САВОЛ: Оё дуруст аст, ки ба қарибӣ як калисои ягонаи ҷаҳонӣ хоҳад буд?
ҶАВОБ: Пеш аз ҷавоб додан ба ин савол, биёед ба таври мухтасар бубинем, ки Китоби Муқаддас дар бораи Калисо чӣ мегӯяд: аввал, Худо чӣ мегӯяд, ки он чист, баъд он чӣ шудааст ва ниҳоят, одамон дар бораи он чӣ фикр мекунанд.
Аввалин зикри Калисо дар Китоби Муқаддас дар Матто 16:18 аст. Петрус танҳо Худовандро «Масеҳ, Писари Худои зинда» (ояти 16 NKJV) эътироф карда буд. Дар ҷавоби Худованд, Ӯ ба Петрус гуфт: «Дар ин санг Ман месозам Калисои Худро». Мо дар Аҳди Қадим дар бораи имондорони солеҳ ва дар бораи халқи заминии Худо Исроил мехонем, аммо Калисо дар он вақт ҳанӯз вуҷуд надошт. Танҳо пас аз он ки Худованд Исо мурд ва дубора эҳё шуд ва ба осмон баргашт, Ӯ Рӯҳулқудсро дар Аъмол 2 фиристод. Дар рӯзи Пантикост, Рӯҳулқудс бар 120 имондори алоҳида дар ҳуҷраи болоӣ дар Ерусалим фуруд омад ва онҳоро ба як ҷисм, Калисо – дурусттараш, Ҷамъомад – муттаҳид кард.
Ин ҳодисаи якдафъаина он чизест, ки Каломи Худо онро таъмиди Рӯҳулқудс дар 1 Қӯринтиён 12:13 меномад. Вақте ки мо Худованд Исои Масеҳро ҳамчун Наҷотдиҳанда ва Худованди худ қабул мекунем, мо аз ҷониби Рӯҳулқудс сокин мешавем ва «мӯҳр» мешавем (Эфсӯсиён 1:13; нигаред ба 1 Қӯринтиён 6:19). Ҳамин тариқ, мо ба тамоми некии ин таъмиди Рӯҳулқудс дохил мешавем. Мо аъзои бадани Масеҳ, Калисо шудаем. Азбаски мо аъзои Калисо – ягона Калисои ҳақиқӣ, Калисое, ки Масеҳ барои он мурд – ҳастем, ба мо лозим нест, ки ба ягон калисои аз ҷониби инсон сохташуда ҳамроҳ шавем. Мо мехоҳем аз муошират бо ҳамимонон лаззат барем, ки аз ҷониби Рӯҳулқудс ба Худованд Исо ҷамъ омадаанд. Дар асл, таълимоти Ибриён 10:19-25 моро насиҳат медиҳад, ки «аз ҷамъ омадани худ даст накашем», балки «якдигарро насиҳат кунем, ва ҳар қадар бештар, ки [мо] Рӯзро наздик мебинем» (ояти 25).
Ин Рӯз он рӯзи пурҷалол аст вақте ки Худованди мо Исо меояд, то Арӯси Худро ба назди Худ барад. 12 ояти охири Эфсӯсиён 5 ба мо таълим медиҳад, ки Калисо низ Арӯси Ӯст, ки Ӯ барои он мурд ва ҳоло Ӯро ғизо медиҳад, қадр мекунад, пок мекунад ва барои ба назди Худ бурдан омода мекунад, то абад бо Ӯ бо шукӯҳу шаҳомат муттаҳид шавад. Чӣ рӯзе хоҳад буд! Мо тафсилоти инро дар 1 Таслӯникиён 4:13-18 ва 1 Қӯринтиён 15:51-57 мегирем.
Дар Юҳанно 17 мо дуои гаронбаҳоеро мехонем, ки Худованд Исо чанд соат пеш аз он ки ба дасти душманонаш таслим шавад, дуо кард. Мо муҳаббати Ӯро ба худ ва хоҳиши Ӯро мебинем, ки «ҳама як бошанд, чунон ки Ту, Падар, дар Ман ҳастӣ ва Ман дар Ту; то ки онҳо низ дар Мо як бошанд, то ҷаҳон имон оварад, ки Ту Маро фиристодаӣ ... ва то ҷаҳон донад, ки Ту Маро фиристодаӣ ва онҳоро дӯст доштаӣ, чунон ки Маро дӯст доштаӣ» (оятҳои 21,23). Худованд мехост, ки ҷаҳон ягонагиеро, ки худаш ба он дохил мешуд, ба таври возеҳ бубинад. Вақте ки Калисо дар бобҳои аввали Аъмол оғоз ёфт, мо борҳо дар бораи «якдилӣ» мехонем, ки ба таври зебо намоиш дода шуда буд (1:14, 2:1,46).
Аммо ба қарибӣ, нокомии инсонӣ ба миён омад, ва дер нагузашта он чизе, ки ҷаҳон медид, ба таври ғамангез тақсим шуд. «Мардони бехудо» (Яҳудо 4), дар ҳақиқат «гургҳои дарранда» (Аъмол 20:29), дар аввал ноаён даромаданд. Роҳбарони худхоҳ пайравонро аз паси худ кашиданд (ояти 30). Имрӯз ҷаҳон он чизеро мебинад, ки худро Калисо меномад, ба ҳазорон пораҳои аксаран рақобаткунанда тақсим шудааст, ки аксари онҳо омехтаи имондорон ва беимонон мебошанд ва баъзеи онҳо воқеан мазҳабҳои бад мебошанд. Масеҳият як омехтаи ҳар гуна эътиқод ва амал аст. Он чизе, ки як вақтҳо «хонаи Худо ... сутун ва асоси ҳақиқат» (1 Тимотиюс 3:15) буд, ба «хонаи бузург» бо зарфҳо «барои шараф ва баъзе барои бешарафӣ» (2 Тимотиюс 2:20) табдил ёфтааст. Дар асл, дар марҳилаи ниҳоии эътирофи масеҳӣ, ки аз ҷониби калисои Лаодикия дар Ваҳй 3:14-22 тасвир шудааст, Худованд Худро дар ҳолати истода нишон медиҳад берун аз дар мекӯбад, қабулро меҷӯяд ва мехоҳад бо ҳар касе, ки дарро ба Ӯ мекушояд, муошират кунад. Ин ҳолати он чизест, ки имрӯз худро Калисо меномад. Бисёре аз имондорони ҳақиқӣ интизоранд, ки Худованд он фарёдро диҳад, ки онҳоро ба назди Худ даъват кунад.
Баъзе мазҳабҳо ва калисоҳо кӯшиш мекунанд, ки бо дигарон муттаҳид шаванд. Барои ин бисёр созишҳо сурат мегиранд. Агар Каломи Худо ҳатто иқтибос оварда шавад, он одатан нодуруст истифода мешавад. Таълимот ва меъёрҳои дуруст ва нодурусти он як сӯ гузошта шудаанд. Инҷили оддӣ кам қадр карда мешавад. Инсон аз он чизе, ки ба даст меорад, фахр мекунад. Дин қадр карда мешавад, агар он бузург, таъсирбахш ва аз ҷиҳати сиёсӣ дуруст бошад. Ҳама динҳои гуногун баробар эътибор дониста мешаванд ва ҳамкории рӯҳониёни онҳо дар лоиҳаҳои шаҳрвандӣ, иҷтимоӣ ва байнидинӣ аз ҷониби ВАО таблиғ карда мешавад. Масеҳиёни ҳақиқӣ дар назари роҳбарияти ҷаҳон аз Худованди худ, вақте ки Ӯ дар ин ҷо буд, маъмултар нестанд. Онҳо ба таври нодуруст ҳамчун мутаассибони ғаразнок, таҳаммулнопазир ва фанатик сахт танқид карда мешаванд, дар ҳоле ки ҳама чизи дигар ва ҳар каси дигар қобили қабул ва хуб аст.
Мо, ки бо файзи Худо Худованд Исои Масеҳро ҳамчун Наҷотдиҳанда ва Худованди худ қабул кардаем, интизорем, ки Ӯ моро ба назди Худ даъват кунад. Навиштаҳо ба мо нишон медиҳанд, ки ин метавонад дар ҳар лаҳза рӯй диҳад, зеро ҳеҷ гуна аломатҳо ё рӯйдодҳое вуҷуд надоранд, ки пеш аз омадани Ӯ барои мо бояд рӯй диҳанд. Аммо, Каломи Худо ба мо ошкор мекунад, ки дар фосилаи ҳафтсола байни омадани Ӯ чӣ рӯй хоҳад дод барои худаш – мо инро раптура меномем – ва зоҳир шудани Ӯ бо худаш дар доварӣ ва барои барпо кардани салтанати ҳазорсолаи худ.
Дар раптура, имондороне, ки мурдаанд, дар ҷисмҳои ҷалолёфта эҳё хоҳанд шуд ва ҳамаи имондороне, ки зиндаанд, бо онҳо бардошта хоҳанд шуд. Ҷисмҳои мо ба ҷисмҳое табдил хоҳанд ёфт, ки ба ҷисми Наҷотдиҳандаи мо пас аз эҳёи Ӯ монанданд. Худованд онҳоеро, ки аз они Ӯ ҳастанд, медонад. Вақте ки раптура рӯй медиҳад, ҳеҷ як имондор дар рӯи замин нахоҳад монд.
2 Таслӯникиён 2:3-12 ба мо мегӯяд, ки пас аз ин чӣ меояд – замоне, ки мо одатан онро мусибат меномем. Бо бардошта шудани имондорон барои бо Худованд будан, Рӯҳулқудс, ки дар мо сокин аст ва бадиро дар ҷаҳони имрӯза бозмедорад, низ гирифта хоҳад шуд. Он гоҳ ҳеҷ монеае нахоҳад буд ва чизҳое, ки Китоби Муқаддас нишон медиҳад, рӯй хоҳанд дод. Дар ин боб мо «Марди гуноҳ» (ояти 3)-ро мебинем, ки дар ҷои дигар «Антихрист» (1 Юҳанно 2:18), «ҳайвони ваҳшӣ, ки аз замин мебарояд» (Ваҳй 13:11) ва «пайғамбари дурӯғин» (19:20) номида мешавад. Дар Ваҳй ба мо бештар дар бораи он чизе, ки дар ин давраи ҳафтсола рӯй хоҳад дод, гуфта мешавад. Мо, албатта, набояд фаромӯш кунем, ки Ваҳй бо забони рамзӣ навишта шудааст, ки рамзҳо ё аз дигар Навиштаҳо гирифта шудаанд ё ҳангоми бори аввал дар ин китоб истифода шуданашон шарҳ дода шудаанд.
Бо калисоҳои имрӯза аз як тараф муттаҳид шуда, ба калон шудан таваҷҷӯҳи зиёд зоҳир мекунанд ва аз тарафи дигар, ба ҷои таҳаммулпазирӣ ва фарогирӣ ба доктрина камтар таваҷҷӯҳ зоҳир мекунанд, тааҷҷубовар нест, ки вақте масеҳиёни ҳақиқӣ ва Рӯҳулқудс бардошта мешаванд, ин хусусиятҳо хеле зиёд хоҳанд шуд. Калисоҳо метавонанд ва идома хоҳанд ёфт, аммо на таҳти сарварии Масеҳ. Эҳтимол дер нагузашта он чизе, ки аз масеҳияти муртад боқӣ мемонад, муттаҳид шуданро таҳти як сарвари инсонӣ муфид хоҳад донист. Ҳаракати экуменикӣ имрӯз бешубҳа дар як калисои ҷаҳонӣ, ки қароргоҳаш дар Рум аст, шаҳре, ки бо ҳафт теппае, ки дар он сохта шудааст, маълум аст, хотима хоҳад ёфт (Ваҳй 17:9-ро баррасӣ кунед). Сохтори ташкилӣ аллакай асосан мавҷуд аст. Ин калисои ҷаҳонӣ дар Ваҳй 17 ва 18 «Бобул бузург» номида мешавад ва ҳамчун фоҳиша ва ҳамчун шаҳри бузурге тасвир шудааст, ки як системаи бузурги тиҷоратӣ мебошад. Он таърихи тӯлонии кӯшиши ҳукмронии ҷаҳонро дорад ва дар гузашта худро аз ҳокимони дунявӣ болотар донистааст. Ин калисо инчунин таърихи чандин асрҳои таъқиби хизматгорон ва халқи ҳақиқии Худоро дорад. Он худро Арӯси Масеҳ меномад, дар ҳоле ки бо бевафоии худ ба Ӯ ва тамаъкории худ ба қудрат маълум аст.
Чизҳое, ки дар Ваҳй 4–19 зикр шудаанд, рӯйдодҳое мебошанд, ки пас аз раптура рух медиҳанд. Мо масеҳиён он гоҳ бо Худованд ҳастем. Ҳукмронии калисои ҷаҳонӣ дер давом нахоҳад кард. Ҳайвони ваҳшӣ, ки зан дар Ваҳй 17:3 бар он нишастааст, тасвири империяи эҳёшудаи Рум аст, ки аз ҷониби ҳайвони ваҳшии аввал (13:1-8) сарварӣ мешавад – ҳайвони ваҳшӣ, ки аз баҳр мебарояд, баҳр дар Навиштаҳо тасвири халқҳои ғайрияҳудӣ мебошад. Ин халқҳо, ки вай муддати тӯлонӣ кӯшиш мекард, ки бар онҳо ҳукмронӣ кунад, бо мурури замон бар зидди вай бархоста, қудрати ӯро сарнагун карда, ӯро хароб хоҳанд кард (17:16-17). Ин аст, ки чӣ тавр ҳукми Худованд бар зидди калисои фоҳиша иҷро хоҳад шуд. Мо, ки он гоҳ дар осмон ҳастем, даъват карда мешавем, ки шодӣ кунем, ва ин корро хоҳем кард, вақте ки ин созмони фасодкор ва қотилона ба охири сазовори худ мерасад (18:20, 19:1-6).
Нақши мо ҳоло ҳамчун масеҳиён, ки Худованд Исоро дӯст медоранд, эҳтиром мекунанд ва ба Ӯ ҷамъ меоянд, ин аст, ки дарк кунем, ки чизҳо аллакай ба он чизе, ки дар давраи мусибат ба таври пурра зоҳир хоҳад шуд, омода мешаванд. Мо бояд аз ҳамаи ин ҷудо роҳ равем, нагузорем, ки ба ҳеҷ яке аз онҳо кашида шавем. Бигзор мо даъвати осмонро дар Ваҳй 18:4, ки мегӯяд, «Аз вай берун оед, эй қавми Ман, то ки дар гуноҳҳои вай шарик нашавед ва аз балоҳои вай насиб нагиред», ба дил гирем. Бигзор мо ба даъват дар Эфсӯсиён 4:1-3 гӯш диҳем, ки моро илтимос мекунад, ки «ба таври сазовори даъвате, ки [мо] даъват шудаем, бо тамоми фурӯтанӣ ва мулоимӣ, бо сабр, якдигарро дар муҳаббат таҳаммул карда, кӯшиш кунем, ки ягонагии Рӯҳро дар пайванди сулҳ нигоҳ дорем».
