Худоро бо ҷисми худ ҷалол диҳед
Бисёре аз файласуфони таърих кӯшиш кардаанд, ки манбаи бадиро дарк кунанд ва оё инсоният метавонад онро бартараф кунад. Баъзеҳо ба хулосае омадаанд, ки мушкилоти бадӣ дар олами моддӣ ва ҷисми инсон мутамарказ шудааст. Масалан, файласуфи асри 3 бо номи Монӣ таълим медод, ки инсонҳо ҷонҳои илоҳӣ доранд, ки бояд аз бадани бади ҷисмонии худ озод карда шаванд. Ин системаи тафаккур, ки «манихейизм» ном дорад (талаффузаш «Ман-и-КЕЙ-изм»), дар шаклҳои гуногун дар Шарқи Наздик, Аврупо ва Осиё дар тӯли асрҳои зиёд боқӣ монд.
Эътиқодҳои монанди ин баъзан таълимоти масеҳиро сироят кардаанд. Бояд эътироф кард, ки ҳар як кори баде, ки дар рӯи замин анҷом дода шудааст, дар асл тавассути фаъолияти ҷисми инсон содир шудааст. Албатта, ин гуноҳҳо ба ҷаҳон андӯҳи зиёд овардаанд, ба ғайр аз ғамгиние, ки онҳо ба дили Худо мерасонанд. Аммо оё Китоби Муқаддас мегӯяд, ки худи ҷисми инсон бад аст? Ҳеҷ чиз аз ҳақиқат дур буда наметавонад! Вақте ки Худо аввалин марду занро офарид, Ӯ эълон кард, ки ҳама чиз хеле хуб аст. Ҳатто ҳоло, дар ҳолати афтода ва гунаҳкори инсоният, метавон гуфт, ки мардону занон симои Худоро доранд (Ҳастӣ 1:31; Яъқуб 3:9). Аз ин рӯ, муфид аст, ки фаҳмиши библиявии бадани ҷисмонии худро ҷӯем, то мо баҳодиҳии Худоро дар бораи онҳо дақиқ эътироф кунем.
Хаймаи заминии мо
Бадани мо шоҳасарҳои аҷиби тарроҳии Худо мебошанд. Бисёре аз таҳқиқоти аҷиби системаҳои ба ҳам вобастаи бадани инсон ҳаҷмҳои азими тафсилотро дар бораи комилиятҳои он ба вуҷуд овардаанд. Ҳамзамон бадани мо нозук ва заиф аст. Харошидани хурд метавонад ба воридшавии сирояти микроскопӣ иҷозат диҳад, ки метавонад зуд тамоми баданро хароб кунад. Ё, ҳатто агар ба мо солҳои саломатии хуб дода шавад, пастшавии сусти пирӣ дар ниҳоят ва ногузир ба заифӣ ва марг мерасонад. Бадани мо танҳо манзилҳои муваққатӣ мебошанд – хаймаҳои заминии мо (2 Қӯринтиён 5:1).
Ин хонаҳои заминӣ ба нигарониҳо ва ниёзҳои ин ҳаёт тобеъанд. Аммо худи Масеҳ дар рӯи замин дар ҷисми инсонӣ зиндагӣ мекард – бе гуноҳ – ва ба гуруснагӣ, ташнагӣ, хастагӣ ва ҳамаи дигар заифиҳо ва маҳдудиятҳое, ки ҷисм ба вуҷуд меорад, тобеъ буд. Ин далел воқеан ба бадани ҷисмонии мо эҳтиром мегузорад, зеро он тасдиқ мекунад, ки Худо кори Худро дар рӯи замин тавассути фаъолияти онҳо нишон медиҳад. Аз ин рӯ, шояд изҳороти асосӣ дар бораи бадани мо ин аст, ки мо бояд ба онҳо ғамхорӣ кунем. Худо заифиҳои моро медонад ва Ӯ ба мо раҳм мекунад, зеро мо танҳо хок ҳастем (Забур 103:13-14). Ба Илёси ноумед ғизо ва об дода шуд ва ба шогирдони хастаи Худованд истироҳат пешниҳод карда шуд (1 Подшоҳон 19:5-7; Марқӯс 6:31). Худованд бо ҳамдардӣ амал кард, то барои издиҳоме, ки дар атрофи Ӯ ҷамъ омада буданд, ғизо диҳад, то онҳо дар роҳи хона аз гуруснагӣ беҳуш нашаванд (Матто 15:32).
Хоҳишҳо барои саломатии хуб ва либоси мувофиқ мувофиқанд. Вақте ки мо бемор ҳастем, мо наметавонем кореро, ки қаблан барои Худованд мекардем, анҷом диҳем (2 Тимотиюс 4:20). Аз ин рӯ, мо бояд одатҳои хуби хӯрокхӯриро инкишоф диҳем, вазни солимро нигоҳ дорем, худро бо либоси хоксорона ва мувофиқ пӯшем ва худро намоён нигоҳ дорем. Дуруст аст, ки Худованд дилҳои моро мебинад (1 Самуил 16:7), аммо ин маънои онро надорад, ки мо бояд саломатии худро нодида гирем ё дар ҷамъият номуносиб ба назар расем. Вақте ки Юсуф ба назди Фиръавн даъват шуд, ӯ ришашро тарошид; ва ба онҳое, ки рӯза медоранд, Худованд таълим медиҳад, ки намуди зоҳирии муқаррариро нигоҳ доранд (Ҳастӣ 41:14; Матто 6:17-18).
Аз тарафи дигар, мо бояд аз садоқати шадид ба фитнес ё мӯд худдорӣ кунем. Мо бояд аз бадане, ки Худо ба мо додааст, қаноатманд бошем, намудҳои бадан ва нокомилиҳои худро қабул кунем. Бисёриҳо ноумед шудаанд, зеро онҳо боварӣ доранд, ки онҳо ба қадри кофӣ лоғар, ҷолиб, мушакӣ нестанд – ва рӯйхат идома дорад. Аммо Худо партов намесозад! Ҳар як шахс, новобаста аз намуди зоҳирӣ, танҳо бо инсон буданаш арзиши гаронбаҳо дорад.
Баъзеҳо ба мӯдпарастӣ табдил ёфтаанд, либос ва ҷавоҳирот ҷамъ мекунанд, гӯё ин чизҳо ба инсонияти онҳо арзиш зам мекунанд. Ин нодуруст аст. Ҷолибияти асосии мо бояд аз хислати мо бошад, на аз ҷавоҳирот ва либосҳои зебо. Ҳавворӣ Петрус махсусан ба занон дар ин бора навиштааст (1 Петрус 3:3-4), аммо ин принсипҳо ба ҳама дахл доранд. Аммо, мо бояд қайд кунем, ки ин Навиштаҳо маънои онро надоранд, ки либосҳои зебо ва ҷавоҳироти бомазза барои масеҳиён манъ аст. Ин матнро чунин хондан маънои онро дорад, ки ҳама либосҳо барои пӯшидан нодурустанд, ки ин аниқ нест.
Азбаски ҷисм хаймаи заминии мост, мо бояд инчунин эътироф кунем, ки шодиҳои заминӣ мавҷуданд, ки Худо на танҳо тасдиқ мекунад, балки ҳатто ният дорад, ки мо онҳоро қадр кунем. Масалан, хӯроки хуб, бешубҳа, дар ин категория қарор дорад, агар он аз Худо қабул карда шавад, ки «ба мо ҳама чизро барои лаззат бурдан фаровон медиҳад» (1 Тимотиюс 6:17 NKJV). Худи Масеҳ хӯрда ва нӯшида омад (Луқо 7:34), ва мо низ метавонем ҳамин тавр кунем, гарчанде ки мо зарурати худдорӣ аз хӯрокҳои носолим ё одатҳои пурхӯриро эътироф мекунем. Лаззатҳои ҷисмонии ҳаёт ҳама қобили қабуланд, агар дар ҷои мувофиқ ва контексти худ лаззат бурда шаванд.
Киштии худро дошта бошед
Бо вуҷуди ин, лаззат бурдан аз хӯроки хуб набояд қобилияти моро барои қадр кардани хӯроки оддӣ боздорад. Вақте ки Худованд паёмбарони Худро фиристод, ба онҳо гуфт, ки ҳар чизеро, ки дар пеши онҳо гузошта шудааст, бихӯранд ва бинӯшанд ва аз хона ба хона рафтан худдорӣ кунанд. Онҳо бояд ҳар чизеро, ки мизбононашон пешниҳод мекарданд, қабул кунанд, на ин ки дар ҷои дигар вазъияти беҳтареро ҷӯянд (10:7). Лаззат бурдан аз чизҳои заминӣ маънои онро надорад, ки мо бояд табъи исрофкоронаро инкишоф диҳем, ки метавонад ба зиёдаравии гунаҳкорона оварда расонад.
Вақте ки лаззатҳо худашон ҳадаф мешаванд, онҳо ҳамеша моро гумроҳ мекунанд. Павлус дар бораи баъзе одамон навиштааст, ки шикамҳои онҳо худои онҳо шуда буданд ва онҳоро чизҳои заминӣ идора мекарданд (Филиппиён 3:19). Ин бешубҳа истифодаи ғайриқобили қабули лаззатҳои моддӣ аст. Гарчанде ки ҷисм ниёзҳо, аксуламалҳо ва хоҳишҳои гуногун дорад, мо набояд мисли ҳайвонҳо зиндагӣ кунем! Ҳам Петрус ва ҳам Яҳудо дар бораи баъзеҳо навиштаанд, ки то ин дараҷа аз ҷониби бадани худ идора мешуданд, ва Яҳудо илова кард, ки ин инстинктҳои табиӣ ба таъсироти фасодкор табдил ёфтаанд (2 Петрус 2:12; Яҳудо 1:10). Хоҳишҳо барои хӯрок, вобастагӣ ба машрубот, нашъамандӣ ба доруҳои дардкунанда ё дигар маводи мухаддир, васвоси дар бораи лаззати ҷинсӣ – ҳамаи инҳо дар принсип метавонанд дар рафтори қобили қабул реша дошта бошанд. Аммо, хоҳишҳои беназорат метавонанд ба таъсироти ҳукмрон табдил ёбанд, ки ҳаёти моро идора мекунанд. Шайтон аз додани имкониятҳо ба мо барои хароб кардани он чизе, ки Худо барои лаззат бурдан аз он пешбинӣ карда буд, хеле лаззат мебарад.
Аммо, эҳтимолияти гуноҳ маънои онро надорад, ки бадани мо бад аст. Имондорони наҷотёфта дар Рум ин дастурҳоро гирифтанд:
Бигзор гуноҳ дар бадани мирандаи шумо ҳукмронӣ накунад ... Ва аъзои худро ҳамчун асбоби беадолатӣ ба гуноҳ пешниҳод накунед, балки ... аъзои худро ҳамчун асбоби адолат ба Худо пешниҳод кунед (Румиён 6:12-13). Мисли аксари чизҳои заминӣ, бадани мо метавонад ҳам барои некӣ ва ҳам барои бадӣ истифода шавад. Ҷисми мо, чунон ки Китоби Муқаддас тасвир мекунад, қисми табиии мост, ки ҳамеша роҳи худро мехоҳад ва аз итоат ба Худо саркашӣ мекунад. Ангезаҳои ҷисмонӣ кӯшиш мекунанд, ки аъзои бадани моро идора кунанд, кӯшиш мекунанд, ки даҳон, дастҳо ва пойҳои моро ҳамчун асбоби беадолатӣ истифода баранд. Аммо ҳамон қисмҳои бадан метавонанд ҳамчун асбоби адолат истифода шаванд. Вақте ки мо бадани худро ҳамчун қурбонии зинда ба Худо пешниҳод мекунем, мо исбот мекунем, ки иродаи Худо нек ва комил аст (Румиён 12:1-2).
Азбаски Рӯҳи Муқаддас дар бадани ҳар як имондор зиндагӣ мекунад, мо қудрат дорем, ки кори Худоро бо бадани худ анҷом диҳем. Мо инчунин дар ин масъулияти шахсӣ дорем. Иродаи нек ва комили Худо, ки дар боло зикр шуд, дар ҳаёти мо амалӣ мешавад, зеро мо меомӯзем, ки беш аз пеш ба Ӯ муқаддас шавем.
Мо муқаддас шудаем (1 Қӯринтиён 6:11), ки маънои онро дорад, ки Худо моро аз боқимондаи ҷаҳон ҷудо кардааст, то халқи махсуси Ӯ бошем. Аммо мо низ муқаддас мешавем бо зиндагӣ кардани ин ҳақиқат дар ҳаёти ҳаррӯза мувофиқи иродаи Худо. Ҳар як масеҳӣ «бояд донад, ки чӣ тавр киштии худро дар муқаддасӣ ва шараф дошта бошад» (1 Таслӯникиён 4:3-4). «Киштии» мо маҷози бадани мост, ва ин як раванди якумрӣ аст, ки тавассути кори Рӯҳи Муқаддас худдорӣ кунем, на ин ки ба хоҳишҳои шаҳвонии бадани худ дода шавем.
Худоро дар бадани худ ҷалол диҳед
Тааҷҷубовар нест, ки Китоби Муқаддас ба мо мегӯяд, ки Худоро бо ҷон ва рӯҳи худ эҳтиром кунем, аммо ба мо инчунин дастур дода шудааст, ки Ӯро бо бадани худ ҷалол диҳем! «Шумо бо нарх харида шудаед,» навиштааст Павлус, «бинобар ин Худоро дар бадани худ ва дар рӯҳи худ, ки аз Худост, ҷалол диҳед» (1 Қӯринтиён 6:20). Худо аз он шод аст, ки на танҳо бо рӯҳи мо, балки бо бадани мо низ шинохта шавад, ва мо метавонем Ӯро тавассути онҳо эҳтиром кунем.
Дар баъзе тарҷумаҳои Китоби Муқаддас бадани моро «паст» меноманд, масалан дар Филиппиён 3:21 (KJV). Ин баъзан ба ақидаи нодуруст оварда расонидааст, ки бадани мо беарзиш ва нафрат аст. Аммо калимаи кӯҳнаи англисии «vile» он вақт маънои имрӯзаро надошт. Истифодаи маъмулии он дар он вақт танҳо ба чизе, ки арзиши кам ё эҳтироми паст дошт, ишора мекард, на ба чизе, ки нафратовар ё бадбӯй буд.
Худо ният дорад, ки ба мо бадани ҷалол мисли Масеҳ диҳад. Дар муқоиса бо ин, бадани инсонии мо бешубҳа паст ба назар мерасад! Аммо ҳоло, ин баданҳо ҳама чизест, ки мо дорем. Дар заифиҳои худ мо метавонем ба қудрати Худо эътимод кунем; дар бемориҳои худ мо метавонем Ӯро барои кӯмак даъват кунем; дар шодиҳои худ мо метавонем Худоеро, ки онҳоро додааст, қадр кунем. Дар ҳамаи ин чизҳо мо метавонем ба Худои коинот эҳтиром орем. Мо бояд ба Ӯ бо бадани маҳдуди инсонии худ хидмат кунем – ва аммо ин маҳз ҳамон роҳест, ки мо ба Ӯ бо тамоми ҳастии худ хидмат мекунем!
