Оё Худо беадолат аст?
Аз сабаби муҳаббати бузурги худ ба мо, Худо, ки дар раҳмат сарватманд аст, моро бо Масеҳ зинда кард, ҳатто вақте ки мо дар гуноҳҳо мурда будем – шумо бо файз наҷот ёфтаед. (Эфсӯсиён 2:4-5 NIV)
Яке аз бузургтарин далелҳо аз онҳое, ки ба масеҳият мухолифанд, ин аст, ки Худо адолат надорад. Чӣ тавр Ӯ метавонад нафратро беназорат гузорад? Нафрат эпидемия аст, дар шакли тозакунии этникӣ дар кишварҳое чун Босния ва Руанда, ва дар шаҳрҳое, ки бо ҷиноятҳои нафрат ва ҷангҳои гурӯҳӣ гирифторанд. Вақте ки ман бо артиши ИМА дар Босния будам, ман оқибатҳои тозакунии этникиро дидам – хонаҳои як гурӯҳи этникӣ хароб шудаанд, дар ҳоле ки дигарон бетағйир мондаанд. Чӣ тавр Худо метавонад ин беадолатиро иҷозат диҳад?
Биёед «беадолатии» Худоро аз нуқтаи назари дигар баррасӣ кунем. Оё мумкин аст, ки нафрати ҷаҳон кори худи мо бошад? Чаро Худо бояд бо мо сару кор дошта бошад? Чӣ тавр Худо метавонист инсониятро дӯст дорад, вақте ки мо Писари Ӯро ба салиб мехкӯб кардем, ки дар он ҷо Ӯ барои гуноҳи ҷаҳон мурд? Ва аммо Библия мегӯяд: «Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, нобуд нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад» (Юҳанно 3:16).
Хашми Худо ба куҷо равона карда шавад? Оё набояд ба онҳое равона карда шавад, ки Писари Ӯро ба салиб овехтанд? Оё набояд ба мо равона карда шавад? Мо дар ҳақиқат сазовори хашми Худо ҳастем, аммо «аз сабаби муҳаббати бузурги Ӯ ба мо» Ӯ ҳанӯз ҳам моро дӯст медорад. Мо бояд шодӣ кунем, ки Худо дар мавриди мо «адолат надорад». Агар Ӯ мебуд, мо маҳз он чизеро, ки сазовори он ҳастем – марги абадӣ – мегирифтем!
Масеҳ изҳори муҳаббати Худо ба халқи носазовор аст. Агар мо Масеҳро рад кунем, худро берун аз «беадолатии» муҳаббатомез, файзбахш ва раҳмдилонаи Худо қарор медиҳем, ки дар он ҷо маҳз он чизеро, ки сазовори он ҳастем – ҷудоии абадӣ аз муҳаббати Ӯ – мегирем.
Лутфан ҳозир ин дуоро бигӯед: Худоё, ман муҳаббати Ту, раҳмати Ту ва файзи Туро, ки наҷот медиҳад, қабул мекунам. Ташаккур барои «беадолат» будани Ту дар мавриди гуноҳҳои ман. Ман Писари Ту Исоро ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ қабул мекунам.
— Педер Свонсон
