Чанд андеша дар бораи Забур 2
Забур 2 бо пурсиш оғоз меёбад: «Чаро халқҳо ба ғазаб омадаанд, ва қавмҳо кори беҳударо нақша мекашанд?» (ояти 1 NKJV). Мо баъзе аз инро дар рӯзҳои худ мебинем, аммо ниҳоӣ то пас аз омадани Худованд барои Калисо (1 Таслӯникиён 4:13-18) рӯй нахоҳад дод. Имондорон аз ин саҳна гирифта мешаванд ва дар як мижа задан тағйир меёбанд (1 Қӯринтиён 15:51-57). Дар ҳамин ҳол, подшоҳон ва пешвоёни замин «худро муқаррар мекунанд ва ... бар зидди Худованд ва бар зидди Масеҳи Ӯ маслиҳат мекунанд» (Забур 2:2). Мардуми беимони ҷаҳон хоҳиши бад доранд, ки намехоҳанд Худо бар онҳо ҳукмронӣ кунад (ояти 3). Онҳо инро дар бораи Худованд Исо гуфтанд, вақте ки Пилотусро ба дор овехтани Ӯро бовар кунонданд (Марқӯс 15:12-14; ниг. Луқо 19:14).
Як мақол ҳаст: «Касе, ки охирин механдад, беҳтарин механдад». Маънои онро дорад, ки охирин касе, ки механдад, муваффақ шудааст, дар ҳоле ки дигарон фикр намекарданд, ки ӯ муваффақ мешавад, зеро қаблан ба ӯ хандида буданд. Онҳое, ки Худоро намехоҳанд, имрӯз механданд, аммо Худо охирин механдад (Забур 2:4). Одамони дунявӣ солҳои зиёд моро – халқи Худоро – масхара кардаанд, ва дар Ӯ мо низ, ба маънои муайян, охирин механдем.
Худо дар ғазаби Худ сухан хоҳад гуфт. Ба воситаи имон ба Масеҳ, ман дар тарафи рости Худо, дар файзи Ӯ ҳастам. Ғазаби Худо ба ман нахоҳад расид. Шумо чӣ? Оё шумо бо хуни Исои Масеҳ паноҳ ёфтаед, ки пешниҳоди наҷоти Худоро тавассути Писари Ӯ қабул кардаед?
Тавассути набигӯ, Худои Падар ба таври пешгӯӣ эълон кард: «Ман Подшоҳи Худро бар кӯҳи муқаддаси Сион гузоштам» (ояти 6). Дар бораи он ки чӣ қадар Ерусалим ба яҳудиён ва чӣ қадар ба фаластиниён тааллуқ дорад, баҳсҳои зиёде мавҷуданд, аммо ин шаҳр, ин кӯҳи муқаддас, ба Худо тааллуқ дорад. Ӯ дар ниҳоят ҳама чизро ба ҷои худ мегузорад. Ин тавассути Подшоҳ – Худованд Исои Масеҳ анҷом дода мешавад (ниг. Ваҳй 19:11-16). Дар хотир доред, ки ҳатто ҳикматмандон аз шарқ Худовандро «Подшоҳи Яҳудиён» номиданд (Матто 2:2). Аммо, Ӯ ҳанӯз ин мавқеъро ба таври оммавӣ ишғол накардааст, зеро зарур буд, ки салиб аввал ояд.
Дар Забур 2:8-9 Падар ба Исои Масеҳ мегӯяд: «Аз Ман бихоҳ, ва Ман ба Ту халқҳоро барои меросат, ва ақсои заминро барои моликиятат хоҳам дод. Ту онҳоро бо асои оҳанин хоҳӣ шикаст; Ту онҳоро мисли зарфи кулолгар пора-пора хоҳӣ кард». Мо мебинем, ки ин дар Ваҳй 19:15 рӯй медиҳад, вақте ки Писар – Подшоҳи Подшоҳон ва Худованди Худовандон, Исои Масеҳ – «бо асои оҳанин ҳукмронӣ хоҳад кард».
Пас аз суханронӣ дар бораи ин чизҳо, набигӯ ба мо мегӯяд, ки «ҳикматманд бошед» (Забур 2:10). Ҳикматманд будан маънои онро дорад, ки ба мо як ваколати муайян дода шудааст ва мо бояд дурнамои дуруст дошта бошем. Ин дастурро талаб мекунад. Бигзор мо Каломи Худоро содиқона омӯзем!
Мо бояд «Худовандро бо тарсу ҳарос хидмат кунем» (ояти 11). «Тарс» аз «эҳтироми эҳтиромӣ», ки аксар вақт номида мешавад, амиқтар аст. Он фикрро дар бар мегирад, ки ман намехоҳам Ӯро ба ҳеҷ ваҷҳ норозӣ кунам. Аз ин рӯ, шодии ман «бо ларзиш» аст (ояти 11). Ӯ Худои тамоми офариниш аст, ва Ӯ метавонад ба ҳаёти ман мувофиқи иродаи Худ, барои ҷалоли Худ таъсир расонад.
Ояти охирин бо муроҷиати «Писарро бибӯсед» (ояти 12) оғоз меёбад. Ман бояд бо «Писари Худо, ки маро дӯст дошт ва Худро барои ман дод» (Ғалотиён 2:20) муносибати наздик дошта бошам. Ояти Забур 2 идома дорад: «...Мабодо Ӯ хашмгин шавад, ва шумо дар роҳ ҳалок шавед». Дар бораи онҳое фикр кунед, ки бо Исои Масеҳ ҳеҷ коре надоранд; ғазаберо, ки онҳо аз Худо рӯ ба рӯ мешаванд, ба назар гиред. Аммо, «хушбахтанд ҳамаи онҳое, ки ба Ӯ таваккал мекунанд» (ояти 12).
Худованд Исо, мо Туро дӯст медорем, ва бо шодӣ мерезем Ҳамду санои дилҳои ибодаткунандаро дар пойҳои Ту; Худованд Исо, мо Туро дӯст медорем; мо дӯст медорем ва ибодат мекунем Номе, ки барои Худо ва барои мо хеле ширин аст.
Номи Ту, Худованди муборак, мисли равғани рехташуда аст; Ва ҳатто вақте ки мо онро талаффуз мекунем, бӯи хуш баланд мешавад Ба Падар, ки танҳо арзиши аълои онро, Камолоти беҳамтои онро, ба таври комил қадр карда метавонад. —Кэтрин Ҳелен фон Посек (1859–1953)
