Муносибат ба андӯҳ
Писарам, таъзиби Худовандро наранҷ, ва ҳангоме ки Ӯ туро сарзаниш мекунад, дилхунук машав… баъд аз он [он] ба онҳое, ки аз он истифода мебаранд, самараи осоиштаи адолатро медиҳад. —Ибриён 12:5,11 KJV
Моҳияти абадии чиз дар худи чиз нест, балки дар муносибати инсон ба он аст. Вазъияти ташвишовар мегузарад, аммо муносибати инсон ба он дар хислати ӯ як пасандози ахлоқӣ ва рӯҳонӣ мегузорад, ки абадӣ аст. Шароит ва вазъиятҳое, ки бо мо рӯ ба рӯ мешаванд, аз назорати мо берунанд; мо дар бораи онҳо коре карда наметавонем. Аммо бо кӯмаки Худо, мо метавонем муносибати худро – муносибати субъективии худро назорат кунем. Ҳеҷ чизе, ки аз ягон манбаъ ба мо мерасад, наметавонад ба мо зарар расонад, агар он моро ба муносибати нодуруст водор накунад. Ин посухи мост, ки баракат медиҳад ё месӯзонад.
Ду муносибат вуҷуд дорад, ки инсон метавонад ба ранҷу азоб дошта бошад. Аввалӣ нодуруст аст ва ба бад шудани хислат ва беҳуда сарф кардани ғам меорад. Ин вақте рӯй медиҳад, ки мо ба худ иҷозат медиҳем, ки ба муносибатҳои худписандӣ, ноумедӣ, исён ба одамон ва Худо, муқовимат, кина ва депрессия афтем. Дуюмӣ онро имтиёзи азоб кашидан барои Масеҳ медонад. Дард ва ғамро бояд қадр кард ва бо нола, мотам, шикаст ва рӯҳафтодагӣ беҳуда сарф накард.
Онҳое, ки ба норозигӣ, бетоқатӣ ва талхӣ бар зидди Худо таслим мешаванд, дар ҷустуҷӯи шифо ва наҷот муваффақ нахоҳанд шуд. Онҳо дар ҳаёти рӯҳонии худ шикаст хоҳанд хӯрд ва он азоберо, ки Худо барои рушди онҳо дар муҳаббат ва мартабаи баланд дар салтанати абадӣ пешбинӣ карда буд, беҳуда сарф хоҳанд кард.
Оҳ, ман ҳеҷ гоҳ хуб нестам Магар вақте ки ман ба Маҳбуби худ такя мекунам, Ва он гоҳ ман ҳеҷ гоҳ бемор нестам, Салибҳо ва озмоишҳо ҳама дурустанд, Ва дард ширин аст ва мушкилот сабук аст, Вақте ки Масеҳ дили маро пур мекунад. —Номаълум
