Ӯ гуфт: «Бале, дасти ман ба сӯи тахти Худованд бардошта шудааст. Худованд аз насл ба насл бо Амолеқ ҷанг хоҳад кард.» (Хуруҷ 17:16)
Амолеқиён душманони доимӣ ва бераҳми исроилиён буданд. Вақте ки исроилиён мехостанд ба Замини ваъдашуда дохил шаванд, амолеқиён дар роҳи онҳо истоданд (Хуруҷ 17:8-16). Вақте ки исроилиён дар Замини ваъдашуда буданд ва мехостанд аз он чизе ки Худо ба онҳо дода буд, лаззат баранд, амолеқиён ба мидиёниён ҳамроҳ шуданд, то ибриёнро дар рӯзҳои Ҷидъӯн азоб диҳанд (Доварон 6:3). Ин як амолеқӣ буд, ки сабаби суқути шоҳ Шоул шуд (1 Подшоҳон 15:9,28). Амолеқиён пайваста мекӯшиданд, ки пешрафти қавми Худоро боздоранд ва онҳоро аз баракати Худо маҳрум кунанд. Аз ин рӯ, Худо душмании Худро бар зидди онҳо то абад қасам хӯрд.
Вақте ки шумо дар зиёрати худ бо Худованд пеш меравед, «амолеқиён» хоҳанд буд, ки мекӯшанд шуморо парешон кунанд ва мағлуб созанд. Худо тасмим гирифтааст, ки ҳар чизеро, ки шуморо аз таҷрибаи пурраи Ӯ бозмедорад, бартараф кунад. Агар садоқати шумо ба кори шумо шуморо аз итоат ба Ӯ бозмедорад, Худо бар зидди он ҷанг эълон хоҳад кард. Агар муносибат, моддигароӣ ё фаъолияти харобиовар шуморо аз итоат ба иродаи Худо бозмедорад, Ӯ бар зидди он ҷанги бераҳмона хоҳад кард. Ҳеҷ чиз барои шумо он қадар гаронбаҳо нест, ки Худо душмани ашаддии он набошад, агар он шуморо аз иродаи Ӯ барои ҳаёти шумо боздорад. Шоҳ Шоул хато фикр мекард, ки ӯ метавонад бо амолеқиён ҳамкорӣ кунад ва ба ҳар ҳол иродаи Худовандро иҷро кунад (1 Подшоҳон 15:8-9). Шумо низ шояд аз халос шудан аз он чизе, ки шуморо водор мекунад, ки итоати худро ба Худо зери хатар гузоред, дудила бошед. Хатои шоҳ Шоулро такрор накунед. Ӯ амолеқиёнро ба қадри кофӣ ҷиддӣ нагирифт, ва ин ба ӯ гарон афтод.
