«Яҳудо ва Исроил бисёр буданд, мисли регҳои соҳили баҳр, ки мехӯрданд ва менӯшиданд ва шодӣ мекарданд». 1 Подшоҳон 4:20
«Хушбахтанд мардони ту, хушбахтанд ин хизматгорони ту, ки доимо дар пеши ту меистанд ва ҳикмати туро мешунаванд». 1 Подшоҳон 10:8
Оё хушбахтӣ интихоб аст ё аз шароити мусоид дар ҳаёти мо бармеояд? Оё хушбахтӣ ҳадафи ҳаёт аст? Инҳо саволҳое ҳастанд, ки ман аз худ пурсидаам, зеро хушбахт будан хуб аст. Аксар вақт мо вақте хушбахттар мешавем, ки наздикони мо хушбахтанд.
Павлус ба мо мегӯяд, ки баъзан хушбахтӣ интихоб аст. Дар Филиппиён 4:11, ӯ мегӯяд: «На ин ки ман дар бораи камбудӣ сухан меронам: зеро ман омӯхтаам, ки дар ҳар ҳолате, ки бошам, бо он қаноатманд бошам». Ӯ қарор дода буд, ки қаноатманд бошад, ки ман тахмин мекунам, ки ӯ қарор дода буд, ки дар ҳар ҳолат ва шароите, ки Худованд дар ҳаёти ӯ иҷозат додааст, хушбахт бошад.
Баъзан хушбахтӣ шарт аст. Ин ҳолат бо мардуми Исроил (дар оятҳои дар боло зикршуда) пас аз он ки Сулаймон дар тахти Исроил қарор гирифт, буд. Миллат пас аз солҳои тӯлонии ҷанг дар сулҳ буд. Мардум пас аз солҳои тӯлонии сафар ва ҷанг дар оромиш буданд. Онҳо аз зулми ҳокимони хориҷӣ озод буданд. Онҳо подшоҳи хирадманд доштанд. Онҳо ҳама чизро доштанд!
Аксарияти мо қарорҳое қабул мекунем, ки гумон мекунем моро хушбахт мекунанд. Аммо, ман мутмаинам, ки агар мо қарорҳои «дуруст» қабул кунем, дар ниҳоят хушбахт хоҳем шуд; аммо агар мо қарорҳоро дар асоси хоҳиши хушбахт будан қабул кунем, шояд хеле нохушбахт хоҳем шуд.
Ба наздикӣ аз ман пурсиданд, ки оё ман аз сабаби қарори муҳиме, ки дар робита ба хидмати худ барои Худованд қабул карда будам, хушбахт будам. Ман бояд иқрор шавам, ки агар хушбахтӣ ангезанда мебуд, ман ин қарорро қабул намекардам. Аммо, ман имрӯз метавонам ростқавлона бигӯям, ки аз қабули ин қарор хушбахтам, ҳарчанд ман ба Худованд ба тавре ки як вақтҳо фикр мекардам, хидмат намекунам.
Баъзе одамон наҷоти Худоро рад мекунанд, зеро онҳо фикр мекунанд, ки дӯстон ва оилаи онҳо аз онҳо нохушбахт хоҳанд шуд, агар онҳо ба Худованд воқеан эътимод кунанд – ва онҳо фикр мекунанд, ки ин онҳоро нохушбахт мекунад. Аммо, ман метавонам ба шумо итминон диҳам, ки шахси воқеан хушбахт шахсест, ки аз ҷониби Худо бахшида шудааст.
Баъзе одамон калисои худро дар асоси он чизе, ки онҳоро хушбахт мекунад, интихоб мекунанд. Онҳо доираи дурусти дӯстон ва барномаҳои дурустро мехоҳанд. Ва ин чизҳо ҳама хубанд, агар калисо ба Каломи Худо содиқ набошад. Мо бояд калисоҳои худро дар асоси он чизе, ки Худоро хушнуд мекунад, на моро, интихоб кунем, ва он гоҳ вақте ки мо дарк мекунем, ки Худоро хушнуд кардаем, хушбахт хоҳем шуд.
Яке аз хушбахттарин рӯзҳои ҳаёти мо рӯзест, ки мо аз нав таваллуд мешавем ё наҷот меёбем. Аз марг ба ҳаёт гузаштан ҳар касро хушбахт мекунад, ва ин маҳз ҳамон чизест, ки вақте мо бовар мекунем, ки Худо Писари Худро фиристод, то ба ҷои мо бимирад (Юҳанно 5:24). Пеш аз он ки мо наҷот ёбем, мо аз ҷиҳати ҷисмонӣ мурда нестем, балки аз ҷиҳати рӯҳонӣ дар гуноҳҳо ва хатогиҳои худ мурдаем. Имон моро зинда мекунад ё ба мо ҳаёти нави рӯҳонӣ медиҳад (Эфсӯсиён 2: 1-8). Вақте ки шахс ба Худованд эътимод мекунад, ман ин сурудро дар ёд дорам:
Рӯзи хушбахт! Рӯзи хушбахт! Вақте ки Исо гуноҳҳои маро шуст. Ӯ ба ман омӯхт, ки чӣ гуна тамошо кунам ва дуо гӯям Ва ҳар рӯз шодӣ кунам. Рӯзи хушбахт, Рӯзи хушбахт! Вақте ки Исо гуноҳҳои маро шуст!
Хушбахтие, ки вақте мо бори аввал наҷот меёбем, натиҷаи қабули қарори дуруст аст. Мо ба таври возеҳ қарор додем, ки абадият аз вақт муҳимтар аст, ва Худо аз дӯстон ва оила муҳимтар аст. Мо қарор додем, ки ба Каломи Худо, ки ба мо имкон дод, ки ба Худованд эътимод кунем, эътимод кардан мумкин аст.
Аммо, хушбахтии мо пас аз наҷот ёфтан низ шарт аст, зеро ҳоло мо барои абадият омодаем ва мо подшоҳи хирадманд дорем. Мо ҳама чизро дорем! Агар шумо ҳеҷ гоҳ ин гуна хушбахтиро таҷриба накарда бошед, хуб мебуд, ки онро ҳадафи ҳаёти худ қарор диҳед.
