Аввалин гуноҳ дар таърихи инсоният ҷуфти аввалро водор кард, ки якдигарро айбдор кунанд ва сипас Худоро айбдор кунанд. Онҳо ба чизҳо аз нуқтаи назари инсонӣ, на дар нури Худо, нигоҳ карданро оғоз карданд. Ин онҳоро водор кард, ки пас аз саркашӣ аз дасти Худо, корҳоро ба дасти худ гиранд, бидуни хоксорӣ дар зери дасти пурқудрати Худо. Онҳо баргҳои анҷирро ҷамъ карданд, то онҳоро ҳамчун пӯшиш якҷоя кунанд. Хеле оқилона. Аммо на самарабахш, на кофӣ. Худоро фиреб додан мумкин нест. Дар Навиштаҳо, анҷирҳо амалҳои инсониро дар адолат дар назди Худо тасвир мекунанд. Мо аз Каломи Худо медонем, ки чунин кӯшишҳо ҳангоми иҷро шудан бо иродаи худ бояд ноком шаванд. Танҳо Худо метавонад воситаҳоеро таъмин кунад, ки ҳуқуқҳои Ӯро қонеъ гардонанд.
Ин воситаҳо бояд ба меъёрҳои муқаддаси адолати илоҳии Ӯ мувофиқат кунанд. Оё дуруст буд, ки онҳо худро дар ҳолати афтодаи худ дар назди Худо муаррифӣ кунанд? Одам медонист, ки кӯшишҳои онҳо кофӣ набуданд, зеро ҳатто бо пӯшиши пешдоманҳое, ки онҳо сохта буданд, ӯ иқрор шуд, ки дар назди Худо «урён» аст. Хеле ҷиддӣ! Бо ҳамаи корҳои нек ё кӯшишҳои худпарастонаи худ, мо наметавонем пояе бисозем, ки дар он дар назди Худои муқаддас ва одилона истода тавонем! Дар бораи Исроил пас аз гӯсолаи тиллоӣ фикр кунед: онҳо гуфта буданд, «Ҳар он чи Худованд гуфтааст, мо хоҳем кард», аммо зуд ба бутпарастӣ ва фаҳшо афтода буданд.
Таърихи калисо дар маҷмӯъ ба мо тасвири беҳтареро пешниҳод намекунад. Дар миёни чунин нокомиҳо, роҳи ҳалли он кӯшиши сохтани чизи нав нест, балки муайян кардан ва эътироф кардани ин нокомиҳо, бо хоксорӣ ва худшиносӣ. Биёед таърихи калисоро, махсусан аз нуқтаи назари Худо (Ваҳй 2–3), омӯзем, нокомиҳои худро эътироф кунем ва худро ба Худованд супорем. Биёед роҳнамоӣ ва кӯмаки Ӯро аз Навиштаҳо, дар муошират бо Ӯ, бо такя ба Рӯҳи Ӯ, талаб кунем. Биёед барои зуд омадани Ӯ омода бошем.
