Ғизои зарурии ман
Яке аз дарсҳои ибтидоӣ дар ҳаёти масеҳӣ ба ду одати муҳиме дахл дорад, ки бояд парвариш карда шаванд. Вақте ки касе ба Исои Масеҳ ҳамчун Наҷотдиҳанда бовар мекунад, ба ӯ гуфтан мумкин аст: «Барои пешрафт дар ҳаёти нави худ шумо бояд одати ҳар рӯз хондани Китоби Муқаддас ва дуо гуфтан ба Худоро инкишоф диҳед». Ин маслиҳат бешубҳа хуб аст. Воизони калисо баъзан зарурати «ба асосҳо баргаштан»-ро таъкид мекунанд, ки ин маънои онро дорад, ки ҳар рӯз бо Худованд муошират кардан муҳим аст. Дар асл, агар касе бо Худованд муошират накунад, пешрафтро интизор шудан мумкин нест. Аммо чаро мо бояд Китоби Муқаддасро хонем?
Биёед ба чор сабаб назар андозем, гарчанде ки сабабҳои дигар низ ҳастанд, ки чаро ҳар рӯз хондани Китоби Муқаддас муҳим аст.
1. Вохӯрӣ бо Худованд
Мо аз муҳимтарин сабаб оғоз мекунем. Хондани Китоби Муқаддас муҳим аст, зеро дар ин ҷо мо бо Худованд вомехӯрем. Касе метавонад дар ҷавоб гӯяд: «Ман метавонам Худовандро дар ҳама ҷо вохӯрам. Вақте ки ман дар деҳот сайру гашт мекунам ва аз зебоии офариниши Худо лаззат мебарам, Ӯ бо ман сухан мегӯяд ва ман аз ҳузури Ӯ лаззат мебарам». Ҳарчанд чунин изҳоротро рад кардан мумкин нест, аммо чизи дигареро низ бояд ба назар гирифт.
Ҳамаи имондорон бояд аз мӯъҷизаҳои офариниш лаззат баранд. Дар Забур 19 Довуд аз ҷалоли Худо, ки шабона дар осмон зоҳир мешуд, дар ҳайрат монд. Вақте ки мо хомӯшона таваққуф мекунем ва ба фарохии фазо менигарем, бешубҳа «овоз»-ро шунидан мумкин аст. Аммо паёме, ки мо мегирем, танҳо ба мо чизе аз бузургӣ ва азамати Худо мерасонад. Аз осмон ва офариниш дар атрофи мо мо дар бораи хислат, муҳаббат ва мақсадҳои Худо чизе намеомӯзем дар наҷот. Барои фаҳмидани инҳо, ба мо чизи дигаре лозим аст.
Дар замонҳои қадим Худо эълон кард Паёми Худро тавассути пайғамбарони Худ, ки бо ваколати Ӯ сухан мегуфтанд. Малокӣ охирин пайғамбари Аҳди Қадим буд ва бо китоби ӯ Аҳди Қадим ба итмом расид. Ибриён 1:1-2 ба мо мегӯяд, ки аз он замонҳо Худо тавассути Писари Худ «сухан гуфтааст». Аҳди Ҷадид ба Худованд Исои Масеҳ дахл дорад ва ҳар як китоб дар он қисми Каломи Худо Ӯро номбар мекунад. Китоби охирин «Ваҳйи Исои Масеҳ» аст (Ваҳй 1:1 KJV). Он бо огоҳии ҷиддӣ ба итмом мерасад. Ба китоб чизе илова кардан мумкин нест ва аз он чизе гирифтан мумкин нест (Ваҳй 22:18-19). Навиштаҳо пурраанд: Худо чизе барои илова кардан ба он надорад.
Байни Каломи навишташуда ва Каломи Зинда робитаи хеле наздик вуҷуд дорад. Худованд Исои Масеҳ «Калом» аст (Юҳанно 1:1), ки то абад зиндагӣ мекунад. Каломи навишташуда дар бораи Ӯ сухан мегӯяд. Ҳамон тавре ки мо дар дуо бо Ӯ сухан мегӯем, Ӯ низ тавассути Каломи Худ бо мо сухан мегӯяд. Мо бояд эҳтиёткор бошем, вақте ки одамон ба мо мегӯянд, ки онҳо овози Худоро шунидаанд, ки ба онҳо ба таври шунавоӣ сухан мегӯяд. Ҳарчанд рад кардани чунин иддаоҳо нодуруст аст, аммо ба ҳамин андоза имконпазир аст, ки фирефта шавем ва тасаввур кунем, ки мо овозеро шунидаем ва ин овози Худост. Худо Худро тавассути Каломи Худ ба мо ошкор кардааст. Ваҳйе, ки Ӯ додааст, комил ва барои ҳар як ҳолати ҳаёти мо дар рӯи замин мувофиқ аст. Далели он, ки паёми Ӯ дар чоп аст, ба мо итминон медиҳад, ки мо хато накардаем. Агар мо ба шубҳа афтем, мо ҳамеша метавонем ба Калом баргардем ва бубинем, ки Ӯ дар он ҷо чӣ навиштааст! Барои шинохтани Худованд ва нақшаи Ӯ барои мо, мо бояд Каломи Ӯро бо дуо хонем.
2. Ғизо гирифтан ва қавӣ шудан
Ҳамон тавре ки ба бадани мо барои гирифтани қувваи зарурии ҷисмонӣ ғизои хуб лозим аст, ҳамон тавр ба ҷонҳои мо низ лозим аст, ки аз ҷониби Худованд ғизо гиранд. Танҳо онҳое, ки «Худовандро интизоранд», қувваи рӯҳонии худро нав мекунанд (Ишаъё 40:31), ва ғизое, ки қувват мебахшад, рӯҳонӣ аст ва аз Каломи Худо меояд. Дар озмоишҳои ҳаёти худ Айюб эълон кард: «Ман суханони даҳони Ӯро аз ғизои зарурии худ бештар қадр кардам» (Айюб 23:12). Айюб медонист, ки ғизо барои бадан «зарурӣ» аст – аммо аз ин муҳимтар ғизо барои ҷон аст! Ӯ арзиши онро медонист ва орзу дошт, ки он чизеро, ки ӯро дар заъфаш қавӣ мегардонад, қабул кунад. Ирмиё чизи шабеҳро баён кард: «Суханони Ту ёфт шуданд, ва ман онҳоро хӯрдам; ва Каломи Ту барои ман шодӣ ва хурсандии дили ман буд» (Ирмиё 15:16).
Бе ин ғизои рӯҳонӣ мо заиф ва бесамар мешавем. Бадани беғизо заиф ва ба беморӣ майл дорад ва ақл низ вақте ки ғизои солим истеъмол намешавад, таъсир мерасонад. Муқоиса дар олами рӯҳонӣ равшан аст. Барои дар кори Худо муфид будан мо бояд ҳар рӯз аз Каломи Ӯ ғизо гирем. Ҳамон тавре ки мо одатан хӯрдани худро ба як ё ду хӯрок дар як ҳафта маҳдуд намекунем, ҳамон тавр хондани Китоби Муқаддас ба таври гоҳ-гоҳ кофӣ нест. Ҳарчанд гӯш кардани хидмати хуб аз воиз арзишманд аст, аммо ин вақтҳои худи моро бо Худованд бефоида намегардонад. Барои нигоҳ доштани ҳаёти рӯҳонии солим мо бояд ҳар рӯз ҷонҳои худро аз Каломи Ӯ ғизо диҳем.
3. Роҳнамоӣ ва ҳидоят
Забурнавис эълон кард: «Каломи Ту чароғест барои пойҳои ман, ва нурест барои роҳи ман» (Забур 119:105). Вақте ки мо аз як ҷой ба ҷои дигар сафар мекунем, мо аксар вақт ба самтҳо ниёз дорем – хусусан агар роҳ ношинос бошад. Саёҳаткунанда метавонад ба харита муроҷиат кунад ё аз навигатсияи моҳвораӣ истифода барад. Бо чунин кӯмак, ё бо баъзе дастурҳои бодиққат додашуда аз касе, ки роҳро медонад, саёҳаткунанда метавонад ба макони таъиноти худ бирасад. Ба ҳамин монанд ба мо лозим аст кӯмаки рӯҳонӣ ва роҳнамоӣ ҳангоми сафар дар ҳаёт. «Харитаи» мо Каломи гаронбаҳои Худост, ки ба мо кӯмак мекунад, ки роҳеро, ки бояд тай кунем, бубинем.
Вақте ки мо роҳро намефаҳмем, дастгирии касе, ки таҷрибаи бештар дорад, муфид аст. Падари осмонии мо аз мо дониши хеле бештар дорад. Каломи Ӯ «фармонҳоеро» дар бар мегирад, ки метавонанд ба мо дар пайравӣ ба роҳи дуруст кӯмак расонанд. Дар асл, мавзӯи Забур 119 Каломи Худост. Ояти аввали он ба «роҳе» ишора мекунад, ки дар пеши мост. Оятҳои дигар «роҳи фармонҳои Ту» (ояти 27), «роҳи ростӣ» (ояти 30) ва «роҳи аҳкомҳои Ту» (ояти 32)-ро зикр мекунанд. Нависанда хоҳиши қавӣ дошт, ки ба роҳи Ӯ пайравӣ кунад.
Каломи Худо огоҳиҳоро дар бар мегирад, то мо аз хатарҳое, ки вуҷуд доранд, огоҳ бошем ва аз онҳо канорагирӣ кунем. Он инчунин дастурҳои мусбат дорад ва ба мо дар бораи чизҳое, ки мо бояд анҷом диҳем, нақл мекунад. Принсипҳоро дар он пайдо кардан мумкин аст, ки ба мо ҳангоми интихоби ҳаёт кӯмак расонанд. Дуои мо бояд чунин бошад: «Роҳи Худро ба ман омӯз, эй Худованд» (Забур 86:11). Барои дарёфти роҳи дуруст мо бояд Китоби Муқаддасро мунтазам хонем.
4. Пок шудан ва пок нигоҳ доштан
Сабаби дигари муҳими хондани Каломи Худо ба муқаддасии мо дахл дорад. Худованд Исо дар бораи мақсади Падар сухан гуфт, ки пайравони Ӯ бояд тавассути Каломи Ҳақиқат муқаддас ё пок карда шаванд (Юҳанно 17:17). Ӯ ба шогирдонаш гуфт: «Ҳоло шумо ба воситаи каломе, ки Ман ба шумо гуфтам, пок ҳастед» (Юҳанно 15:3). Онҳо метавонистанд суханонеро бишнаванд, ки аз лабони Ӯ мебаромад, зеро Ӯ аз ҷиҳати ҷисмонӣ бо онҳо ҳузур дошт. Мо метавонем Ӯро имрӯз аз саҳифаҳои Навиштаҳои Муқаддас сухан гӯем. Мо инчунин дар Эфсӯсиён 5:26 дар бораи қудрати поккунандаи Калом мехонем.
На танҳо Калом ҳангоми хондани он ба ҷонҳои мо таъсири поккунанда дорад; он инчунин воситаи пок нигоҳ доштани мост. «Ҷавон чӣ гуна роҳи худро пок хоҳад кард?» пурсид забурнавис. Ҷавоб ин аст: «Бо риояи он мувофиқи Каломи Ту» (Забур 119:9). Инро дониста, нависанда эълон кард: «Каломи Туро дар дили худ пинҳон кардам, то ки ба Ту гуноҳ накунам» (ояти 11). Воизи маъруф Д. Л. Муди гуфт: «Гуноҳ шуморо аз ин Китоб дур мекунад, аммо ин Китоб метавонад шуморо аз гуноҳ дур кунад». Ин чӣ қадар дуруст аст! Агар мо дар роҳҳои гуноҳкоронаи лаззат роҳ равем, мо ҳеҷ хоҳише нахоҳем дошт, ки аз қудрати ислоҳкунандаи Калом мубориза барем. Аммо, агар мо вақт ҷудо кунем, ки Каломи Худоро мунтазам хонем, мо мефаҳмем, ки чӣ гуна аз домҳои зиёди гуноҳ канорагирӣ кунем.
Онро орзу кунед!
Ба мо чарогоҳҳои сабзи Калом лозим аст (Забур 23:2). Худованд онҳоро ба мо додааст ва Ӯ мехоҳад, ки мо ҳар рӯз зери роҳнамоии Рӯҳи Муқаддас аз онҳо лаззат барем. Хондан муҳим аст – аммо мулоҳиза кардан низ муҳим аст. Мо бояд вақт ҷудо кунем, то дар бораи он чизе, ки дар Навиштаҳо хондаем, фикр кунем. Забурнавис эълон кард: «Ман дар фармонҳои Ту мулоҳиза хоҳам кард, ва ба роҳҳои Ту эҳтиром хоҳам гузошт» (Забур 119:15). Мо бояд, чунон ки ӯ кард, мулоҳиза кунем ва ба роҳҳои Ӯ «эҳтиром» гузорем, ки ҳамеша дурустанд.
Аҳди Ҷадид Аҳди Қадимро пурра мекунад ва ба мо тамоми Каломи Худоро медиҳад. Петрус дар бораи зарурати самимона «шири софи Каломро орзу кардан, то ки ба воситаи он афзоиш ёбед» менависад (1 Петрус 2:2). Ин фавран саволеро ба миён меорад: «Агар мо аз ҷиҳати рӯҳонӣ афзоиш ёбем, мо бояд хоҳиши ҳақиқӣ ба Каломи Худо дошта бошем, аммо оё мо ин хоҳишро дорем?» Агар мо онро аз ғизои зарурии худ бештар қадр накунем, мисли Айюб, пас чизе ба таври ҷиддӣ нодуруст аст. Имондоре, ки ба Китоби Муқаддас хоҳиш надорад, дар ҳолати ниҳоят носолим қарор дорад. Худованд Исо аҳамияти дар Ӯ мондан ва Каломи Ӯ дар мо монданро таъкид кард (Юҳанно 15:4,7). Барои солим мондани рӯҳонӣ, мо бояд ҳар рӯз аз Каломи Ӯ ғизо гирем ва таълимоти онро дар дилҳо ва ақлҳои худ нигоҳ дорем.
Дар бораи аҳамияти ҳар рӯз хондани Каломи Худо боз бисёр чизҳоро гуфтан мумкин аст. Тавассути Навиштаҳо мо метавонем ғизо гирем, роҳнамоӣ шавем ва пок шавем. Ин як манбаи комилест, ки Худо ба мо додааст! Агар мо имондорон бошем ва дарк кунем, ки мо метавонем Худовандро дар саҳифаҳои Каломи Ӯ вохӯрем, мо мехоҳем ҳар рӯз вақт ҷудо кунем ва Китоби Муқаддаси кушода дар пеши назари мо бошад. Хондани бо дуо ба мо имкон медиҳад, ки Муаллифи онро беҳтар шиносем.
