Дар пурсидани чунин саволҳо хатар вуҷуд дорад. Петрус як бор пурсид: «Аммо Худованд, дар бораи ин мард чӣ?» Ҷавобе, ки ӯ аз Худованд гирифт, ин буд: «Агар Ман хоҳам, ки ӯ то омадани Ман бимонад, ин ба ту чӣ? Ту аз паси Ман биё» (Юҳанно 21:21-22). Ҳавворӣ Павлус навишт: «Пас, ҳар яке аз мо дар бораи худ ба Худо ҳисоб хоҳад дод. Аз ин рӯ, биёед дигар якдигарро доварӣ накунем, балки инро ҳал кунем, ки ба роҳи бародари худ монеа ё сабаби афтодан нагузорем» (Румиён 14:12-13).
Саволи беҳтаре, ки ҳар яки мо бояд пурсем, ин аст: «Худованд, ту аз ман чӣ мехоҳӣ?» (Аъмол 9:6). Ҳамчун масеҳӣ, чаро ман бозиҳои муташаккил бозӣ мекунам? Оё ин барои «машқи ҷисмонӣ» аст, ки «каме фоида дорад» (1 Тимотиюс 4:8)? Дар чунин ҳолат, оё зарур аст, ки варзиш «муташаккил» бошад? Оё ин маро ба юғи нобаробар бо ғайримуъминон меорад, чизе ки ман, ҳамчун масеҳӣ, набояд кунам (2 Қӯринтиён 6:14)? Оё ин барои нишон додани маҳорати ман ё барои ба даст овардани ном ё сарват барои худам аст? Ба Ирмиё гуфта шуд, ки ба дӯсташ Борух бигӯяд: «Оё ту барои худ чизҳои бузург меҷӯӣ? Онҳоро наҷӯй» (Ирмиё 45:5).
Дар ҳамон ояти Каломи Худо, ки ба ман ду маротиба гуфта шудааст, ки «ҳама чиз барои ман ҳалол аст», ба ман ҳамчунин гуфта шудааст: «аммо на ҳама чиз муфид аст ... аммо ман зери қудрати ҳеҷ чиз нахоҳам шуд» (1 Қӯринтиён 6:12). Ва минбаъд дар ҳамон китоб ба ман гуфта шудааст: «Хоҳ бихӯред, хоҳ бинӯшед, ё ҳар коре мекунед, ҳамаро барои ҷалоли Худо кунед» (1 Қӯринтиён 10:31). Муаллифи он, Павлус дар номаи дигар менависад: «Зеро барои ман, зиндагӣ Масеҳ аст» (Филиппиён 1:21).
Оё ин хатари доимӣ барои ман дар иштирок дар варзиши муташаккил, ҳадди аққал дар варзиши касбӣ, нест, ки варзиш ба ҷои Масеҳ дар ҳаёти ман марказӣ шавад? Ва бо вақти ман чӣ мешавад? Рӯзҳои якшанбе аксар вақт барои варзиши муташаккил аз ҷониби ҷаҳон, ҳадди аққал аз ҷониби ҷаҳони ғарбӣ, истифода мешаванд. Аммо барои ман ҳамчун масеҳӣ, ин рӯз Рӯзи Худованд аст – на рӯзи ман, на ид, ҳатто ҳатман рӯзи истироҳат нест, балки рӯзест, ки ба Худованд тааллуқ дорад. Оё истифодаи он дар варзиши муташаккил Ӯ ва манфиатҳои Ӯро дар ин ҷаҳон пеш мебарад?
Як минтақаи дигари эҳтиёт: Бисёре аз дастаҳо, ҳадди аққал дастаҳои варзишии касбӣ, ба шахсони алоҳида ё корпоратсияҳои хусусӣ тааллуқ доранд. Чорабиниҳои варзишӣ аксар вақт бо нӯшидан, қиморбозӣ ва дигар бадӣҳо алоқаманданд. Оё ман ҳамчун масеҳӣ метавонам Худованди худро дар алоқамандӣ бо чунин чизҳо шод кунам, ё маҷбур мешавам, ки виҷдони худро зери хатар гузорам? Ҷавоби хеле содда ба саволи мо ин аст: «Хушбахт аст касе, ки худро дар он чизе ки тасдиқ мекунад, маҳкум намекунад ... зеро ҳар чизе ки аз имон нест, гуноҳ аст» (Румиён 14:22-23).
Ман медонам, ки дар бисёр соҳаҳои варзиши муташаккил мардону занони дорои қобилияти барҷаста ҳастанд, ки масеҳиёни ҳақиқии барҷаста мебошанд. Бо самимияти дил, онҳо метавонанд кӯшиш кунанд, ки қобилиятҳои варзишии аз ҷониби Худо додашудаи худро барои ҷалол додани Худо истифода баранд. Баъзеҳо имони худро ба таври возеҳ баён мекунанд ва ба Худованди худ шаҳодати оммавӣ медиҳанд. Ман онҳоро маҳкум намекунам. Баръакс, вақте ки Масеҳ ба ин тариқ эълон мешавад, ҳатто дар шароите, ки ман метавонам дар акси ҳол савол диҳам, «Ман шод мешавам ва шод хоҳам шуд», чунон ки ҳавворӣ Павлус дар Филиппиён 1:18 кард.
