона пайдо карданро фаромӯш намекунад. Ин ба мо чӣ қадар эътимод бахшидан лозим аст! Мо чӣ қадар бояд истироҳат кунем! Ҷоне, ки худро ба ғамхории ҳушёронаи Ӯ месупорад, ки барои эҳтиёҷоти ҳамаи махлуқоти Худ пурра таъмин мекунад, чӣ қадар оромӣ пайдо мекунад.
Довуд он нишонаи ҳеҷ гоҳ нокомнашавандаи дилеро нишон медиҳад, ки Худовандро мешиносад: эътимод ба Худо аз ҳама болотар ва бо ҳар нарх: «Бигзор мо ба дасти Худованд афтем, зеро раҳмати Ӯ бузург аст» (2 Подш. 24:14). Фикри ширин ва гаронбаҳо дар бораи он ки Худованд барои халқи Худ чист! Ва Ӯ хуб медонад, ки чӣ тавр дилро бо итминон пур кунад, ки Ӯ сазовори эътимоди он аст. Ҳатто ҳангоми ҷазо додан, Худо аз ҳар каси дигар меҳрубонтар, содиқтар ва сазовортари эътимод аст.
Паноҳгоҳи оддии муқаддас дар Худост. «Худо паноҳгоҳи ман аст». Ин на зиддият, на истифодаи воситаҳои инсонӣ барои муқобила бо қудрати душман аст. Мо метавонем, шояд қисман ва муваққатан, ба ин муваффақ шавем, аммо дар истифодаи силоҳҳои ҷисмонӣ мо вобастагиро, ки Худоро даъват мекунад, ва камолоти рафтор ва шаҳодатро, ки интизории Ӯ медиҳад, аз даст додаем.
Лаҳзаҳое ҳастанд, ки Худо ба мо ҳис мекунад, ки мо ба инсон такя карда наметавонем, балки танҳо ба Ӯ. Аксар вақт мо аз одамон тасаллӣ меёбем: «Худо, ки афсурдаҳолро тасаллӣ медиҳад, моро бо омадани Титус тасаллӣ дод» (2 Қӯр. 7:6). Аммо мо набояд ба инсон такя кунем. Аз ин рӯ, лаҳзаҳое ҳастанд, ки мо бояд бигӯем: «Ҳама одамон дурӯғгӯянд» (Заб. 116:11), ва мо ба Худованд супурда мешавем.
