Ҳар касе, ки барои Худованд ягон хидматро ба ӯҳда мегирад, бояд сабаби хидмат карданашро ба Ӯ фаҳмонда тавонад. Бигзор ман дарҳол бигӯям, ки ҳеҷ хидмате, ба ҷуз он ки аз маҳдудияти муҳаббат — муҳаббати Масеҳ бармеояд, ба Худованд писанд шуда наметавонад. Аммо азбаски Ӯ моро дӯст дошт, мо Ӯро дӯст медорем; ва муҳаббат аз хидмат кардан лаззат мебарад. Пас, муҳаббат бояд ангезаи мо бошад. Ҳар чизе, ки аз ин камтар аст, комилан ношоиста аст. Ва агар мо аз муҳаббати Масеҳ маҳдуд бошем, мо танҳо ба хотири Ӯ хидмат хоҳем кард.
«Шумо ба Худованд Масеҳ хидмат мекунед.» Ҳамкорон, мо бояд инро ҳамеша дар хотир дошта бошем. Мо хеле майл дорем, ки дар назди дигарон хидмат кунем, кори худро барои ба даст овардани ризоияти онҳо анҷом диҳем. Вақте ки ин ҳолат аст, сифати хидмат воқеан хеле паст аст. Аммо агар дар синфи Мактаби якшанбе ё хидмати шабонаи ҳафта, мо тавре хидмат кунем, ки гӯё дар зери назари Он ки дилро мехонад ва ангезаҳои пинҳонро медонад, мо эҳтиёт хоҳем кард, ки равғани хидмати мо аз пашшаҳое, ки ба он бӯи бад медиҳанд, озод бошад.Имрӯз мардоне ҳастанд, ки ба ҳазорон нафар мавъиза мекунанд. Онҳо хеле дар назари мардум ҳастанд; номҳои онҳо ба забони мардум афтодаанд ва ба назар мерасад, ки Худо онҳоро дар баракатҳои васеъ истифода мебарад. Аммо хидмати шумо пинҳон ва бенамоиш аст. Оё шумо ҳеҷ гоҳ ба ҳасад бурдан ба ин хизматгороне, ки номи бузург доранд, васваса мешавед? Ба онҳо ҳасад набаред. Дар хотир доред, ки шумо ба Худованд Масеҳ хидмат мекунед. Ӯ ҳар як хидмати ҳақиқиеро, ки ба Ӯ карда шудааст, қайд мекунад. Дар тарозуи дақиқи Ӯ ҳама хидматҳо вазн карда мешаванд ва Ӯ арзиши ҳақиқии онро медонад. Ҳар чизе, ки шумо барои Ӯ кардаед, дар китоби Ӯ ба ҳисоби шумо гузаштааст. Шумо мукофоти худро хоҳед гирифт — Ӯ суханони тасдиқе хоҳад гуфт, ки шумо онҳоро дар дил ва хотираи худ то абад қадр хоҳед кард. Чӣ қадар хушбахт аст, ки чунин Устоди меҳрубон ва бофайз дошта бошем! Бигзор мо аз тавсияи Ӯ қаноатманд бошем. Онҳое, ки аз ҷониби одамон ситоиш мешаванд, мукофоти худро ҳоло мегиранд; бигзор мо қаноатманд бошем, ки мукофоти худро интизор шавем.
Хизмат дар байни ҷавонон: Кори имон, меҳнати муҳаббат ва сабри умед
Ҳоло хидмат дар байни ҷавонон пеш аз ҳама кори имон ва меҳнати муҳаббат аст. Сабри умед низ талаб карда мешавад. Шумо ба ин се файзи масеҳӣ дар рӯҳи худ хеле инкишофёфта ниёз доред. Ин кори имон аст — шумо наметавонед ба ҳеҷ чиз дар кӯдакон такя кунед, имони шумо бояд ба Худованд бошад. Ин бояд меҳнати муҳаббат бошад, зеро кӯдакон баъзан хастакунандаанд ва агар муҳаббат дар паси он набошад, шумо дар хидмат хаста хоҳед шуд. Сабри умед бояд бошад, зеро шумо ба натиҷаи коре, ки мекунед, интизорӣ доред.
Маводе, ки мо бояд бо он кор кунем
Кӯдакон, дар ҷои аввал, зарфҳои холӣ мебошанд. Ҳоло, калонсолон холӣ нестанд, онҳо пур аз ақидаҳои худ ҳастанд ва аз худ хеле қаноатманданд. Аммо бо кӯдакон ин тавр нест. Онҳо холӣ ҳастанд ва пур кардани онҳо имтиёзи мубораки мост. Дар бораи кӯзаҳои об дар боби дуюми Юҳанно фикр кунед. Шумо дар хотир доред, ки Худованд Исои Масеҳ ба хизматгорон чӣ гуфт,
«Кӯзаҳои обро бо об пур кунед.» Онҳо ба ҳарф итоат карданд. Дар онҳо як ҳаваси муборак буд, зеро онҳо онҳоро то лаб пур карданд! Онҳо онҳоро бо чӣ пур карданд? Бо он чизе, ки Худованд ба шароб табдил медод. Кори шумо низ пур кардани кӯзаҳои об то лаб аст. Онҳоро бо он чизе пур кунед, ки Худованд метавонад ба шароб табдил диҳад.Ман шунидаам, ки гуфта мешавад, ки таълим додани Навиштаҳо ба кӯдакон бефоида аст. Ин ҳама барои онҳо як ҳарфи мурда аст, мегӯянд ин одамони доно. Ҷавоби ман ин аст, ки Павлус ба Тимотиюс гуфт,
Аз кӯдакӣ ту Навиштаҳои Муқаддасро медонистӣ, ки метавонанд туро барои наҷот доно гардонанд.
Кори шумо пур кардани кӯдакон бо оби Калом — ҳақиқатҳои мубораки Инҷил — мебошад, ки Худованд метавонад онро ба шароби наҷот табдил диҳад. Мо метавонем мутмаин бошем, ки агар мо кӯдаконро пур накунем, каси дигар ин корро хоҳад кард. Шайтон дар ҷустуҷӯи кӯзаҳои об аст ва ӯ онҳоро бо заҳри беимонӣ ва шаҳват пур хоҳад кард, ки онҳоро мекушад ва нобуд мекунад. Бигзор мо онҳоро бо оби Калом пур кунем.Мо наметавонем онҳоро бо об пур кунем, агар худамон аввал бо оби Калом пур набошем. Агар мо адабиёти беарзишро хонем, набояд тааҷҷуб кунем, агар фарзандони мо ба беақлӣ рӯ оваранд. Шумо беҳтар медонед, ки ин корро накунед. Шумо рӯҳи худро бо Каломи гаронбаҳои Худо ғизо медиҳед. Вой, онҳое ҳастанд, ки хидматро дар байни кӯдакон ба ӯҳда мегиранд, ки рӯҳи худро бо партовҳои оддӣ ғизо медиҳанд. Тааҷҷубовар нест, агар кӯдакон барои ҷаҳон ва шайтон ба воя расанд. Ҳар чизеро, ки метавонад ба шумо дар хидмататон кӯмак кунад, хонед. Аммо аз Навиштаҳои муқаддас ғизо гиред ва Китоби Муқаддасро китоби интихобкардаи худ гардонед. Ва фаромӯш накунед, ки шумо бояд бо Худованди муборак, ки Навиштаҳо дар бораи Ӯ сухан мегӯянд, дар тамос бошед.
«Агар касе ташна бошад, назди Ман ояд ва бинӯшад.» Пас, бигзор мо мисли хизматгорони Юҳанно 2 бошем, ки кӯзаҳоро то лаб пур карданд ва сипас онҳоро назди Исо оварданд. Мо наметавонем обро ба шароб табдил диҳем, онҳо ҳам наметавонистанд. Мо бояд кореро кунем, ки онҳо карданд — мо бояд онҳоро назди Исо биёрем; ва ин дуоро талаб мекунад. Эй ҳамкорони азиз, мо муваффақ нахоҳем шуд, агар мо дар вобастагӣ ва дуо дар назди Ӯ набошем.Мо бояд дар хотир дошта бошем, ки кӯдакон на танҳо холӣ ҳастанд, балки онҳо ба Худо мисли гуноҳкорони калонсол мурдаанд. Шумо хоҳед ёфт, ки ҷустуҷӯи ҳама ҳолатҳои кӯдаконе, ки аз мурдагон эҳё шудаанд, дар Китоби Муқаддаси шумо хеле омӯзишӣ аст. Онҳоро хуб омӯзед, ва онҳо ба шумо фоидаи зиёд хоҳанд овард. Геҳазӣ, хизматгори Элишоъ, ба ин кор даст зад. Элишоъ ба ӯ гуфт: «Асои маро гирифта, ба рӯи кӯдак гузор.» Оҳ, аммо Геҳазӣ барои ин рӯҳ надошт. Ӯ як марди худхоҳ ва шӯҳратпараст буд. Мо метавонем ифтихори ӯро хуб дарк кунем, вақте ки ӯ бо асои Элишоъ — асое, ки Урдунро зада буд ва обҳоро ҷудо карда буд — он асои пурқуввате, ки чунин мӯъҷизаҳоро карда буд, рафт! Он ҳоло дар ихтиёри ӯ буд! Бешубҳа, ӯ тасаввур мекард, ки бо он корҳои бузургеро анҷом медиҳад, вақте ки онро ба рӯи кӯдаки мурда гузошт! Аммо на садое буд ва на шунидане. Оё мумкин аст, ки мо Каломи Худоро — он чизеро, ки барои ҳаёт додан пурқувват аст — гирем ва онро бе таъсир истифода барем, то на садое бошад ва на шунидане? Ин имконпазир аст. Агар асо ягон фоидае дошта бошад, мо бояд бо Он ки дар Ӯ ҳаёт ва қудрат аст, дар тамос бошем. Худо кунад, ки мо мисли Геҳазӣ беқувват набошем!Элишоъ хеле фарқ дошт ва ӯ ба таври дигар амал кард. Ӯ худро ба кӯдак гузошт ва дар хона гашт ва ба Худо дуо кард. Ҳар як ҳаракати ӯ шиддати машқи ӯ, ҷиддияте, ки бо он ҳаёти кӯдакро меҷуст ва вобастагии ӯро ба Худо нишон медод. Барои мо хуб хоҳад буд, ки дарсҳоро омӯзем, зеро ин чизҳо дар Каломи Ӯ барои омӯзиши мо сабт шудаанд.
Рӯҳе, ки дар он хидмат мекунем
Касе, ки бо кӯдакон сарукор дорад, агар муваффақ бошад, бояд мисли Худованди худ бошад. Петрус буд, ӯ метавонист дар рӯзи Пантикост бархезад ва мавъиза кунад, то 3000 нафар наҷот ёбанд; аммо Петрус, дар рӯзҳои пешин, кӯдаконро аз Исо дур карда буд. Мо бояд хеле эҳтиёткор бошем, ки дар мо чизе набошад, ки онҳоро дур кунад. Онҳо бешубҳа аз шогирдон бо тарс дур мешуданд, аммо оё шумо тасаввур карда наметавонед, ки онҳо чӣ қадар бо шавқ ба оғӯши кушодаи Наҷотдиҳанда мешитофтанд? Оё шумо фикр мекунед, ки кӯдакон аз Исо метарсиданд? Оё дар Исо чизе буд, ки кӯдаконро аз Ӯ дур кунад? Шумо медонед, ки Инҷили Марқӯс Худованд Исоро ҳамчун Хизматгори ҳақиқӣ ба мо пешниҳод мекунад ва дар боби даҳум мо мебинем, ки Ӯ бо кӯдакон чӣ гуна муносибат кард. Ӯ дастҳои худро ба онҳо гузошт, онҳоро ба оғӯши худ кашид ва онҳоро баракат дод. Онҳо дар дили Ӯ ҷой доштанд. Оё кӯдакон дар дили шумо ҷой доранд? Агар шумо мисли Худованд бошед, онҳо хоҳанд дошт. Он гоҳ онҳо ҳис хоҳанд кард, ки мо онҳоро дӯст медорем, ва мо дар вобастагӣ ба Худованд, кӯшиш хоҳем кард, ки ба онҳо чизҳои муборакеро, ки моро хушбахт кардаанд — чизҳои Масеҳро — расонем. Худованд кунад, ки мо ин корро карда тавонем. Аммо мо бояд ба Ӯ наздик бошем, зеро дар пойҳои Худованди муборак аст, ки мо барои хидмат меомӯзем ва тарбия меёбем.
Натиҷаи хидмати шумо
Ниҳоят, биёед дар бораи Натиҷаи хидмати шумо. як директори мактаби бонуфуз як бор гуфт, вақте ки ба чеҳраи писарони мактабаш нигоҳ кард, ки ӯ ҳис мекард, ки дар байни онҳо шояд як сарвазири оянда — як фармондеҳи оянда — як пешвои ояндаи афкори мардум бошад. Аммо шумо метавонед чизе беҳтар аз ин бигӯед, вақте ки ба чеҳраи кӯдакон нигоҳ мекунед. Шояд фарзандони шумо ба воя расанд, то ба Худованд хидмат кунанд. Кӣ метавонад бигӯяд, ки аз синфи шумо чӣ метавонад барояд? Ин ҷо шояд як наҷотдиҳандаи ҷонҳо бошад; он ҷо, касе, ки тасаллии доимӣ барои халқи Худо хоҳад буд; дигаре, ки шояд дар ҷои номаълум, нури ҳаёти Исоро паҳн хоҳад кард, ва ниҳоят ва аз ҳама беҳтар то абад дар ҷалоли Худо хоҳад дурахшид. Ин ҳадафи бузург ва ниҳоии ҳама хидмати мост. Агар мо инро дар назар дошта бошем, чӣ қадар бо ҷидду ҷаҳд кӯшиш хоҳем кард, ки ҳама кӯдакон аз Худованд бошанд. «Бинобар ин, эй бародарони азизи ман, устувор бошед, беҳаракат бошед, ҳамеша дар кори Худованд фаровон бошед, зеро медонед, ки меҳнати шумо дар Худованд беҳуда нест.»
