САВОЛ: Оё ин куфр аст, ки шахсро ба исми Исои Масеҳ таъмид диҳем, на ба исми Падар, Писар ва Рӯҳулқудс?
ҶАВОБ: Чанде пеш аз баргаштан ба ҷалол Худованди мо Исои Масеҳ ба шогирдонаш гуфт, ки тамоми қудрат дар осмон ва замин ба Ӯ дода шудааст. Аз ин рӯ, онҳо бояд рафта, «ҳамаи халқҳоро шогирд созанд» ва «онҳоро ба исми Падар ва Писар ва Рӯҳулқудс» таъмид диҳанд (Матто 28:18-20 NKJV).
Дар хотир доред, ки Худованди мо «исм» гуфт, на «исмҳо». Худои мо як Худост, аммо Ӯ ҳамчун се Шахси илоҳӣ вуҷуд дорад: Падар, Писар ва Рӯҳулқудс. Ин Шахсони илоҳӣ комилан баробаранд ва дар ҳамоҳангии комил кор мекунанд, аммо ҳар яке нақш, хислатҳо ва сифатҳои худро дорад. Мо хуб мекунем, ки Шахсонро ҷудо нигоҳ дорем, онҳоро ё кореро, ки Китоби Муқаддас ба ҳар яки онҳо нисбат медиҳад, омехта накунем.
Мо моҳиятан намефаҳмем сирри илоҳии Худо, ки ҳам се ва ҳам як аст, аммо мо инро ҳамчун он чизе, ки Каломи Худо ба мо таълим медиҳад, қабул мекунем. Дар ҳақиқат, ҳеҷ як масеҳии ҳақиқӣ ин таълимотро рад карда наметавонад; он барои имон асосӣ аст ва масеҳиятро аз динҳое чун ислом ё яҳудӣ, ки онҳоро низ динҳои яктопарастӣ меноманд, фарқ мекунад.
Ибораи стандартии масеҳиён ҳангоми таъмид додани мубаддали нав ин аст, ки «Ман туро ба исми Падар ва Писар ва Рӯҳулқудс таъмид медиҳам». Ин ба маънои он аст, ки шахси таъмидшавандаро ба заминаи масеҳӣ мегузорад. Аксар вақт ҳангоми таъмид додани касе, таъмиддиҳанда аз шахси таъмидшаванда мепурсад, ки оё ӯ Худованд Исоро ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ қабул кардааст ё не. Пас аз шунидани ризоият, таъмиддиҳанда метавонад бигӯяд: «Бар эътирофи имони ту, ман туро ба исми Падар ва Писар ва Рӯҳулқудс таъмид медиҳам».
Ин суханон як навъ формулаи рӯҳонӣ нестанд, ки барои эътибор доштани таъмид бояд калима ба калима хонда шаванд. Одамони бехудо метавонанд калимаҳоро дуруст хонанд. Масеҳияти ҳақиқӣ на бар суханони дуруст гуфташуда, балки бар имон ба Худованди мо Исои Масеҳ асос ёфтааст. Бе имон ба Ӯ ва қабули он чизе, ки Навиштаҳо дар бораи Худо таълим медиҳанд, таъмид танҳо як масхара хоҳад буд. Таъмидҳо аксар вақт дар Аъмол зикр мешаванд, камтар дар Номаҳо. Аксари ин ишораҳо ба таъмид танҳо дар бораи таъмид гирифтани одамон сухан мегӯянд.
Навиштаҳо баъзан истилоҳоти дигарро истифода мебаранд дар робита бо таъмид. Пас аз мавъизаи пурқуввати худ дар рӯзи Пантикост, Петрус ба онҳое, ки аз он «дилҳояшон пора шуда буд» ва пурсида буданд: «Эй мардон ва бародарон, чӣ кунем?» гуфт, ки «тавба кунед ва ҳар яке аз шумо ба исми Исои Масеҳ таъмид гиред» (Аъмол 2:37-38). Ҳозирон яҳудиён буданд. Камтар аз ду моҳ пеш аз ин яҳудиён – шояд ҳатто баъзе аз ин афрод – фарёд зада буданд: «Ӯро маслуб кунед» ва «Хуни Ӯ бар мо ва бар фарзандони мо бод» (Матто 27:22-25). Петрус ба ин яҳудиён гуфт, ки «аз ин насли каҷрафтор наҷот ёбед», ва онҳое, ки суханони ӯро қабул карданд, таъмид гирифтанд (Аъмол 2:40-41). Бо ин амал онҳо худро бо Исои Масеҳ, ки яҳудиён ӯро ин қадар сахт нафрат доштанд ва маслуб карданд, муаррифӣ карданд. Ин муҳим буд.
Ғайрияҳудиёне, ки наҷот ёфтанд, асосан бутпараст буданд. Тассалуникиён барои он ситоиш карда мешаванд, ки «аз бутҳо ба Худо рӯ оварданд, то Худои зинда ва ҳақиқиро ибодат кунанд ва Писари Ӯро аз осмон интизор шаванд» (1 Тассалуникиён 1:9-10). Формулаи таъмид, ки Худованд ба шогирдонаш дар Матто 28 дод, махсусан бо назардошти рафтани онҳо ва шогирд сохтани ҳамаи халқҳост. Қаблан Худованд шогирдонашро аз рафтан ба халқҳо манъ карда буд (Матто 10:5), аммо ҳоло онҳо бояд ба онҳо раванд – коре, ки онҳо ҳамчун яҳудиён душвор медонистанд. Корнилюс, «марди парҳезгор ва Худотарс бо тамоми хонаводааш, ки ба мардум саховатмандона садақа медод ва ҳамеша ба Худо дуо мекард», фармон дода шуд, ки «ба исми Худованд таъмид гирад» (Аъмол 10:2,48).
Шогирдоне, ки Павлус дар Эфсӯс ёфт дар Аъмол 19:1-7 зоҳиран яҳудиён буданд, зеро онҳо бо таъмиди Яҳёи Таъмиддиҳанда таъмид гирифта буданд. Вақте ки Павлус ба онҳо гуфт, ки Он ки Яҳё дар борааш сухан гуфта буд, Исои Масеҳ аст, «онҳо ба исми Худованд Исо таъмид гирифтанд».
Бо назардошти мисолҳои зиёде, ки мо дар Аҳди Ҷадид пайдо мекунем, ба хулосае меоем, ки таъмид додани имондор танҳо ба исми Худованди мо Исои Масеҳ, бешубҳа, куфр нест! Дар ҳоле ки мо хуб мекунем, ки ба забони Навиштаҳо наздик бошем, калимаҳое, ки дар таъмид додани шахс истифода мешаванд, худ аз худ таъмидро эътиборнок ё беэътибор намегардонанд.
