Барои Исо зиндагӣ кардан, барои Исо зиндагӣ кардан, ҳаёти ҳақиқӣ. Кӯшиш мекунам, ки Ӯро дар ҳама корҳоям шод гардонам, садоқат зоҳир мекунам, бо дили шод ва озод. Ин роҳи баракат аст. Эй Исо, Худованд, ва ман худро ба Ту месупорам, зеро Ту дар кафорат худро барои ман додӣ. Ман дигар Устоде надорам, дили ман тахти Ту хоҳад буд. Ҳаёти худро барои зиндагӣ кардан медиҳам, эй Масеҳ, танҳо барои Ту. Барои Исо зиндагӣ кардан, ки дар гуноҳи ман дар Ҷолҷото мурд, гуноҳ ва шарми ман. Чунин муҳаббат маро водор мекунад, ки ба даъвати Ӯ ҷавоб диҳам, аз паи Ӯ равам. Ва Исо, тавассути Ӯ, ганҷи азизи ман, нури табассуми Ӯ, ҷустуҷӯи муҳаббате, ки Ӯ барои наҷот додан мурд, роҳи истироҳат дар Исо. Худованд, ва ман худро ба Ту месупорам, зеро Ту дар кафорати худ, инро барои ман додӣ. Ман дигар Устоде надорам, дили ман тахти Ту хоҳад буд. Ҳаёти худро барои зиндагӣ кардан медиҳам, эй Масеҳ, танҳо барои Ту. Омин.
Оё мо ба Худованд дар дуо назар кунем? Худои мо ва Падари мо, мо Туро ҳамду сано мегӯем ва шукр мегӯем, ки Ту хостӣ Писари Худро барои мо бидиҳӣ, ва мо барои ин ба Ту шукр мегӯем. Ва акнун мо дуо мекунем, ки Ту ба мо муҳаббат ва хоҳиши хидмат кардан ба Ӯро, чунон ки бояд, ба исми Исо ато кунӣ. Омин.
Хуб, ва мо мехоҳем имшаб бо боби 10-и Луқо оғоз кунем, ва он аз ояти якум оғоз мешавад: «Баъд аз ин Худованд ҳафтоди дигарро таъин кард ва онҳоро ду ба ду пеш аз рӯи Худ ба ҳар ҷой, ба ҳар шаҳр ва ҷойе, ки Ӯ худаш меомад, фиристод.»
Пас, ин ба мо дар боби гузашта хотиррасон мекунад, ки чӣ тавр Яъқуб ва Юҳанно пеш аз Худованд рафта буданд, ва шаҳри Самария Ӯро қабул накард. Ва мо медонем, ки ҷавоби онҳо камтар аз он буд, ки Худованд интизор дошт; онҳо мехостанд оташро аз осмон фурӯ резанд. Аммо ин ҳафтод нафар акнун, ба ғайр аз дувоздаҳ нафаре, ки дар боби 9-и Луқо берун рафта буданд, ин ҳафтод нафар акнун бояд берун раванд ва Малакути Худоро мавъиза кунанд. Боз, ин маънои онро дорад, ки Подшоҳ омада буд ва Ӯ омода аст, ки Малакути Худро имрӯз, ё дар он рӯз барқарор кунад. Андаке фарқ мекунад аз Инҷиле, ки мо дар бораи омадани Масеҳи Ӯ ба ҷаҳон, рад шудан ва маслуб шудан, дар рӯзи сеюм аз нав эҳё шудан, ба осмон баргаштан, акнун интизор шудан то ҳамаи душманони Ӯ зери пои Ӯ гарданд, мавъиза кардем. Ҳамду сано ба Худо.
Пас, онҳо эълон мекарданд: «Подшоҳ омадааст.» Ман ба ёд меорам он давандагонеро, ки пеш аз Юсуф дар китоби Ҳастӣ рафта буданд. Ман зуд ба он дар боби 41-и Ҳастӣ ва ояти 42 муроҷиат мекунам. Ин вақте буд, ки Юсуф аз ҷониби Фиръавн баланд бардошта шуд, ва Фиръавн ангуштарини худро аз дасташ гирифт ва онро ба дасти Юсуф гузошт, ва ӯро бо либосҳои катонӣ пӯшонд, занҷири тиллоӣ ба гарданаш гузошт, ва ӯро дар аробаи дуюм, ки дошт, савор кард, ва онҳо пеши ӯ фарёд заданд: «Зону занед!» Ва ӯро ҳоким бар тамоми замини Миср гардонд. Номи Юсуф Зафнат-Панеа буд, номе, ки Фиръавн ба ӯ дод. Онро метавон ҳамчун «ошкоркунандаи асрор» ё «наҷотдиҳандаи ҷаҳон» тафсир кард. Ҳардуи инҳо дар бораи Юсуф дурустанд, аммо дар асл онҳо ба Худованди мо Исои Масеҳ ишора мекунанд. Ҳамду сано ба Худо.
Аммо ин давандагоне, ки пеш аз Юсуф рафтанд, чӣ имтиёзе, ки фарёд мезаданд: «Зону занед!» Ва дар асл, ин ҳамон коре буд, ки ин 70 нафар мекарданд. Онҳо фарёд мезаданд, ва тавассути паёми Инҷили Малакут: «Зону занед! Подшоҳ омадааст! Зону занед! Подшоҳ омадааст!» Ҳамду сано ба Худо.
Аммо медонед, онҳо бояд рад карда мешуданд. Худованд Исо дар бораи хидмати онҳо дар ояти се мегӯяд: «Биравед. Инак, Ман шуморо мисли барраҳо дар миёни гургон мефиристам.» Пас, ин чизест, ки ба шогирдон, ба 12 нафар, вақте ки онҳо берун рафтанд, гуфта нашуда буд. Ва чунин ба назар мерасад, ки беимонии миллат афзоиш меёбад, ва душманӣ нисбат ба миллат афзоиш меёбад.
Вақте ки 70 нафар баргаштанд, ва мо дар бораи ин чанд ҳафта пеш сӯҳбат кардем, дар ояти 17, 70 нафар боз бо шодӣ хурсандӣ карданд ва гуфтанд: «Худованд, ҳатто девҳо ба воситаи номи Ту ба мо итоат мекунанд.» Хуб, медонед, онҳо бо қудрати Малакут, қудрате, ки онҳо аз осмон барои эълон кардани Малакут гирифта буданд, машғул буданд. Ва албатта, мӯъҷизаҳое, ки онҳо карданд, далел ё шаҳодате буд ба ҳақиқати Инҷиле, ки онҳо пешниҳод мекарданд: «Подшоҳ омадааст.»
Ва он гоҳ Худованд дар ояти 18 ҷавоб медиҳад: «Ман Шайтонро дидам, ки мисли барқ аз осмон афтод.» Акнун, Ӯ метавонад бо ин маъно дошта бошад, ки вақте иблис ҷои худро гум кард, вақте ки ӯ дар осмон гуноҳ кард ва мисли барқ афтод, ӯ керуби пӯшанда буд ва он мавқеъро аз даст дод. Ё Ӯ метавонад ба пеш, Худованд метавонад, ба Ваҳй 12:8, вақте ки мо, ё 7 ва 8, вақте ки мо мефаҳмем, ки иблис дастрасии худро ба осмон аз даст медиҳад, зеро ӯ ҳоло ба осмон дастрасӣ дорад. Ӯ айбдоркунандаи асосии бародарон дар назди Худост. Ӯ айбдоркунанда буд, мо дар боби 1-и Аюб мефаҳмем. Аммо дар ояти 8 гуфта шудааст, ки аждаҳо ғолиб омад ва фариштагони ӯ ғолиб наомаданд, Ваҳй 12:8. Ва ҷои онҳо дигар дар осмон ёфт нашуд. Пас, Худованд чӣ маъно дошт, натиҷаи иблис муайян аст: ӯ бозигар аст.
Ва он гоҳ Ӯ дар ояти 19 идома медиҳад: «Инак, Ман ба шумо қудрат медиҳам, ки морҳо ва каждумҳоро поймол кунед, ва бар тамоми қудрати душман, ва ҳеҷ чиз ба ҳеҷ ваҷҳ ба шумо зарар намерасонад.» 70 нафар ва 12 нафар, онҳо қудрати мӯъҷизаҳо кардан доштанд. Чаро? Зеро ин шаҳодат буд, ин гувоҳӣ буд ба Малакут, ба ҳақиқат, ки Подшоҳ омада буд, ва ин Инҷиле, ки онҳо мавъиза мекарданд, Инҷили ҳақиқӣ буд: Подшоҳ омада буд.
Ва аммо Худованд дар ояти 20 мегӯяд: «Бо вуҷуди ин, дар ин шодӣ накунед, ки арвоҳ ба шумо итоат мекунанд, балки шодӣ кунед, зеро номҳои шумо дар осмон навишта шудаанд.» Ҳамду сано ба Худо! Ин чӣ қадар аҷиб аст? Пас, номҳои мо дар осмон навишта шудаанд. Пас, наҷоти мо чӣ қадар бехатар аст? Сурудро дар ёд доред: «Вақте ки рӯйхат дар он ҷо хонда мешавад, ман он ҷо хоҳам буд.» Худоро шукр, мо ин итминони мутлақро дорем, ки номҳои мо дар осмон навишта шудаанд.
Ва ин ба ман хотиррасон мекунад, медонед, вақте ки шумо Исои Масеҳро ҳамчун Худованд ва Наҷотдиҳанда қабул мекунед, шумо аз нав таваллуд мешавед. Ва ин калима дар Юҳанно 3:5 дар ояти 31-и ҳамон боб ҳамчун «аз боло таваллуд шудан» тарҷума шудааст. Пас, аз нав таваллуд шудан маънои аз боло таваллуд шуданро дорад. Ин маънои онро дорад, ки табиати нави мо, ки мо гирифтем, аз осмон меояд, ва мо ҳаёти нав, табиати нав аз осмон дорем. Ва акнун номҳои мо дар осмон навишта шудаанд, зеро вақте ки шумо таваллуд мешавед, номи шумо дар шаҳодатномаи таваллуд навишта мешавад. Пас, чӣ қадар ҳамду сано ба Худо, мо шаҳодатномаи таваллуди осмонӣ дорем, ки ба он шаҳодат медиҳад, ки мо аз нав таваллуд шудаем.
Пас, на танҳо номҳои мо дар осмон навишта шудаанд, зеро мо аз боло таваллуд шудаем, ин пайдоиши таваллуди мо аз Худо дар осмон аст, ва акнун номҳои мо дар он ҷо навишта шудаанд. Мо чӣ қадар бехатарем! Аммо мо ҳамчунин шаҳрвандони осмон ҳастем. Пас, мо шаҳрвандони кишваре ҳастем, ки дар он таваллуд шудаем, ҳамон тавре ки, медонед, агар шумо дар ИМА таваллуд шавед, шумо шаҳрванди ИМА мешавед. Мо дар осмон таваллуд шудаем, пас шаҳрвандии мо дар осмон аст. Мо инро дар Филиппиён 3:20 ва 21 меёбем: «Шаҳрвандии мо дар осмон аст.»
Ва он гоҳ, агар ин тавр бошад, ва ҳамин тавр аст, пас мо дар ин ҷаҳон бегонагон ё ғарибон ҳастем, дур аз хона. Вақте ки мо наҷот меёбем, мо дар ҷаҳони бегона бегона мешавем. Мо мисли Худованд Исо ҳастем, ки аз боло буд, аммо ба ин ҷаҳони бегонаи поён омад. Ӯ, дар асл, бегонаи ҳақиқӣ аст. Агар касе аз шумо пурсад, ки оё шумо ба бегонагон бовар доред, шумо ҳамеша метавонед бигӯед: «Бале, ман шахсан як бегонаро мешиносам: Худованд Исои Масеҳ. Ӯ аз осмон омадааст.» Ҳамду сано ба Худо.
Ва Худованд Исо дар бораи Худаш дар Юҳанно 8:23 гуфт: «Ӯ ба онҳо гуфт: “Шумо аз поён ҳастед; Ман аз боло ҳастам. Шумо аз ин ҷаҳон ҳастед; Ман аз ин ҷаҳон нестам.”» Ва он гоҳ Петрус, дар бораи имондор дар 1 Петрус 2:11 сухан ронда, мегӯяд, ки мо дар ин ҷаҳон бегонагон ҳастем. Ва на танҳо мо бегонагон ҳастем, балки Петрус ҳамчунин ба мо мегӯяд, ки мо мусофирон ҳастем, ки мо ба хонаи худ меравем. На танҳо мо ҳамчун бегонагон ё ғарибон дар ин ҷаҳон дур аз хона ҳастем, балки мо ҳамчун мусофирон ба хонаи худ меравем.
Пас, ҳамчун мусофире, ки аз ин биёбон ба сӯи хонаи худ сафар мекунад, мо бояд хайманишинон бошем. Мо набояд ба чизҳои беарзиши ин ҷаҳони биёбон сахт часпем, ва набояд лаззатҳои он, лаззатҳои гуноҳро ҷӯем. Петрус гуфт: «Эй маҳбубон, аз шумо илтимос мекунам, ки ҳамчун ғарибон ва мусофирон, аз шаҳватҳои ҷисмонӣ, ки бар зидди ҷон ҷанг мекунанд, худдорӣ кунед.»
Ва на танҳо ин, балки мо сафирони Масеҳ барои хонаи осмонии худ ҳастем. Пас, мо сафири Масеҳ ҳастем, дар ҳоле ки мо интизори бозгашти осмонии худ ҳастем. Вазифаи мо тағир додани кишваре, ки дар он ҳастем, нест. Бисёре аз масеҳиён ин хаторо мекунанд. Не, мо ин ҷаҳонро тағир намедиҳем. Он тағирнопазир аст. Ин ҷаҳони бад аст, ҳеҷ гоҳ тағир нахоҳад ёфт, доварӣ хоҳад шуд. Аммо мо бояд кишвари худро намояндагӣ кунем. Сафорати кишвари мо дар ин ҷаҳон калисо аст, ва мо ба ин мақоми бошараф ҳамчун сафирон даъват шудаем, то ки мардон ва занонро илтимос кунем, ки бо вафодорӣ ба Подшоҳи бузурги осмон ба кишвари мо ҳамроҳ шаванд. Ҳамду сано ба Худо. Пас, мо инро дар 2 Қӯринтиён 5 ва ояти 19-20 меёбем, ки мо сафирони Масеҳ номида шудаем.
Ва ниҳоят, дар 2 Қӯринтиён 5:17: «Пас, агар касе дар Масеҳ бошад, ӯ махлуқи нав аст. Ҳама чизҳои кӯҳна гузаштанд; инак, ҳама чиз нав шуд.» Ин комилан аҷиб ва бениҳоят аст, ки на танҳо номҳои мо дар осмон навишта шудаанд, зеро мо аз нав таваллуд шудаем, аз боло таваллуд шудаем, мо ибтидои осмонӣ дорем ва номҳои мо дар он ҷо дар шаҳодатномаи таваллуди мо дар осмон сабт шудаанд. Аммо мо шаҳрвандони осмон ҳастем, зеро он ҷои таваллуди мост, ва ин моро дар ин ҷаҳон бегонагон ва мусофирон дар ин ҷои поён мегардонад. Ва мо на танҳо дур аз хона ҳастем, мо ба сӯи хонаи худ меравем ва интизори омадани Наҷотдиҳандаи худ ҳастем, ки моро бигирад. Дар ин миён, дар ҳоле ки мо интизорем, мо бояд сафирони Масеҳ, сафирони хонаи осмонии худ бошем. Аммо худи мо комилан нав ҳастем. Ин аст, ки имондор кист: марде дар Масеҳ, ки зане дар Масеҳ аст, ки комилан нав аст. Худовандро ҳамду сано.
Акнун Худованд дар ояти 21-и боби 10-и Луқо идома медиҳад ва мегӯяд: «Дар он соат Исо дар рӯҳ шодӣ кард ва гуфт: “Эй Падар, Худованди осмон ва замин, Туро шукр мегӯям, ки ин чизҳоро аз доноён ва фаҳмидаҳо пинҳон кардӣ ва ба кӯдакон ошкор намудӣ. Ҳамин тавр, Падар, зеро ин дар назари Ту хуб намуд.”»
Медонед, 1 Қӯринтиён боби 1, ман танҳо ба он ҷо меравам. Дар 1 Қӯринтиён боби 1, ояти 26 гуфта шудааст: «Зеро шумо даъвати худро мебинед, эй бародарон, на бисёре аз доноён аз рӯи ҷисм, на бисёре аз тавоноён, на бисёре аз ашрофзодагон даъват шудаанд. Аммо Худо чизҳои беақлонаи ҷаҳонро интихоб кард, то доноёнро хиҷил кунад. Худо чизҳои заифи ҷаҳонро интихоб кард, то чизҳои тавоноро хиҷил кунад, ва чизҳои пасти ҷаҳонро, ва чизҳои нафратоварро Худо интихоб кард, бале, ва чизҳоеро, ки нестанд, то чизҳоеро, ки ҳастанд, ба ҳеҷ гардонад, то ҳеҷ ҷисме дар ҳузури Ӯ фахр накунад.» Пас, Худо воқеан як пораи гили беарзишро мисли худамон мегирад ва моро ба чизи зебо ва ғайриоддӣ барои истифодаи Ӯ ва барои ҷалоли Ӯ табдил медиҳад, то ки ҳамааш аз файзи Худо бошад ва тамоми ҷалол ба Ӯ тааллуқ дорад.
Аммо Худованд имондорони Худро, ва махсусан ба ин 70 нафар ишора карда, ҳамчун кӯдакон, кӯдакон тасвир мекунад. Ва медонед, мо инро нигоҳ медорем, ки новобаста аз он ки чӣ қадар фаҳмиши зеҳнӣ, ё бояд бигӯям, чӣ қадар фаҳмиши рӯҳонӣ бо гузашти солҳо ва вақти мо бо Масеҳ ба даст меорем, аммо ҳамаи мо кӯдакон ҳастем. Медонед, чизҳои зиёде ҳастанд, ки мо намедонем, новобаста аз он ки мо чӣ қадар аз ҷиҳати рӯҳонӣ таҷриба дорем, мо танҳо кӯдакон ҳастем, танҳо онҳое, ки ба Ӯ эътимод доранд. Ва ин воқеан муқобили ҷаҳон аст. Ҷаҳон ҳамеша кӯшиш мекунад, ки барои ҳар чизе сабаб ва ҷавоб пайдо кунад, аммо мо танҳо эътимод дорем. Мо ба каломи Худо эътимод дорем.
Аммо чаро Падар ба кӯдакон ошкор кард? Худованд Исо гуфт: «Зеро ин дар назари Ту хуб намуд.» Ба ибораи дигар, Худо ирода дорад. Худо метавонад интихобҳои Худро кунад, ҳамон тавре ки Ӯ ба мо ирода додааст, мо метавонем интихобҳои худро кунем. Худоро хуш омад, ки Ӯ чизҳои беақлонаи ҷаҳонро интихоб кунад. Ӯ усули наҷотро, салибро, интихоб кунад, ки ҷаҳон онро нафрат кунад ва фикр кунад, ки беақлона аст, ки як мард метавонад барои гуноҳҳои тамоми инсоният дар салиб бимирад. Ин беақлона ба назар мерасад. Аммо барои мо, салиб қудрати Худо барои наҷот аст. Мо ба он чизе, ки Масеҳ дар салиби Ҷолҷото кард, бовар дорем ва эътимод дорем. Ҷолҷото, тамоми ҷалол ба номи Ӯ.
Ва Худованд дар ояти 22 идома медиҳад ва мегӯяд: «Ҳама чиз ба Ман аз Падарам супурда шудааст, ва ҳеҷ кас намедонад, ки Писар кист, магар Падар; ва ки Падар кист, магар Писар, ва он кас, ки Писар хоҳад Ӯро ошкор кунад.» Хуб, ин дар бораи хидмати Худованд Исо сухан меронад. Ӯ гуфт: «Агар Маро дида бошед, Падарро дидаед.» Ӯ омад, то Падарро ошкор кунад. Ҳамду сано ба Худо. Ӯ инро комилан анҷом дод. Ва аз ин рӯ, мо Падарро наметавонем бишносем, магар тавассути Писар. Ва Падар чӣ кор кардааст? Ӯ Писари Худро ошкор кардааст. «Ин Писари маҳбуби Ман аст,» Ӯ ду маротиба гуфт, медонед, дар обҳои таъмид, дар кӯҳи тағйири шакл. Пас, ин шахсони илоҳӣ аз ҷониби Рӯҳи Худо ҳастанд, ки моро ба Падар ва ба Писар ва ба шахсияти Рӯҳи Муқаддас, ки ҳамон касест, ки ин ҳақиқатро иртибот медиҳад ва онро барои ҷон воқеӣ мегардонад, равшан мекунанд. Тамоми ҷалол ва ҳамду сано ба номи Ӯ.
Пас, мо бояд эҳтиёткор ва муҳофизатшуда бошем ва фикр накунем, ки мо метавонем ҳама чизеро, ки дар бораи Худованд Исо медонем, ҳама чизеро, ки дар бораи Падар медонем, фаҳмем. Ӯ мегӯяд: «Ҳеҷ кас Писарро намедонад, магар Падар. Ҳеҷ кас Падарро намедонад, магар Писар.» Ва аз ин рӯ, дар бораи Худо ин қадар чизҳо ҳастанд, зеро Ӯ бешубҳа беохир аст, ки мо ҳанӯз намедонем, ва шояд тамоми абадият як ошкоршавии доимии он ки Падар ва Писар кистанд, аз ҷониби Рӯҳи Муқаддас хоҳад буд.
Пас, Ӯ дар ояти 23 идома медиҳад ва ба шогирдонаш рӯ оварда, хусусан гуфт: «Хушо чашмоне, ки чизҳоеро мебинанд, ки шумо мебинед. Зеро Ман ба шумо мегӯям, ки бисёре аз пайғамбарон ва подшоҳон орзу доштанд, ки чизҳоеро, ки шумо мебинед, бубинанд, ва онҳоро надиданд; ва чизҳоеро, ки шумо мешунавед, бишнаванд, ва онҳоро нашуниданд.»
Медонед, агар ин барои шогирдон дуруст бошад, пас барои мо пас аз анҷоми тамоми Китоби Муқаддас чӣ? Ва мо ин ошкоршавии бениҳоят Худо, мақсадҳои Падар, Писар ҳамчун иҷрокунандаи мақсадҳои Падар бо қудрати Рӯҳи Муқаддасро дорем. Мо ҳамаи ин чизҳоро дар пеши назари худ дорем, аз суқути инсон то барқароршавии инсон, аз Худованд Исо, ки танҳо як ваъда буд, то иҷрои ваъда. Ва Ӯ акнун ҳамчун мард дар ҷалол аст, ки гуноҳро мағлуб кард, маргро мағлуб кард, қабрро мағлуб кард. Ҳамду сано ба Худо. Интизор аст, то ҳамаи душманони Ӯ зери пои Ӯ гарданд.
Медонед, дар боби 13-и Матто ба ёд меорам, Худованд инро гуфт, ва ман фикр мекунам, ки ин хеле омӯзанда аст, дар ояти 52: «Он гоҳ Ӯ ба онҳо гуфт: “Аз ин рӯ, ҳар китобдоре, ки барои Малакути Осмон таълим гирифтааст, монанди мардест, ки соҳиби хона аст, ки аз ганҷинаи худ чизҳои нав ва кӯҳнаро мебарорад.”» Мебинед, дониши Худо, ки мо тавассути Китоби Муқаддас дорем, дониши Масеҳ, ки мо тавассути Китоби Муқаддас дорем, дониши чизҳои пайғамбарӣ ва ҳамаи он чизҳои наҷоти мо ва амнияте, ки мо дорем, инҳо чизҳои нав ҳастанд. Аммо мо метавонем ба Аҳди Қадим равем ва он расмҳоро бубинем, ҳамон тавре ки мо аллакай кардем, дидани Юсуф ҳамчун шахси радшуда, ки акнун аз ҷониби Фиръавн баланд бардошта шудааст, ва он давандагоне, ки фарёд заданд: «Зону занед!» Мо метавонем бубинем, ки ин Худованд Исоро тасвир мекунад.
Пас, мо ганҷ дорем. Мо дар каломи Худо ганҷ дорем. Ва вақте ки ин ганҷ аз каломи Худо ба дилҳои мо интиқол дода мешавад, пас мо дар дохили худ ганҷ дорем: чизҳои нав ва чизҳои кӯҳна. Ва ин чӣ баракатест! Ҳеҷ мард ё зане дар Аҳди Қадим чизҳоеро, ки мо шунидаем, нашунида буд, чизҳоеро, ки мо омӯхтаем, наомӯхта буд, амниятеро, ки мо дар Масеҳ дорем, надошт, дониши Худо Писар ва Худо Падарро тавассути Рӯҳи Муқаддас надошт. Мо хеле баракат ёфтаем, хеле баракат ёфтаем, хеле баракат ёфтаем.
Биёед сафирони Масеҳ бошем. Биёед Ӯро дар ин ҷаҳон, ин ҷаҳони торик ва гуноҳкор, намояндагӣ кунем, то дигарон Подшоҳи бузурги моро бишносанд, то ки мо шумораи онҳоеро, ки аз боло таваллуд шудаанд, онҳоеро, ки номҳояшон дар осмон навишта шудаанд, онҳоеро, ки шаҳрвандони осмон ҳастанд, ва дар ҳоле ки дар поён ҳастанд, дар ин ҷо бегонагон ва мусофирон ҳастанд, ва онҳо метавонанд сафирони Масеҳ, сафирони осмон бо мо бошанд, афзоиш диҳем. Чӣ чизи пурҷалолест, ки мард ё зан дар Масеҳ, махлуқи нав бошад. Тамоми ҷалол ва ҳамду сано ба Худои мо, Худои мубораки мо ва Падар. Шуморо шукр, ки бо мо бо чунин файз ва раҳмати аҷиб муносибат кардед. Мо Туро ва Писари Туро бо номи ҳамеша сазовори Ӯ эҳтиром мекунем. Омин. Омин.
