Марди хушбахт
1. Хушбахт аст он марде, ки ба маслиҳати шарирон рафтор намекунад, дар роҳи гуноҳкорон намеистад ва дар маҷлиси масхаракунандагон наменишинад;2. Балки лаззати ӯ дар шариати Худованд аст, ва шабу рӯз дар шариати Ӯ мулоҳиза мекунад.3. Ӯ мисли дарахте хоҳад буд, ки дар назди ҷӯйҳои об шинонда шудааст, ки меваи худро дар мавсими худ медиҳад, ва барги он ҳам пажмурда намешавад; ва ҳар коре, ки ӯ мекунад, муваффақ хоҳад шуд.4. Шарирон чунин нестанд, балки мисли коҳе ҳастанд, ки бод онро пароканда мекунад.5. Бинобар ин, шарирон дар доварӣ истода наметавонанд, ва на гуноҳкорон дар ҷамъомади одилон.6. Зеро Худованд роҳи одилонро медонад, аммо роҳи шарирон нобуд хоҳад шуд.— Забур 1 NKJV
Ин забур бо марде оғоз мешавад, ки хушбахт аст. Мо фавран дар бораи се чизе мехонем, ки Худо гуфтааст, ки марди хушбахт намекунад. Аввалин ин аст, ки ӯ ба маслиҳати шарирон рафтор намекунад. Имрӯз ҳама гуна овозҳо маслиҳатҳои гуногун медиҳанд. Шумо онҳоро дар ҳама ҷо мешунавед, ки ба одамон мегӯянд, ки чӣ кор кунанд ва чӣ гуна зиндагӣ кунанд. Мо бояд онҳоро хеле бодиққат баррасӣ кунем. Фикр кунед, ки мо ба кӣ гӯш медиҳем ва онҳо чӣ маслиҳат медиҳанд. Шарирон онҳое ҳастанд, ки ҳукмронии Худоро дар ҳаёти худ қабул намекунанд, аммо рафтори мо ҳамчун имондорон бояд дорои хислати осмонӣ бошад.
Марди хушбахт, чунон ки мо мехонем, бояд аз истодан дар роҳи гуноҳкорон, ки роҳи мардони гуноҳкор аст, даст кашад. Инро мушоҳида кардан осон аст, зеро он «рафтори ин ҷаҳон» аст. Инро аз ӯ, ки «мири қудрати ҳаво» аст (Эфсӯсиён 2:2) – худи Шайтон – ҷудо кардан мумкин нест. Мо набояд дар роҳи гуноҳкорон истем.
Дар охири Забур 1:1, мо мебинем, ки марди хушбахт «дар маҷлиси масхаракунандагон наменишинад». Ҳастанд онҳое, ки бо роҳҳои Худо ҳеҷ коре кардан намехоҳанд. Онҳо бо Ӯ бо нафрат ва таҳқир муносибат мекунанд. Дар ҷои онҳо нишастан маънои ба онҳо ҳамроҳ шуданро дорад. Ба ҷои ин, мо бояд муносибате дошта бошем, ки ба Худованд тамоми шараф ва ҷалолро диҳем.
Дар ҳоле ки марди хушбахт бояд аз баъзе чизҳо худдорӣ кунад, ӯ аз дигар масъалаҳо лаззат мебарад. «Лаззати ӯ дар шариати Худованд аст» (ояти 2). Ин шариатест, ки Худо тавассути Мусо ба Исроил додааст, аз ҷумла Даҳ Аҳком. Ҳамчун имондорон мо набояд бо ин шариат мушкиле дошта бошем. Худованд ва Наҷотдиҳандаи мо онро барои мо иҷро кард (Румиён 8:3-4). Дар Аҳди Ҷадид, ба масеҳиён шариати Масеҳ дода шудааст (Ғалотиён 6:2). Аз ин рӯ, мо акнун метавонем аз он лаззат барем. Ҳатто бештар, мо бояд аз тамоми Каломи Худо, тамоми маслиҳати Худо лаззат барем. Бигзор мо ҳамеша – «шабу рӯз» (Забур 1:2) дар бораи он мулоҳиза кунем.
Агар ин тарзи зиндагии мо бошад, мо «мисли дарахте хоҳем буд, ки дар назди ҷӯйҳои об шинонда шудааст» (ояти 3). Мо метавонем дар бораи «ҷӯйҳои оби зинда ... Рӯҳ» (Юҳанно 7:38-39) фикр кунем. Баргҳои пажмурдашуда вуҷуд надоранд. Ба ҷои ин, меваҳои фаровон мавҷуданд, ва ҳар коре, ки мо мекунем, муваффақ хоҳад шуд, зеро он дар Ӯ анҷом дода мешавад.
Шарирон чунин нестанд, ва онҳо дар назари Худо муваффақ намешаванд. Аз онҳо мевае намеояд. Шарирон танҳо ба коҳ монанданд. Дар дарав, он пароканда мешавад. Ин афрод – шарирон – «дар доварӣ истода наметавонанд, ва на гуноҳкорон дар ҷамъомади одилон» (Забур 1:5). Худо онҳоро дар тахти бузурги сафед доварӣ хоҳад кард (Ваҳй 20:11-15). Забур 1 бо гуфтани он ки «роҳи шарирон нобуд хоҳад шуд» (ояти 6) ба охир мерасад. Ин огоҳӣ аст. Агар шумо ба ин гурӯҳ дохил шавед, шумо бояд Исоро ҳамчун Наҷотдиҳанда ва Худованди худ қабул кунед, пеш аз он ки дер шавад!
Аммо, пеш аз ин изҳороти ниҳоӣ мо як ибораи хеле махсусро меёбем: Худованд роҳи одилонро медонад. Калимаи «медонад» ба дониши наздики байни зану шавҳар дар тавлиди фарзанд монанд аст, ба монанди Одам ва Ҳавво дар Ҳастӣ 4:1. Худо аз роҳи мо, ҳамчун онҳое, ки хушбахтанд, шод аст, зеро мо дар Ӯ дида мешавем.
Баъзеҳо гуфтаанд, ки «марди хушбахт» намуна ё тасвири Худованд Исо аст. Бигзор мо Худовандро маркази андешаҳои худ нигоҳ дорем.
