Чӣ тавр дили шод пайдо кардан мумкин аст
«Дили шод чеҳраи шодмон месозад: аммо аз ғамгинии дил рӯҳ шикаста мешавад ... Дили шод мисли дору фоида меорад: аммо рӯҳи шикаста устухонҳоро хушк мекунад.» Масалҳо 15:13; 17:22 KJV
Ин вақти сол аст, ки мо бо саҳнаҳои шодмонӣ, сурудҳои шодмонӣ ва хурсандӣ бомбаборон мешавем, аммо гузориш дода мешавад, ки ҳоло бештар одамон аз ҳар мавсими дигар афсурдагӣ доранд. Мо фикр мекунем, ки мо аз надодани кофӣ, накардани кофӣ, нашод будани кофӣ гунаҳкорем.
Гуноҳ рӯҳҳои моро мешиканад, устухонҳои моро хушк мекунад. Агар мо интизори он бошем, ки каси дигар шодмон бошад, шояд муддати тӯлонӣ интизор шавем. Танҳо дили шоди ман маро шодмон месозад, дили шоди ман мисли дору дар ман кор мекунад.
Беҳтарин дору барои пайдо кардани дили шод чист? Библия мегӯяд, ки ин аст: «Ҳар чизе ки рост аст, ҳар чизе ки ростқавл аст, ҳар чизе ки одилона аст, ҳар чизе ки пок аст, ҳар чизе ки зебост, ҳар чизе ки обрӯи хуб дорад; агар ягон фазилат бошад ва агар ягон ситоиш бошад, дар бораи ин чизҳо фикр кунед» (Филиппиён 4:8). Ва оё Худованди мо Исои Масеҳ ба меъёрҳои ҳамаи ин чизҳо мувофиқат намекунад?
Шояд барои ин дору кор кардан вақт лозим шавад, аммо дар ниҳоят он кор хоҳад кард. «Гиря метавонад як шаб давом кунад, аммо шодӣ субҳ меояд» (Забур 30:5). Биёед фикрҳои худро ба Масеҳ равона кунем, на танҳо дар ин мавсими Мавлуди Исо, балки дар тӯли соли оянда.
Дар миёни торикӣ, тӯфон ва ғам, як нури дурахшонро мебинам; Хуб медонам, ки субҳи муборак Масеҳ барои ман хоҳад омад. Дар миёни нур, сулҳ ва ҷалоли хонаи Падар, Масеҳ барои ман интизор аст, назорат мекунад, интизор аст, то ман биёям.
