Сармоягузории вақт бо кӯдакон ва наврасон
Вақт танҳо як пораи абадият аст, аммо он аз ҷониби Худо ба мо дода шудааст, то онро оқилона истифода барем, махсусан бо фарзандон ва наврасони мо. Аксарияти онҳо тӯҳфаҳоеро қадр мекунанд, ки ба онҳо дода мешаванд, аммо онҳо ҳузури волидон ё калонсолони ғамхорро хеле бештар қадр мекунанд. Вақте ки волидон ё калонсолон на танҳо вақти холӣ, балки вақти босифатро бо онҳо мегузаронанд, онҳо аксар вақт эҳсосоти мусбати меҳру муҳаббат, дӯст дошта шудан ва қадр карда шудан; қабул ва тааллуқ; хоста шудан; ва як қатор чизҳои дигарро инкишоф медиҳанд. Бисёре аз кӯдакон аз табақаҳои гуногуни ҳаёт ба меҳру муҳаббат, қабул, тасдиқ ва эҳтиёҷ доштан ташнаанд. Худоро шукр, ки ин эҳтиёҷотро метавон тавассути муносибати шахсӣ бо Исои Масеҳ ва тавассути волидон ва дигар калонсолон, ки вақтро дар ҳаёти онҳо бо назардошти абадият сармоягузорӣ мекунанд, қонеъ кард.
Аз куҷо сар кунем? Ман боварӣ дорам, ки хона бузургтарин майдони миссионерӣ аст ва гузаронидани вақт бо фарзандони мо муҳим аст. Волидон бояд фарзандони худро ҳамчун тӯҳфаҳо аз Худо бубинанд, ки бояд
Қадр карда шаванд,
- Ҳамеша бо эҳтиром муносибат карда шаванд, ва
- Барои Ӯ тарбия карда шаванд.
- Кӯдакон ҳамчун мукофот дар хона фиристода мешаванд, чунон ки Сулаймон қайд кард: «Инак, фарзандон мероси Худованд ҳастанд, самари батн мукофоти [Ӯ] аст» (Забур 127:3 NKJV). Дар ҳар як хона, бояд амалияи дуо ва хондани Китоби Муқаддас ҳамчун як оила якҷоя бошад. «Бигзор каломи Масеҳ дар шумо фаровон зиндагӣ кунад» (Қӯлассиён 3:16).
Вақти тарбияи фарзандон ва наврасони мо
Муҳим аст, ки Сулаймон кӯдаконро ба тирҳо монанд кард: «Мисли тирҳо дар дасти ҷанговар, ҳамин тавр фарзандони ҷавонӣ ҳастанд» (Забур 127:4). Тир бояд тайёр карда шавад. Ба ҳамин монанд, волидон бояд кӯдаконро барои зиндагии намунавӣ – аз ҷиҳати маърифатӣ, рӯҳонӣ, эмотсионалӣ ва ҷисмонӣ – тайёр кунанд. Ҳеҷ гоҳ барои оғози тарбия барвақт нест, аммо он махсусан дар ҷавонӣ муҳим аст, зеро он бузургтарин вақти таассуроти амиқ, бегуноҳӣ ва таваҷҷӯҳ аст. «Ҳоло Офаридгори худро дар рӯзҳои ҷавонии худ ба ёд овар, пеш аз он ки рӯзҳои душвор фаро расанд, ва солҳо наздик шаванд, ки ту мегӯӣ: «Ман аз онҳо лаззат намебарам»» (Воиз 12:1).
Тир бояд сайқал дода шавад, ки ин дастур ва интизомро нишон медиҳад. Таълим ҳатман тарбияро дар бар намегирад, аммо тарбия таълимро дар бар мегирад. «Кӯдакро дар роҳе, ки бояд биравад, тарбия кун, ва вақте ки ӯ пир мешавад, аз он дур нахоҳад шуд» (Масалҳо 22:6). Интизом бояд бо муҳаббат анҷом дода шавад ва қатъӣ, вале одилона бошад. Инчунин, кӯдакон, ҳамчун тирҳо, бояд ба ҳадаф нигаронида шаванд. Аз ин рӯ, ҳадафи мо дар тарбия бояд он бошад, ки онҳоро ба Худованд Исо барои наҷот, қаноатмандӣ ва хидмат нишон диҳем. Павлус дар бораи Тимотиюс гуфт: «Аз кӯдакӣ ту Навиштаҳои Муқаддасро медонистӣ, ки онҳо метавонанд туро барои наҷот тавассути имоне, ки дар Исои Масеҳ аст, доно гардонанд» (2 Тимотиюс 3:15).
Сармоягузории вақти босифат бо ҷавонон ва наврасон
Наврасон дар худ, оила, таҳсил, макон ва муайянкунӣ тағйирот эҳсос мекунанд. Бисёриҳо ба мавҷи фишори ҳамсолон дода мешаванд, ки онҳоро ба уқёнуси шаҳват ва худқаноатмандӣ мекашад. Аммо, ҷавонони дигаре низ ҳастанд, ки дар зиндагӣ ҳадаф доранд ва сабабе доранд, ки барои он бимиранд, чунон ки ҳавворӣ Павлус баён кардааст: «Зеро барои ман зиндагӣ Масеҳ аст, ва мурдан фоида аст» (Филиппиён 1:21). Онҳо қарор додаанд, ки бе ҳеҷ гуна радкунӣ ё ақибнишинӣ аз Исо пайравӣ кунанд, ва онҳо мутмаинанд, ки дар охири сафари ҳаёт пушаймон нахоҳанд шуд. Бисёре аз наврасон худро калонсолон меҳисобанд, аммо ҳама ба волидони худотарс ва калонсолон ниёз доранд, то бо онҳо вақти босифат гузаронанд, то хислат ва муносибатҳоро бе ифлосшавӣ бунёд кунанд.
Ҳар як кӯдак ва наврас шахсият, ҳадаф, афзалият ва нақшаи худро дорад. Аз ин рӯ, барои падар ё модар, ё калонсолони худотарс муҳим аст, ки бо ҳар як кӯдак/наврас то ҳадди имкон вақти як ба як гузаронанд. Масалан, ҳар яки онҳоро барои сайру гашт, барои тӯҳфа ё ба як чорабинии махсус баред. Баъзан, ҳамаи кӯдаконро низ якҷоя баред.
Фарзандони худро бидуни шикастани онҳо тарбия кунед. Беҳтар аст, ки ҷавонон ва наврасони солимро тарбия кунем, на ин ки калонсолони осебдидаро таъмир кунем. Беҳтар аст, ки дар болои теппа девор созем, на ин ки дар поёни теппа мошини ёрии таъҷилӣ дошта бошем. Гузаронидани вақти босифат – на танҳо вақти холӣ – бо онҳо гарон аст, аммо он дар нури абадият арзишманд аст.
