Барои худ ганҷҳоро дар рӯи замин ҷамъ накунед... ки дар он ҷо дуздон даромада, медузданд. Матто 6:19 NKJV
Сокинони шаҳр дар ҳайрат монданд вақте ки хабари бадро шуниданд – як афсар дар бонки хурди деҳотии онҳо даҳ миллион долларро аз худ карда буд. «Даҳ миллион! Ман бовар карда наметавонам!» – хитоб кард як мард. «Чӣ ӯро водор кард, ки чунин кори девонагӣ кунад? Ва чӣ тавр ӯ ин корро кард?»
Сипас хабари бадтари дигар паҳн шуд – бонк фавран баста мешавад ва ҳамаи дороиҳо то тафтишоти пурраи FBI мунҷамид карда мешаванд. «Пасандозҳои тамоми умри ман дар он бонк ҳастанд» – гуфт як деҳқони нафақахӯр. «Ман дар миёнаи як муомилаи амволи ғайриманқул ҳастам» – нолиш кард як соҳибкори маҳаллӣ. «Оё ман ҳамаи пуламро аз даст медиҳам?» – пурсид як бевазани солхӯрда. «Чаро ин бояд маҳз пеш аз нафақаи ман рӯй диҳад?» – гуфт яке аз кормандони бонк. Ва инҳо танҳо баъзе аз шикоятҳое буданд, ки дар атрофи шаҳр шунида мешуданд.
Ногаҳон, нақшаҳои беҳтарини мардум дар ин шаҳраки хурд зуд пажмурда шуданд, зеро онҳо диданд, ки пасандозҳои тамоми умри онҳо бештар ба талафоти назаррас монанд мешаванд, амнияти онҳо ба ноамнӣ табдил меёбад ва тасаллои нисбии онҳо ба ташвиши воқеӣ мубаддал мегардад. Як мард зуд кӯшиш кард, ки пули худро пеш аз баста шудани дарҳои бонк ба муддати номуайян бозпас гирад. Дигаре танҳо ба фазои холӣ нигоҳ мекард ва дар бораи ояндаи худ, ки дар пеши чашмонаш фурӯ мерафт, ғур-ғур мекард. Сеюмӣ кӯшиш кард, ки дӯстони худро бовар кунонад, ки ҳукумат барои ҷуброни чунин талафот суғурта дорад. Кӯшиши ташвиқоти ӯ чандон кӯмак накард.
Оё хушбахтии шумо аз он чизе, ки шумо дар бонк доред, вобаста аст, ки метавонад аз ҷониби як дузд хароб шавад? Ё он дар осмон аст, ки сармоягузории шумо абадӣ амн аст? Оё шумо тамоми эътимоди худро ба чизҳои муваққатӣ, ки ноком мешаванд, ё чизҳои абадӣ, ки ҳеҷ гоҳ ноком намешаванд, мегузоред, зеро онҳо: бар санги сахт, ки Масеҳ аст, сохта шудаанд (Матто 7:24-27; Матто 16:16-18); бо хуни рехтаи Ӯ харида шудаанд (Аъмол 20:28); бо эҳёи Ӯ тасдиқ шудаанд (1 Қӯринтиён 15:54-58); ва бо сууд кардани Ӯ суғурта шудаанд (Аъмол 1:8-11)?
Оё шумо дар бораи ояндаи худ хавотиред, зеро тамоми даромади моддии шумо ҳоло таҳдид карда мешавад ва шояд ҳатто аз даст меравад? Агар ин тавр бошад, пеш аз он ки дер шавад, ба бонки осмон сармоягузорӣ кунед, ки дар он ҳеҷ кас наметавонад дороиҳои шуморо дуздад ё аз худ кунад ва фоидаҳои шумо барои абад хуб ва амн мебошанд. Ин аст он чизе ки Исо дар бораи нақшаи сармоягузории худ мегӯяд:
Барои худ ганҷҳоро дар рӯи замин ҷамъ накунед... ки дар он ҷо дуздон даромада, медузданд; балки барои худ ганҷҳоро дар осмон ҷамъ кунед... ки дар он ҷо дуздон даромада, намедузданд (Матто 6:19-20).
Чӣ тавр шумо ба ин нақшаи амнияти осмонӣ сармоягузорӣ мекунед, ки дивидендҳои аҷиб медиҳад ва ноком намешавад? Бо бовар кардан ба Он ки инро имконпазир сохт – Наҷотдиҳандаи мо, Исои Масеҳ. Довуд, яке аз қадимтарин ва маъруфтарин сармоягузорони Ӯ, Ӯро чунин тасвир кардааст:
Худованд санги ман ва қалъаи ман ва наҷотдиҳандаи ман аст; Худои ман, қуввати ман, ки ба Ӯ бовар хоҳам кард; сипари ман... наҷоти ман, қалъаи ман. Ман Худовандро, ки сазовори ситоиш аст, даъват хоҳам кард; пас аз душманонам наҷот хоҳам ёфт (Забур 18:2-3).
Оё шумо мехоҳед бештар донед дар бораи чӣ тавр сармоягузории худро дар осмон амн кунед? Оё шумо мехоҳед дар бораи Исои Масеҳ, ки нақшаи амнияти абадии шуморо имконпазир сохт, бештар донед? Мо метавонем ба шумо бештар бигӯем. Шумо инчунин метавонед бастаи ройгони «Хабари хуш»-и моро дархост кунед.
