Аз ҷониби: Ҷ.Т. Мавсон
Аз ин рӯ, мо меҳнат мекунем, ки хоҳ ҳозир бошем, хоҳ ғоиб, ба Ӯ писанд оем (2 Қӯринтиён 5:9)
Барои он ки ба касе писанд оед, шумо бояд ӯро бишносед. Ҳамин тавр бо Худованди шумо низ ҳаст. Шумо Ӯро наздик ва хуб шинохта наметавонед, агар бо Ӯ вақти зиёд нагузаронед. Шумо бояд барои Ӯ зиндагӣ кунед, на барои худ. Агар Ӯ барои шумо мурд, то шумо зиндагӣ кунед, ҳаёте, ки шумо зиндагӣ мекунед, бояд барои Ӯ бошад.
Ман ҳоло дар бораи хидмати шумо он қадар сухан намегӯям, гарчанде ки Ӯ хидмати шуморо қадр мекунад. Вақте ки як бародари ҷавон бармехезад ва аз дили пур мегӯяд, ки чӣ Наҷотдиҳандаи азизеро ёфтааст, вақте ки як хоҳари ҷавон чанд кӯдакро дар атрофи худ ҷамъ мекунад, то ба онҳо дар бораи Ӯ нақл кунад, ин ба Худованд писанд меояд. Аммо ин бояд аз шиносоӣ бо Ӯ сарчашма гирад, то дар назари Ӯ арзиши пурра дошта бошад.
Вақте ки Ӯ расулони Худро интихоб кард, ин на барои он буд, ки онҳоро барои мавъиза фиристад, балки пеш аз ҳама барои он буд, ки онҳо бо Ӯ бошанд; мавъиза пас аз он омад. Мо ба Ӯ писанд меоем, вақте ки мо ширкати Ӯро аз ҳама чизи дигар бештар мехоҳем, вақте ки муҳаббати Ӯ барои мо аз шароб беҳтар аст. Юҳанно ба Худованд писанд омад, вақте ки сари худро ба синаи Ӯ гузошт. Ва ӯ дар он вақт бародари пири мӯйсафед набуд. Ӯ ҷавонтарин шогирдон буд ва то ҷое ки мо фаҳмида метавонем, дар он вақт аз 20-солагӣ зиёд набуд. Ӯ тасаллои худро дар вақти душворӣ дар он синае ёфт, ки дар он дили меҳрубонтарин дар коинот метапад, ва вақте ки озмоиши бузург омад ва ҳамаи бародарони калонсол гурехтанд, ин ҷавони 20-сола бо чанд зан дар назди салиби Исо истод. Ва Худованди ӯ тавонист модари Худро, як мероси хеле гаронбаҳоро ба ӯ супорад.
Сари худро ба синаи Ӯ гузоред ва вақте ки ин корро мекунед, шумо барои Ӯ зиндагӣ хоҳед кард; шумо дӯсти Ӯ хоҳед буд ва Ӯ ба шумо бовар карда метавонад, ва вақте ки озмоиш меояд, шумо шаҳодат хоҳед дод ва хидмати шумо ба Ӯ писанд хоҳад омад.
