Инҷили Худо хабари аҷиби наҷот аст, беҳтарин хабарест, ки то ҳол ба инсоният расонида шудааст. Калимаи Инҷил маънои «паёми нек» ё «хабари хуш»-ро дорад. Ҳавворӣ Павлус дар Румиён 1:1 худро «ба Инҷили Худо ҷудошуда» меномад. Дар Румиён 15:15-16 ӯ инро муфассал шарҳ дода, мегӯяд, ки бо файзи Худо ӯ «ходими Исои Масеҳ барои халқҳост, ки Инҷили Худоро мавъиза мекунад, то қурбонии халқҳо мақбул ва аз ҷониби Рӯҳи Муқаддас муқаддас гардад.» Бо ин суханон ӯ нишон медиҳад, ки Инҷили Худо на танҳо чӣ тавр шахс метавонад гуноҳҳои худро бахшида, ба осмон равад ва аз дӯзах рафтан худдорӣ кунад.
Худи Инҷил хабарро дар бар мегирад, ки азбаски ҳар як шахс гумроҳ аст ва комилан қодир нест, ки худро наҷот диҳад, Худо Писари Худро, Худованд Исоро фиристод, то инсон шавад, то барои гуноҳҳои мо дар салиб дар Ҷолҷото бимирад. Он ба мо мегӯяд, ки Худо қабули пурраи кори Писари Худро бо эҳёи Ӯ аз мурдагон ва нишастани Ӯ дар дасти рости Худаш дар ҷалол нишон додааст. Ва Худо бахшиши гуноҳҳо ва наҷоти комилро ба ҳар кас, яҳудӣ ё ғайрияҳудӣ, ки шахсан Масеҳро ҳамчун Наҷотдиҳанда қабул мекунад, пешниҳод мекунад. Он ба мо хабар медиҳад, ки имрӯз ҳамаи онҳое, ки ин корро мекунанд, аз ҷониби Рӯҳи Муқаддас сокин шудаанд ва якҷоя шуда, Калисо, бадан ва арӯси Масеҳро ташкил медиҳанд (1 Қӯринтиён 12:12-27; Эфсӯсиён 5:23-32). Имондорони асрҳои гузашта ва оянда низ бахшиши гуноҳҳо ва ҳар баракатеро, ки Худо барои онҳо тавассути кори анҷомёфтаи Худованд Исо пешбинӣ кардааст, мегиранд.
Инҷили Худо дар бар мегирад, ки чӣ тавр мо ҳоло метавонем зиндагӣ кунем, то Ӯро шод гардонем ва чӣ тавр Худованд Исо меояд, то моро бо худ то абад барад. Он ба мо нишон медиҳад, ки дар вақти наздик Худованд Исо салтанати Худро барпо мекунад ва чӣ тавр пас аз он Ӯ дар доварӣ ҷалол дода мешавад, зеро Ӯ шайтон ва фариштагони ӯ ва ҳамаи онҳоеро, ки ба тарафи шайтон буданд, то абад ба дӯзах мепартояд, дар ҳоле ки онҳое, ки тавассути кори Ӯ дар Ҷолҷото наҷот ёфтаанд, бо Ӯ дар саодат то абад хоҳанд буд.
Ин паёми пурҷалоли ғалабаи Худованд Исо ва ҳамаи натиҷаҳои он Инҷили Худо номида мешавад, зеро он аз Худо меояд ва таъкид ба Худост. Юҳанно 3:16 «Инҷил дар як калима» номида шудааст, зеро он ба мо мегӯяд, ки «Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, талаф нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад.»
Вақте ки Навиштаҳо ишора мекунанд ба Инҷили Масеҳ, ин ҳамон хабари хуш аст. Аммо, дар истифодаи ин ибора, таъкид ба Исои Масеҳ, Писари Худо, Наҷотдиҳандаест, ки Худо аз рӯзи аввали гуноҳкор шудани инсон ваъда дода буд, ки ҳама чизеро, ки барои наҷоти мо лозим буд, анҷом додааст. Ӯст, ки ҳар вақте ки Инҷил ба ин тариқ ишора мешавад, дар маркази таваҷҷӯҳ қарор дорад. Худо хурсанд аст, ки ба мо хотиррасон кунад, ки Писари Ӯ, Исои Масеҳ, Ӯро дар ҳар як ҷузъиёт ҷалол додааст. Худо Ӯро, ки мардум рад карданд ва ба салиб мехкӯб карданд, Худованди ҳама чиз гардонидааст! Бе Ӯ наҷот нест. Ин кори аҷиби Ӯст, ки бояд васеъ эълон карда шавад.
Борҳо ва борҳо Китоби Муқаддас танҳо дар бораи «Инҷил» сухан меронад. Аммо он инчунин як қатор ибораҳои дигарро истифода мебарад, вобаста аз он ки ба чӣ махсус ишора мекунад. Марқӯс 1:1 ба «Инҷили Исои Масеҳ» ишора мекунад – хабари хуш дар бораи Ӯст! Дар тӯли чаҳор Инҷил ва дар дигар порчаҳо мо дар бораи «Инҷили Малакут» мехонем. Яҳудиён интизори Масеҳи ваъдашуда буданд, ки Малакути Худро ба таври аслӣ барпо кунад, онҳоро миллати пешбари ҷаҳон гардонад ва румиён ва ҳар миллати дигареро, ки онҳоро зулм мекарданд, мағлуб кунад. Хабари хуши Худо ин аст, ки мо метавонем имрӯз аллакай ба Подшоҳи интихобкардаи Худо итоат кунем, пеш аз он ки Малакути 1000-солаи Ӯ ба таври аслӣ дар ин замин, ки тавассути доварии ҳамаи душманони Ӯ пок карда шудааст, барпо шавад (Ваҳй 19).
Павлус борҳо ишора мекунад ба «Инҷили ман» – хабари хуше, ки ба ӯ барои мавъиза дода шуда буд. Ӯ инчунин истилоҳи «Инҷили мо»-ро истифода мебарад. Ин махсусан «Инҷили номахтунӣ» буд, ки аз «Инҷили хатнашудагон» фарқ дошт (Ғалотиён 2:7), зеро супориши ӯ аз Худо махсусан барои расонидани хабари хуш ба халқҳо буд, дар ҳоле ки доираи кори дигар ҳаввориён махсусан ба яҳудиён буд. Инчунин, ба Павлус таълимоти аҷиб дар бораи Калисо супурда шуд, чизе ки дар замонҳои гузашта ба халқи Худо ҳеҷ гоҳ ошкор нашуда буд.
Дигар ибораҳо дар бораи Инҷил, ки дар Навиштаҳо истифода шудаанд, тавсифӣ ва ба осонӣ фаҳмо мебошанд ва метавонанд аз ҷониби ҳар як масеҳӣ имрӯз қадр карда шаванд. Баъзе аз инҳо инҳоянд: «Инҷили пурҷалоли Худои муборак», «Инҷили пурҷалоли Масеҳ», «Инҷили файзи Худо», «Инҷили Писари Ӯ», «Инҷили наҷоти шумо» ва «Инҷили сулҳ». Бубинед, ки оё шумо метавонед онҳоро ҳангоми хондани Аҳди Ҷадид пайдо кунед!
Дар Ваҳй мо як ибораи ниҳоӣ дорем, «Инҷили абадӣ», ки дар назари аввал каме аз ҳамаи дигар ишораҳое, ки мо дида баромадем, фарқ мекунад. Он ба ҳамаи онҳое, ки дар замин зери доварӣ дар давраи мусибат зиндагӣ мекунанд, муроҷиат мекунад ва онҳоро даъват мекунад, ки «Аз Худо битарсед ва Ӯро ҷалол диҳед, зеро соати доварии Ӯ фаро расидааст; ва Ӯро, ки осмон ва замин, баҳр ва чашмаҳои обро офаридааст, ибодат кунед» (Ваҳй 14:6-7). Ҳатто дар ин вақти муқаддаси доварии сазовор, Худо мардумро даъват мекунад, ки бо Ӯ муносибати дуруст барқарор кунанд. Ҳарчанд дар ин оят махсус зикр нашудааст, мо аз дигар порчаҳо медонем, ки кори Худованд Исо ягона асос барои наҷоти инсоният аст, новобаста аз он ки дар кадом давраи таърихи инсоният.
Инҷил дар як калима Юҳанно 3:16 «Инҷил дар як калима» номида шудааст, зеро он ба мо мегӯяд, ки «Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, талаф нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад.»
