Хонаи шумо чӣ гуна аст?
«Ва чунин воқеъ шуд, ки ҳангоми рафтани онҳо, Ӯ ба деҳае даромад; ва зане бо номи Марто Ӯро ба хонаи худ қабул кард. Ва ӯ хоҳаре дошт бо номи Марям, ки низ назди пойҳои Исо нишаста, каломи Ӯро мешунид. Аммо Марто аз бисёр хидмат ба ташвиш афтода буд, ва назди Ӯ омада, гуфт: «Худовандо! Оё Ту парвое надорӣ, ки хоҳарам маро танҳо гузоштааст, то хидмат кунам? Пас, ба ӯ бигӯ, ки ба ман ёрӣ диҳад». Исо дар ҷавоб ба вай гуфт: «Марто, Марто! Ту аз бисёр чизҳо ғамгин ва ба ташвиш афтодаӣ; Аммо як чиз лозим аст: ва Марям он қисми некро интихоб кардааст, ки аз вай гирифта нахоҳад шуд». — Луқо 10:38-42 KJV
Мушкилот
Шояд ҳамаи мо ба ин ё он тарз ба достони боло дар ҳаёти Худованд Исо бо Марто ва Марям иртибот дошта бошем. Ман дар ёд дорам, ки дар кӯдакӣ ҳамон ҳиссиёти Марторо доштам, вақте фикр мекардам, ки каси дигар бояд барои кӯмак дар коре, ки ман намехостам анҷом диҳам, таъин карда шавад. Бо кӯмаки Худованд, шояд чанд дарсе ҳаст, ки мо метавонем дар бораи низоъ дар оила ва чӣ гуна Худованд Исо метавонад ба хонаи мо сулҳ орад, омӯзем.
Худованди шахсӣ
Аввалан, Худованд Исо бо муҳаббат қасд кард, ки ба хонаи Марто ва Марям биравад. Худованд Исо ҳеҷ гоҳ кореро ба таври тасодуфӣ ё беандеша анҷом намедиҳад. Ӯ аз роҳе, ки мерафт ва хонае, ки ба он мерафт, мутмаин буд. Ҳарчанд мо Худованд Исоро аз ҷиҳати ҷисмонӣ дида наметавонем, Ӯ ҳатман шахсан ба ҷое, ки мо ҳастем, меояд, зеро Ӯ мегӯяд: «Инак, Ман ҳамеша бо шумо ҳастам, то охири дунё» (Матто 28:20). Ӯ мехоҳад, ки мо аз таваҷҷӯҳи шахсии Ӯ ба он чизе, ки мо аз сар мегузаронем, ламс шавем. Натиҷаи муҳаббат ва ғамхории Худованд ин буд, ки Марто Ӯро ба хонаи худ қабул кард.
Ҷой барои Исо
Ин моро ба нуқтаи дуюм меорад: Марто ба Худованд Исо дар хонаи худ ҷой дод. Шеъре ҳаст, ки мегӯяд: «Ӯ меҳмони ноаён дар ҳар хӯрок аст». Ҳарчанд Худованд Исо дар ҷалол аст, Ӯ мехоҳад, ки бо суханон ва амалҳои мо нисбат ба дигарон дида шавад. Бо ин кор, мо ба Худованд Исо дар хонаи худ ҷой медиҳем. Мо инчунин метавонем пурсем: «Ӯ на танҳо дар хонаҳои мо, балки дар дилҳои мо чӣ ҷой дорад?» Кас фикр мекунад, ки Марто Худованд Исоро дар ҳақиқат дӯст медошт – зеро қабул кардани Ӯ ҳамчун меҳмон инчунин маънои қабул кардани ҳадди аққал дувоздаҳ нафари дигарро ба ҳамон хӯрок дошт. Вай эҳтимол хеле банд буд!
Исои барҷаста
Сеюм ин достон бояд моро водор созад, ки Худованд Исоро бештар қадр кунем. Марто, ки вазни ғизо додан ва ғамхорӣ кардан ба ин ҳама одамонро ҳис мекард, назди Худованд меравад ва Ӯро «Худованд» меномад. Нуқтаи назар ин аст, ки Марто, дар ин лаҳза, ба Худованд Исо ҷои барҷаста медиҳад. Аммо дар ҳоле ки вай Ӯро ҳамчун Худованд эътироф мекунад, вай дар ҳақиқат фикр намекунад, ки Ӯ ҳама чизро мебинад ва албатта, дар андешаи Марто, Ӯ ба баъзе дастурҳо аз вай ниёз дорад. Мо низ ин корро мекунем – Исоро ҳамчун Худованд эътироф карда, огоҳем, ки Ӯ метавонад чизҳоро ислоҳ кунад, мо фикр мекунем, ки Ӯ бояд онҳоро ба таври мо ҳал кунад.
Мо инчунин мебинем, ки Марто, дар ҳоле ки Худованд Исоро ба хонаи худ қабул мекард, аз ғамхорӣ дар хидмат бори гарон шуд ва аз ин рӯ, аз ҳузури Худованд дар дили худ пурра лаззат намебурд. Худованд ба ин масъала бо исботи он, ки Ӯ аз ниёзи Марто, на танҳо ба кӯмаки ҷисмонӣ, балки ба он чизе, ки дили ӯ ниёз дошт, пурра огоҳ буд, муносибат кард. Аз ин рӯ, Ӯ номи ӯро гуфт: «Марто, Марто». Тавре ки баъзеҳо пешниҳод мекунанд, бо такрори номи ӯ, Ӯ шахсан ӯро ба худ ҷалб кард.
Худованди воло
Аммо ҳадафи муҳаббати Худованд ин буд, ки Марто ба Ӯ ҷои воло (аввал) диҳад. Ӯ бо меҳрубонӣ хоҳари ӯро ҳамчун мисол истифода мебарад: «Марям он қисми некро интихоб кардааст». Ба тавре ки Худованд ва шогирдон дар сари миз нишаста буданд, Марто, ҳангоми хидмат, дар сари Исо мебуд. Аммо Марям дар пойҳои Ӯ буд! Бо фурӯтанӣ вай ҷои баракатро гирифт, зеро Исо дар дили ӯ воло буд. Пас, чӣ гуна ба Худованд ҷои аввал додан ба муҳит таъсир мерасонад?
Сулҳ тавассути Худованд Исо
Дар хона сулҳ ҳукмфармо буд. Сулҳ набудани низоъ нест, балки дар ҳақиқат ба Худованд ҷои сазовори Ӯро додан аст, чунон ки ҳам Марто ва ҳам Марям карданд. Дар андешаҳо ва роҳҳои Худованд ҳамоҳангӣ вуҷуд дошт. Дар Эфсӯсиён 2 ин суханони гаронбаҳо ҳастанд: «Ӯ сулҳи мост» (Эфсӯсиён 2:14).
Дар Луқо, Худованд Исо на танҳо Инсони комил аст, ки қодир аст ҳар як душвории хурдро ҳал кунад, балки Ӯ инчунин сулҳ, ё муошират, пешниҳод мекунад. Дар қурбонии сулҳ на танҳо барои ҳар як шахс дар оила чизе буд, балки барои бегонагоне, ки дар он ҷо буданд, низ чизе буд. Бигзор Худованд Исо моро дар ҳақиқат водор созад, ки он чизеро, ки Ӯ бо қурбонӣ кардани худ дар салиби Ҷолҷото анҷом додааст, қадр кунем. Ин барои Ӯ чӣ қадар гарон буд – ҳама чизро дод, то мо бо Худо сулҳ дошта бошем, дар дилҳои худ сулҳ ва дар хонаҳои худ сулҳ дошта бошем.
Худованди азиз Исо
Дар мавриди Марто ва Марям кас метавонад пурсад: «Оё ин давом кард?» Дар Каломи Худо ин суханонро дорем: «Пас, Исо шаш рӯз пеш аз Иди Фисҳ ба Байт-Ҳинӣ омад, ки дар он ҷо Лаъзор буд, ки мурда буд, ки Ӯро аз мурдагон эҳё карда буд. Дар он ҷо онҳо барои Ӯ зиёфат оростанд; ва Марто хидмат мекард: аммо Лаъзор яке аз онҳое буд, ки бо Ӯ дар сари миз нишаста буд. Он гоҳ Марям як фунт равғани атрафшони нард, хеле гаронбаҳоро гирифт, ва пойҳои Исоро молид, ва пойҳои Ӯро бо мӯи худ пок кард: ва хона аз бӯи равғани атрафшон пур шуд» (Юҳанно 12:1-3). Ҳамчун нуқтаи ниҳоӣ, инро ба назар гиред: Натиҷаи доштани ҷои сазовори Худованд Исо ин буд, ки гаронбаҳои Исо ва ширинии он ки Ӯ кист, хонаро пур кард. Ин таъсир на танҳо дар хонаҳои инфиродии мо дуруст аст, балки вақте ки мо барои дуо ё омӯзиши Китоби Муқаддас, барои мавъизаи Инҷил, ё барои иҷро кардани дархости Худованд Исо ҷамъ меоем, низ метавонад лаззат бурда шавад: «Инро ба ёди Ман кунед» (Луқо 22:19).
Бигзор мо барои кӯмак дар низоъҳо, ҳам дар дохили ва ҳам дар берун аз хона, ба Худованд Исо назар кунем. Мо «аз шумо бо фурӯтанӣ ва мулоиматии Масеҳ илтимос мекунем» (2 Қӯринтиён 10:1), ба Ӯ ҷои аввалро диҳем, аз сулҳи Ӯ лаззат барем, ва аз ҳама муҳим, аз гаронбаҳои Ӯ ламс шавем, то лаҳзае ки Наҷотдиҳандаи худро рӯ ба рӯ бубинем.
