Оё тавба барои наҷот зарур аст? Оё шахс метавонад танҳо ба Худованд имон оварад, то наҷот ёбад?
Навиштаҳо ба мо якчанд ҳикояҳоро дар бораи ба шахсони алоҳида ё гурӯҳҳо пешниҳод кардани Инҷил медиҳанд. Ҳар як ҳикоя фарқ мекунад, зеро ҳар як шахс ё гурӯҳе, ки ба онҳо Инҷил пешниҳод шуда буд, фарқ мекард. Рӯҳулқудс усули «муқарраршударо» истифода намебарад, балки паёмро ба ҳолат ва ниёзи шунаванда ҳар дафъа мувофиқ мекунад. Баъзе ҷузъҳои асосии паёми Инҷил мавҷуданд. Мо бояд аз инҳо огоҳ бошем, то ки ҳангоми муомила бо одамон Инҷили пурраро пешниҳод кунем.
Издиҳоми яҳудиён аз бисёр миллатҳо, ки Петрус дар Пантикост ба онҳо мавъиза кард, «дилҳояшонро буриданд ва ба Петрус ва дигар расулон гуфтанд: «Эй мардон ва бародарон, чӣ кунем?» Аз изтироби онҳо маълум аст, ки онҳо ба он чизе ки Петрус ба онҳо гуфт, бовар карданд: ки онҳо дар салиб кашидани Исо хато кардаанд ва Худо ҳукми онҳоро бо эҳёи Ӯ аз мурдагон, ба дасти рости худ баланд бардоштани Ӯ ва Худованд ва Масеҳ гардонидани Ӯ бекор кардааст. Аз ин рӯ, ҷавоби Петрус ба саволи онҳо чунин буд: «Тавба кунед ва ҳар яки шумо ба исми Исои Масеҳ барои омурзиши гуноҳҳо таъмид гиред» (Аъмол 2:37-38 NKJV).
Тавба беш аз як амали тавба ё нишонаи пушаймонӣ аст; ин як тағироти комили самтест, ки шахс пеш гирифта буд. Ин яҳудиён як қисми миллате буданд, ки чанд ҳафта пеш фарёд заданд: «Хуни Ӯ бар мо ва бар фарзандони мо бод» (Матто 27:25). Бо тавба ва таъмид ба исми Исо «аз ин насли бад наҷот ёфтан» (Аъмол 2:40) зарур буд. Ин воқеияти имони онҳоро ба Исо – доштани имони ҳақиқӣ ба Ӯ – нишон медод.
Вақте ки ӯ дар Аъмол 17 ба файласуфон ва мардони Афина мавъиза кард, Павлус паёми худро бо изҳори бешубҳа ба анҷом расонд, ки Худо «акнун ба ҳама одамон дар ҳама ҷо амр медиҳад, ки тавба кунанд» бо назардошти доварии оянда, вақте ки одамон бояд бо Худованд Исо ҳамчун довар рӯ ба рӯ шаванд (Аъмол 17:30-31). Инчунин, Павлус хидмати худро дар байни онҳо баррасӣ карда, ба пирони калисои Эфсӯс гуфт: «Ман ҳеҷ чизеро, ки муфид буд, пинҳон накардам, балки онро ба шумо эълон кардам ва ба шумо ошкоро ва аз хона ба хона таълим додам, ба яҳудиён ва инчунин ба юнониён тавба ба сӯи Худо ва имон ба Худованди мо Исои Масеҳро шаҳодат додам» (Аъмол 20:20-21).
Дар оғози номаи худ ба румиён, Павлус нишон медиҳад, ки чӣ тавр тамоми инсоният, хоҳ бутпарасти паст, хоҳ муаллимони ахлоқии ғайрияҳудӣ, хоҳ яҳудиён, бар зидди Худо гуноҳ кардаанд. Ӯ таъкид мекунад, ки тамоми ҷаҳон дар назди Худо гунаҳкор аст, ки «ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳруманд» (Румиён 3:19,23). Пеш аз он ки ба ҳадафи худ оид ба таълими адолат бо имон бирасад, ӯ гуноҳ ва аз ин рӯ зарурати тавбаро нишон медиҳад.
Баъзеҳо метавонанд пурсанд, ки чаро Павлус ва Силоҳ ҳангоми пурсидани зиндонбони Филиппӣ: «Ҷанобон, барои наҷот ёфтан чӣ бояд кунам?» дар бораи тавба чизе нагуфтанд. Ин марде буд дар ноумедӣ, ки бо ларзиш ба пойҳои маҳбусони худ афтода буд ва онҳоро аз зиндони дарунӣ берун оварда буд. Ӯ бо далели он рӯ ба рӯ шуд, ки Худо амал кардааст, ҳама чизеро, ки ӯ кӯшиш мекард, бекор кардааст. Тавбаи ӯ бо рафтори ӯ комилан исбот шуда буд. Ӯ бояд Наҷотдиҳандаро медонист. Ҳамчун шаҳрванди Рум ӯ эҳтимол то он шаб ҳеҷ гоҳ дар бораи Исо нашунида буд.
Бигзор мо ҳеҷ гоҳ аҳамияти тавбаро барои наҷот аз даст надиҳем! Рӯҳулқудс моро бо хурсандӣ роҳнамоӣ мекунад, ки чӣ тавр Инҷилро пешниҳод кунем. Биёед ба шунавандагони худ ҳассос бошем. Кӯдакони хурдсол ба мисли мардону занони сахтгир дар миссияи наҷот нестанд. Аммо ҳарду гуноҳкоранд ва бояд инро дар назди Худо бо тавба эътироф кунанд. Чуқурии тавбаи онҳо хеле фарқ хоҳад кард, аммо тавба як ҷузъи муҳими наҷот аст ва набояд фаромӯш ё кам карда шавад, агар мо хоҳем, ки ҷонҳо воқеан табдил ёбанд, наҷот ёбанд ва баракат ёбанд.
Оё шахс метавонад танҳо ба Худованд имон оварад, то наҷот ёбад? Худо имони ҳақиқиро ба Худованд Исои Масеҳ мебинад ва қабул мекунад. Аммо имони ҳақиқӣ – «танҳо имон овардан» – беш аз як масъалаи розӣ шудан ба мавҷудияти Исо ё Худо аст. Яъқуб мегӯяд: «Шумо бовар доред, ки як Худо ҳаст. Шумо хуб мекунед. Ҳатто девҳо бовар доранд – ва меларзанд» (Яъқуб 2:19). Аммо Румиён 2:4 равшан месозад, ки «некии Худо шуморо ба тавба мебарад». Чӣ маъно дорад, ки ба Худованд имон овардан бидуни эътирофи он, ки Ӯ барои гуноҳҳои мо мурд, ва эҳсоси гуноҳ дар назди Худо, ки боиси тавба мегардад? Худо амр додааст, ки ҳама одамон дар ҳама ҷо тавба кунанд. Аз ин рӯ, мо хуб мекунем, ки ҳангоми эълон кардани хушхабари наҷот тавбаро кам накунем.
Оё барои масеҳӣ хандидан ё аз юмор лаззат бурдан гуноҳ аст?
Забур 2:4 ба мо мегӯяд, ки Худо ҳисси юмор дорад: «Ӯ, ки дар осмон нишастааст, механдад». Аммо, қобилияти юмор бо афтиши Инсон афзоиш ёфтааст. Ин ҷаҳони чаппагардон баъзе ҳолатҳои хандаоварро ба вуҷуд овардааст, ки дар он ханда як посухи ғайриихтиёрӣ ва безарар аст. Аммо, як мактаби фикрӣ вуҷуд дорад, ки юморро бераҳмона мешуморад, зеро он аксар вақт ба бадбахтии дигарон аст. Ман маҷбур шудам, ки зуд худро ҷамъ кунам, вақте ки дандонҳои қалбакии воизи меҳмон афтоданд! Баъзан мо ҳамчун ҳамдардон дар ҷаҳони пешгӯинашаванда механдем.
Мо инчунин медонем, ки олами ҳайвонот бисёр ҳаҷвнигорони табиӣ дорад. Ҳикояе нақл карда мешавад, ки юнонии қадим ҳеҷ гоҳ намехандид, новобаста аз он ки вазъият чӣ қадар зирак буд. Рӯзе ин шахси беюмор харро дид, ки кӯшиш мекард, ки хор бихӯрад. Ӯ дигар худро нигоҳ дошта натавонист ва ба хандаи беист даромад.
Хандидан бешубҳа гуноҳ нест, гарчанде ки мо бояд аз шӯхиҳои беадабона эҳтиёт бошем. Дар Китоби Муқаддас ханда дар баъзе ҳолатҳо ташвиқ карда мешавад. Ин маънои онро дорад, ки дар ҳоле ки ба диаконҳо, занони онҳо ва мардони солхӯрда амр дода шудааст, ки «ҷиддӣ» бошанд (1 Тимотиюс 3:8,11; Тит 2:2), онҳо набояд бо қабр омехта шаванд!
Исо ба шогирдонаш ваъда дод: «Хушо шумо, ки акнун гиря мекунед, зеро механдед» (Луқо 6:21). Ва оё модар аз таваллуди бехатари фарзандаш намехандад? Чӣ намунаи беҳтаре аз ин дар Аҳди Қадим аз Соро? Тавре ки медонем, номи Исҳоқ маънои «механдад»-ро дорад. Аз ин рӯ, «Соро гуфт: «Худо маро хандаовар кард, то ки ҳамаи шунавандагон бо ман ханданд» (Ҳастӣ 21:6). Таваллуди Исҳоқ шӯхӣ набуд, балки иҷрои мӯъҷизавии ваъдаи илоҳӣ буд.
Сарфи назар аз ҳуқуқи хандидан, вақт ва ҷои муносиб барои ин низ вуҷуд дорад. Он чизе ки Китоби Муқаддас «маҷлиси муқаддас» меномад (Ибодат 23:36) бо «эҳтиром ва тарси Худо» (Ибриён 12:28), ки бо ибодат алоқаманд аст, вуҷуд дорад. Ҷамъомади масеҳӣ набояд шодиро истисно кунад. Кӣ бештар ҳақ дорад, ки шод бошад, аз онҳое, ки Масеҳ онҳоро «бо шодии бебаён ва пур аз ҷалол шод кард» (1 Петрус 1:8)?
