Чӣ тавр онҳо кор мекунанд
Дуздоне, ки мо дар бораашон сӯҳбат мекунем, дар ҳақиқат маккоранд. Онҳо бо дуздидани каме-каме оғоз мекунанд. Тааҷҷубовар аст, ки қурбониён ҳатто ба ҳисоб кардани талафоти худ ё муайян кардани дуздон ташвиш намедиҳанд. Чаро не? Зеро талафот барои моҳҳо ё ҳатто солҳо базӯр пайхас намешаванд.
Бовар кунед ё не, ин дуздон ба ҷои он чи гирифта шуда буд, чизҳои дигарро мегузоранд — ва ивазкунандаҳо аз молҳои дуздидашуда ҷолибтар ба назар мерасанд! Аҷиб аст, ки қурбониён аксар вақт аз ғорат шудан қариб сабукӣ ҳис мекунанд! Ашёи дуздидашуда ба ҳар ҳол соҳибони худро нороҳат мекарданд: онҳо виҷдони онҳоро меранҷонданд, танбалии онҳоро сарзаниш мекарданд, худхоҳии онҳоро фош мекарданд ва онҳоро ба амали масъулиятнок водор мекарданд.
Ин дуздон комилан баръаксанд. Онҳо дӯстонаанд, қурбониёни худро ба истироҳат даъват мекунанд. Онҳо фароғаткунандаанд, қурбониёни худро бовар мекунонанд, ки ҳадафи зиндагӣ фароғат аст. Онҳо гуногунрангӣ пешниҳод мекунанд, ба қурбониёни худ доираи васеи ивазкунандаҳоро барои он чи дуздӣ мекунанд, медиҳанд. Онҳо зираканд, ба ивазкунандаҳои худ ҳавои қонунӣ медиҳанд. Онҳо муосиранд, ба он чи дуздӣ мекунанд, ҳамчун беаҳамият ва кӯҳна ишора мекунанд. Онҳо ба маъруфият таъкид мекунанд, мегӯянд, ки ҳама ин корро мекунанд.
Онҳо кистанд
Баъзе аз ин дуздон муайян карда шудаанд:
- Телли Вижн, ки сарфи назар аз танқидҳои доимӣ таваҷҷӯҳи зиёдро ба худ ҷалб мекунад.
- Фан Н. Геймс, ки ҳаётро танҳо тамошо ё бозиҳои варзишӣ ва дигар фаъолиятҳо медонад.
- О. Вер Ворк, ки ҳар имкониятро барои ба даст овардани каме пули иловагӣ ва баланд бардоштани сатҳи зиндагӣ истифода мебарад.
Бисёр дуздони дигарро номбар кардан мумкин аст, аммо шумо дар муайян кардани онҳое, ки дар ҳаёти шумо ҳастанд, мушкилии зиёд нахоҳед дошт.
Мо чӣ гум мекунем
Албатта, онҳо на ҳамеша дуздонанд. Онҳо баъзан метавонанд имкониятҳо барои истироҳат ва пешрафт бошанд. Аммо онҳо вақте дузд мешаванд, ки чизҳоеро, ки Худо мехоҳад мо дар ҳаёти масеҳии худ дошта бошем, медузданд. Масалан:
- Беэътиноӣ ба хониши ҳаррӯзаи Китоби Муқаддас: Мо имконияти роҳнамоии Худоро аз даст медиҳем: «Каломи Туро дар дили худ пинҳон кардам, то бар Ту гуноҳ накунам… Каломи Ту чароғест барои пойҳои ман ва нурест барои роҳи ман». (Забур 119:11, 105)
- Иҷозат додан ба ҷадвали банд барои аз байн бурдани вақт бо Худо: Мо имконияти наздикӣ бо Худоро аз даст медиҳем: «Ба Худо наздик шавед, ва Ӯ ба шумо наздик хоҳад шуд». (Яъқуб 4:8)
- Худмарказ шудан ва дигаронро нодида гирифтан: Мо имконияти шодиоварро барои итоат ба амри Худо аз даст медиҳем: «Бо муҳаббат ба якдигар хизмат кунед». (Ғалотиён 5:13)
Чӣ бояд кард
Вақти он расидааст, ки бедор шавем, дуздони ҳаёти худро муайян кунем ва ашёи гаронбаҳои дуздидашудаи худро, ки арзиши абадӣ доранд, барқарор кунем:
«Бедор шавед, эй хобидагон… ва Масеҳ ба шумо нур хоҳад дод… бо эҳтиёт роҳ равед, на ҳамчун аблаҳон, балки ҳамчун хирадмандон, вақтро харед, зеро рӯзҳо баданд. Аз ин рӯ, аблаҳ набошед, балки иродаи Худовандро фаҳмед». (Эфсӯсиён 5:14–17)
— Ҷ. Стейдл
