Натиҷаро ба назар гирифта
Вақте ки ман дар бораи мақолаҳои барои маҷаллаи ин моҳ ҷудошуда фикр мекардам, Худованд Ибриён 13:7-8-ро ба ёдам овард:
«Онҳоеро, ки шуморо роҳбарӣ мекарданд, ки каломи Худоро ба шумо мегуфтанд, ба ёд оред; ва натиҷаи рафтори онҳоро ба назар гирифта, имони онҳоро тақлид кунед. Исои Масеҳ дирӯз ва имрӯз ва то абад ҳамон аст» (Ибриён 13:7-8 NASB).
Мо ин нашрияро бо дидани подшоҳи 25-солае оғоз мекунем, ки мехост Худоро эҳтиром кунад. Шояд шумо номи ӯро дар ёд доред: Ҳизқиё. Ҳарчанд ӯ хеле пеш зиндагӣ мекард, дар ҳаёти ӯ дарсҳои арзишманде ҳастанд, ки имрӯз ба шумо ва ман татбиқ мешаванд. Баъзеҳо арзандаи пайравӣ ҳастанд ва дигарон ба мо огоҳӣ медиҳанд – махсусан вақте ки мо пир мешавем.
Ду мақолаи дигар дар маҷалла ба подшоҳ Довуд дахл доранд. Тавре ки мо медонем, солҳои аввали Довуд бо сатҳи имоне пур буданд, ки аксари имондорон танҳо орзуи доштани онро доранд, агар мо ин тавр гӯем. Чанд нафари мо бо шер ё хирс рӯ ба рӯ мешудем; ва дар бораи бузургҷусса чӣ? Довуд инчунин ба дигарон файз ва меҳрубонӣ зоҳир кард, ба тавре ки мо дар корҳои ӯ лаҳзаҳои Масеҳро мебинем. Аммо ҳатто охири Довуд ба мисли оғози ӯ хуб набуд.
Мо эҳтимол қисми зиёди ҳикояи Нӯҳро медонем ва имонеро, ки ӯ пеш аз, дар давоми ва фавран пас аз Тӯфон – пеш аз он ки худаш пешпо хӯрд, нишон дод, қадр мекунем. Ҳарчанд мо дар бораи нокомиҳо дар ҳаёти ин мардон мехонем, мо мекӯшем, ки қисмҳоеро, ки ба Худо писанд буданд, тақлид кунем. Ин ҳамон амал дар робита бо дигарон низ татбиқ мешавад, шояд ҳатто падари ё модари имондор.
Албатта, Худованд Исои Масеҳ ягона намунаи комил аст – ҳамеша буд, ҳаст ва хоҳад буд. Дар саросари ин маҷалла шумо нуқтаҳоеро дар бораи Ӯ хоҳед ёфт, ки арзандаи баррасӣ ва тақлид ҳастанд, ба монанди дар робита бо дуо. Ҳавворӣ Павлус ба имондорони ҳар синну сол мегӯяд, ки
«тақлидкунандагони Худо бошед, чунон ки фарзандони маҳбуб» (Эфсӯсиён 5:1).
Бигзор мо эҳтиёткор бошем, ки ба Масеҳ чунон пайравӣ кунем, ки имони мо дар охири умр тақлид карда шавад, ҳамон тавре ки имони мо бояд дар ҷавонӣ мебуд.
