Китоби Муқаддас мегӯяд:
Аз онҳое натарсед, ки ҷисмро мекушанд, ва баъд аз он дигар коре карда наметавонанд. Аммо Ман ба шумо нишон медиҳам, ки аз кӣ бояд тарсед: Аз Ӯ битарсед, ки баъд аз куштан, қудрат дорад, ки ба дӯзах андозад; бале, Ман ба шумо мегӯям, аз Ӯ битарсед (Луқо 12:4-5).
Ин оятҳо чаҳор нуктаро баён мекунанд:
- Дӯзах баъд аз марг меояд.
- Аз он бештар аз марг бояд тарсид.
- Танҳо Худо метавонад шуморо ба он ҷо андозад.
- Дӯзах ва қабр як чиз нестанд.
Худи Исо ин суханонро гуфтааст ва Ӯ ҳеҷ гоҳ ба тактикаи тарсондан муроҷиат накардааст; Ӯ ҳақиқатро гуфтааст. Ӯ дӯзахро ҳамчун ҷои «шиканҷа» (Луқо 16:23) ва ҷои «оташи хомӯшнашаванда» (Марқӯс 9:43-48) тасвир кардааст.
Дар Матто 25:41 Худованд мегӯяд: «Аз Ман дур шавед, эй лаънатшудагон, ба оташи абадӣ, ки барои иблис тайёр шудааст». Ба калимаҳои «оташи абадӣ» диққат диҳед. Инчунин ба он диққат диҳед, ки дӯзах аслан барои «иблис» тайёр шудааст.
Оё касе шубҳа дорад, ки иблис сахт ҷазо дода мешавад? Пас чӣ тавр касе метавонад ба воқеият ва сахтии дӯзах шубҳа кунад?
Дӯзах ҷоест, ки исёнгарон зери хашми Худои одилона азоб мекашанд. Он бешубҳа камтар аз он чизе, ки Худо тасвир мекунад, сахт нахоҳад буд:
Ва иблисе, ки онҳоро фиреб дод, ба кӯли оташ ва кибрит андохта шуд… ва шабу рӯз то абад шиканҷа хоҳад шуд… Ва ҳар кӣ дар Китоби Ҳаёт навишта нашуда буд, ба кӯли оташ андохта шуд (Ваҳй 20:10,15).
Дар бораи Биҳишт чӣ гуфтан мумкин аст?
Худо ба мо интихоби онро додааст, ки баъд аз марг ба куҷо меравем – ё биҳишт ё дӯзах.
Агар шумо хоҳед, ки ба дӯзах афтед, танҳо исрор кунед, ки шумо ба қадри кофӣ хубед, ки ба биҳишт равед. Танҳо ба корҳои неки худ ва диндории худ бовар кунед, ва шумо ба дӯзах меравед, ҳамон тавре ки мемиред.
Худо мегӯяд, ки наҷот
на аз аъмол аст, то касе фахр накунад (Эфсӯсиён 2:9).
Имконнопазир аст, ки корҳои неки кофӣ анҷом диҳед ё ба қадри кофӣ хуб бошед, ки ба биҳишт равед. Шумо аллакай дар гуноҳ гум шудаед,
зеро ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳруманд (Румиён 3:23).
Агар шумо гум нашуда будед, лозим намешуд, ки Худо Писари ягонаи Худро барои азоб кашидан ва мурдан барои шумо диҳад.
Интихоб аз они шумост!
Агар шумо ба Худованд Исои Масеҳ имон оваред, аз дӯзах наҷот хоҳед ёфт (Аъмол 16:31).
Чаро? Зеро
Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, талаф нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад (Юҳанно 3:16).
Агар шумо ба Писар имон оваред, дар биҳишт ҳаёти ҷовидонӣ хоҳед дошт. Аммо, агар шумо ба Писар имон наоваред, хашми Худоро дар дӯзах эҳсос хоҳед кард (Юҳанно 3:36).
Оё шумо ҳоло аз худ ва гуноҳ рӯй намегардонед ва Исои Масеҳро ҳамчун Наҷотдиҳанда ва Худованди худ қабул намекунед? Аз сарнавишти даҳшатноки дӯзах, ки интизори онҳоест, ки нақшаи аҷиби наҷоти Худоро рад мекунанд, наҷот ёбед.
Дӯзах воқеӣ аст, аммо шумо набояд абадиятро барои исботи он сарф кунед!
