Оё сулҳи шумо ба имон асос ёфтааст ё ба эҳсосот?
Бисёре аз масеҳиён ба наҷоти худ шубҳа доранд ва мепурсанд: «Агар ман дар ҳақиқат наҷот ёфта бошам, чаро онро ҳис намекунам?»
Сулҳи имон
Шодӣ ва сулҳи наҷот аз имон меояд, на аз эҳсосот:
Бо имон сафед карда шуда, мо бо Худо сулҳ дорем… (Румиён 5:1-2)
Эҳсосот аксар вақт гумроҳ мекунанд — имон бояд аввал, бе шубҳа ояд:
Бигзор Худои умед шуморо бо тамоми шодӣ ва сулҳ дар имон пур кунад. (Румиён 15:13)
Сулҳи тағйирнопазир
Сулҳи Масеҳ ба хуни тағйирнопазири Ӯ асос ёфтааст, на ба эҳсосоти тағйирёбандаи мо:
…бо хуни салиби Худ сулҳ барқарор кард. (Қӯлассиён 1:20)
Ин сулҳ ба мисли худи Худо доимӣ аст.
Аз сулҳ лаззат бурдан
Бо бовар кардан ба он чизе ки Худо кардааст, аз сулҳ лаззат баред, на аз он ки чӣ гуна ҳис мекунед.
Ӯ… сулҳи мост. (Эфсӯсиён 2:14)
Мисли пули мустаҳкам, сулҳи Худо новобаста аз шубҳа ё эҳсосот устувор мемонад.
Барқарор кардани сулҳ
Агар мо гуноҳ кунем, сулҳ ва шодӣ метавонад кам шавад, аммо сулҳе, ки Худо барқарор кардааст, боқӣ мемонад.
Гуноҳҳоро эътироф кунед:
Агар мо гуноҳҳои худро эътироф кунем, Ӯ содиқ ва одилона аст, ки моро бубахшад… (1 Юҳанно 1:9)
Худо шодӣ ва сулҳро тавассути имон, на эҳсосот, барқарор мекунад. Бигзор сулҳ дар дили шумо ҳукмронӣ кунад. (Қӯлассиён 3:15)
