Ҳаёти мо низ бояд Худоро ҷалол диҳад! Навиштаҳо таълим медиҳанд, ки тамоми ҳастии мо — рӯҳ, ҷон ва ҷисм — бояд Ӯро ҷалол диҳад. Дар бораи он чизе, ки Марям дар Луқо 1:46 гуфтааст, фикр кунед:
«Ҷони ман Худовандро ҷалол медиҳад» (Луқо 1:46).
Ҷон макони эҳсосоти мост ва дар ботини худ, вай мехост Худои худро ҷалол диҳад. Яҳёи Таъмиддиҳанда низ ҳамин хоҳишро дошт, вақте ки ӯ дар бораи Худованд Исо гуфт:
«Ӯ бояд афзояд, аммо ман бояд кам шавам» (Юҳанно 3:30).
Мо низ бояд ҳамин хоҳишро дошта бошем — ки Худованд на танҳо дар эҳсосоти ботини мо, балки дар ҷисми мо ва тавассути он низ ҷалол дода шавад. Павлус инро ҳангоми навиштанаш баён мекунад:
«Ё намедонед, ки ҷисми шумо маъбади Рӯҳи Муқаддас аст, ки дар шумост, ки онро аз Худо доред, ва шумо аз они худ нестед? Зеро шумо бо нарх харида шудаед; бинобар ин, Худоро дар ҷисми худ ва дар рӯҳи худ, ки аз они Худост, ҷалол диҳед» (1 Қӯринтиён 6:19-20).
Дар Румиён 12:1-2, ӯ моро даъват мекунад:
«Пас, эй бародарон, шуморо ба раҳмати Худо илтимос мекунам, ки ҷисмҳои худро қурбонии зинда, муқаддас ва писандидаи Худо пешкаш кунед, ки ин хидмати оқилонаи шумост. Ва ба ин ҷаҳон мувофиқат накунед, балки бо навсозии ақли худ тағйир ёбед, то ки иродаи нек, писандида ва комили Худоро бифаҳмед» (Румиён 12:1-2).
Намунаи чунин ҳаётро дар Дониёл 1:8 ва 3:28 дидан мумкин аст. Дониёл ва дӯстонаш дар дили худ қарор доданд, ки барои Худо зиндагӣ кунанд ва ба ҳеҷ каси дигар сар хам накунанд. Ба таври хеле амалӣ, ҳаёти онҳо Худоро барои ҳамагон наздик овард!
Лаҳзаи мулоҳиза барои имрӯз:
Оё ҳаёти шумо Худоро барои дигарон наздик меорад?
