Ҳар як давраи Худо инсонро дар ҷисм нокомии мудҳиш собит кардааст. Ин дуруст буд, вақте ки инсон аз Одам то Нӯҳ ба виҷдони худ вогузор шуда буд, вақте ки зӯроварӣ ва фасод заминро пур кард ва обхезӣ инсониятро нобуд кард; ҳамин тавр, вақте ки ҳукумати инсонӣ ба Нӯҳ супурда шуд, аммо дере нагузашта сохтмони бурҷи Бобил як муқовимати қатъӣ ба ҳокимияти Худо буд ва Худо забонҳои одамонро омехта кард. Сипас Худо Иброҳимро интихоб кард, ки падари миллати Исроил бошад, ки ба ӯ даҳ аҳкомро дод, аммо зери ин қонуни комил Исроил на танҳо ноком шуд, балки бар зидди Худо исён кард. Азбаски инсоният то он вақт комилан гуноҳкор собит шуда буд, Худо Писари Худро фиристод, то қурбонӣ барои гуноҳкорон бошад, ва аз он вақт инҷониб давраи тӯлонии файзи Худо дар наҷот додани бешумори ҷонҳои гаронбаҳо ва аъзои бадани Масеҳ, Калисо, гардонидани онҳо ба таври аҷиб фаъол буд, чунон ки Худованд Исо гуфт:
«Бар ин санг Калисои Худро бино мекунам ва дарвозаҳои Ҳадес бар он ғолиб нахоҳанд омад» (Матто 16:18).
Шаҳодати Калисо: Камолоти Масеҳ ва нокомии инсон
Кори Худованд Исо камолоти мутлақ аст. Он чи Ӯ кардааст, ҳеҷ гоҳ аз ҷониби тамоми қудрати душман ламс карда намешавад. Аммо дар бораи шаҳодати калисо, ки ба одамон дар рӯи замин супурда шудааст, чӣ гуфтан мумкин аст? Далел ин аст, ки мо ба таври мудҳиш ноком шудаем ва ин шаҳодат дар харобаи комил қарор дорад, ки ба садҳо, агар на ҳазорҳо сегмент тақсим шудааст. Зеро дар назари Худо калисо «як марвориди гаронбаҳо», «як бадан», «як рама» аст, ки ягонагии он ба бисёр роҳҳо таъкид шудааст; аммо дар амалияи мо ин ягонагӣ аз аён дур аст.
Киштие, ки Павлус дар Аъмол 27 сафар мекард, тасвири калисо дар ҷои масъулияти худ аст. Он комилан ғарқ шуд, гарчанде ки ҳар як шахси дар киштӣ буда наҷот ёфт, ҳамон тавре ки ҳар як имондори ҳақиқӣ аз ҷониби Худо сарфи назар аз нокомии калисо дар масъулият наҷот дода мешавад.
Масъулияти инфиродӣ дар миёни нокомии коллективӣ
Оё ин далели ғамгин моро бояд мағлубкунанда гардонад? Ҳеҷ гоҳ! Худо мағлуб нашудааст, гарчанде ки мо худамонро ба таври ғамгин мағлуб кардаем. Гарчанде ки ҳама чиз дар атрофи мо метавонад ноком шавад, шахс ҳанӯз масъул аст ва агар Худованд Исоро дар ҷои аввал гузорад, аз ҷониби Худо дастгирӣ хоҳад шуд. Ин дар номаи дуюми Павлус ба Тимотиюс дида мешавад, вақте ки ӯ дар бораи баъзеҳо сухан мегӯяд, ки
«аз ҳақиқат дур шудаанд, мегӯянд, ки эҳё аллакай гузаштааст; ва онҳо имони баъзеҳоро сарнагун мекунанд» (2 Тимотиюс 2:17-18).
Дар чунин ҳолат шахс наметавонад ҳолати харобшудаи калисоро ислоҳ кунад, аммо ӯ бояд дарк кунад, ки
«асоси мустаҳками Худо истодааст, ки ин мӯҳрро дорад: Худованд онҳоеро, ки аз Они Ӯ ҳастанд, медонад ва Бигзор ҳар касе, ки номи Масеҳро мехонад, аз бадкорӣ дур шавад» (2 Тимотиюс 2:19).
Мо шояд ҳамеша надонем, ки кӣ аз Они Ӯст ва кӣ нест, аммо Худо медонад: ин тарафи мӯҳри Ӯст. Тарафи мо ин аст:
«Бигзор ҳар касе, ки номи Масеҳро мехонад, аз бадкорӣ дур шавад».
Мо бояд он чизеро, ки ба номи Худованд Исо беҳурматӣ аст, тарк кунем. Аммо аз ҷиҳати мусбат, ба мо гуфта шудааст, ки
«адолат, имон, муҳаббат, сулҳро бо онҳое, ки Худовандро аз дили пок мехонанд, пайравӣ кунем» (2 Тимотиюс 2:22).
Мутаассифона, ин ҳама имондоронро дар бар намегирад, аммо ин итоат ба Каломи Худованд хоҳад буд.
Қадр кардани кори Худованд ва дӯст доштани ҳамаи имондорон
Гарчанде ки мо ҳеҷ гоҳ умед надорем, ки ягонагии амалии тамоми калисои Худоро барқарор кунем, хеле муҳим аст, ки мо суханони Худовандро хеле қадр кунем:
«Бар ин санг Калисои Худро бино мекунам ва дарвозаҳои Ҳадес бар он ғолиб нахоҳанд омад»,
ва аз камолоти кори Худованд Исо дар анҷом додани ин мӯъҷизаи бузурги файз шодӣ кунем. Бо чунин муносибат, мо ҳамаи фарзандони Худоро, хоҳ бо онҳо роҳ равем ё не, сахт дӯст хоҳем дошт. Чӣ қадар хуб аст, ки дарк кунем, ки нокомии мо дар амалӣ кардани ҳақиқат, бешубҳа, камолоти кори Худовандро, ки ба бузургии Шахси мубораки Ӯ шаҳодат медиҳад, бештар равшан мекунад.
Хулоса
Ҳамин тариқ, бо ба таври комил доварӣ кардани худ ва ба Ӯ додани ҷои шарафи олӣ, мо ҳамчун ибодаткунандагони ҳақиқии Худованди ҷалол мувофиқ хоҳем шуд.
