Аз замонҳои аввали масеҳӣ, пайғамбар Ишаъё, ки номаш маънои «наҷоти Худованд»-ро дорад, ҳамчун евангелисти Аҳди Қадим тасвир шудааст. Пешгӯии ӯ беш аз 80 истинод ба наҷот, фидия ва сафедкунӣ дорад. Ӯ инчунин дар робита ба наҷот ёфтан аз ҷазо, қудрат ва ҳузури гуноҳ фарқиятҳо мегузорад. Мо таваҷҷӯҳи худро ба ин се, ки дар Ишаъё 40-66 дида мешаванд, равона хоҳем кард. Ин 26 боб ба бахшиш ва барқарорсозии Исроили нангин ва мазлум дахл доранд. Онҳо инчунин дар бораи наҷот барои халқҳо сухан мегӯянд. Аммо пеш аз ҳама, онҳо омадани Наҷотдиҳандаи мо, Масеҳ Худовандро пешгӯӣ мекунанд.
Наҷот аз ҷазои гуноҳ
Дар ҳоле ки Худо омода аст гунаҳкорро бахшад, Ӯ дар маҳкум кардани онҳое, ки ба гуноҳ муттаҳам мешаванд, бетағйир аст ва ба халқи худ мегӯяд, ки ибодатҳои динии онҳо «мисли латтаҳои ифлос» мебошанд (Ишаъё 64:6 KJV). Азбаски онҳо худро дар назари худ дуруст мебинанд, Худо ба онҳо мегӯяд: «гуноҳҳои шумо байни шумо ва Худои шумо ҷудоӣ андохтаанд» (59:2). Ин маънои онро дорад, ки ҳамаи мардон ва занон дар ҳама ҷо бе имон ба Наҷотдиҳанда «ҳама мисли чизи нопок» мебошанд (64:6). Худо барои бахшиш тавбаро талаб мекунад ва корҳои нек ҳалли масъала нестанд. Номзадҳо барои наҷот бояд ғояҳо ва ҳадафҳои кӯҳнаи худро ҳамчун нишонаи самимият тарк кунанд. Худо мегӯяд: «Бигзор шарир роҳи худро тарк кунад ва марди беинсоф фикрҳои худро» (55:7). Худо аз гунаҳкорон таслими комилро талаб мекунад. Ин масъалаи ночиз нест, зеро оқибатҳои он абадӣ мебошанд. Зеро Худо барои кофирон ҷои ҷазо омода кардааст, ки дар он ҷо «кирмашон намирад ва оташашон хомӯш нашавад» (66:24).
Наҷоти ҳозира ва абадӣ
Пайғамбар инчунин ҳақиқати гирифтани наҷотро дар ин ҳаёт, ки бо ваъдаи амнияти абадӣ мӯҳр зада шудааст, пешбинӣ мекунад – онҳое, ки бо имон сафед шудаанд, ҳеҷ гоҳ нобуд намешаванд. Барои тақвияти ин, Худо ба ҳар касе, ки паёми Ишаъёро бовар мекунад, мегӯяд, ки Ӯ «ба ӯ раҳм хоҳад кард; ва ба Худои мо, зеро Ӯ фаровон бахшиш хоҳад кард» (55:7). Худо инчунин нишон медиҳад, ки онҳое, ки имон доранд, дар қатори интихобшудагон ва дӯстдоштагони Ӯ ҳастанд. Ин ашхосе, ки наҷотёфтагони халқи интихобшудаи Худоро ташкил медиҳанд, ҳамчун «интихобшудагони Ман» тасвир шудаанд (45:4).
Дар асл, онҳое, ки интихоб шудаанд, ҳеҷ гоҳ интихобнашуда нахоҳанд шуд, зеро Худо худро ба бахшиши абадии гуноҳҳо мутааҳҳид кардааст. Чунон ки Ӯ мегӯяд: «Ман, ҳамон Ман, ҳастам, ки гуноҳҳои туро барои Худам нест мекунам ва гуноҳҳои туро дар ёд нахоҳам дошт» (43:25). Дар ин робита, биёед инчунин қайд кунем, ки ҷонишини танҳои кӯҳнаи «ту» наҷоти инфиродӣ ва шахсиро нишон медиҳад! Зеро агар Худо гуноҳҳои зиёди моро абадӣ фаромӯш кунад, ваъдаи Ӯ ба ҳар як ҷони наҷотёфта ин аст, ки «ту аз ҷониби Ман фаромӯш нахоҳӣ шуд» (44:21).
Ба ибораи дигар, азбаски мо бо сазовори шахсӣ наҷот намеёбем, мо наметавонем аз сабаби нокомии шахсӣ нобуд шавем. Худо боз таълим медиҳад, ки наҷот тӯҳфа аст, на мукофот. Ҳамин тавр, Худо тавассути пайғамбари худ фарёд мезанад: «Ҳар кӣ ташна аст, ба обҳо биёед, ва он кӣ пул надорад; биёед, бихаред ва бихӯред; бале, биёед, шароб ва ширро бе пул ва бе нарх бихаред» (55:1). Илова бар ин, Ишаъё таълим медиҳад, ки онҳое, ки тавассути имон наҷот ёфтаанд, мӯҳри Рӯҳи Муқаддасро гирифтаанд. Ҳамин тавр, евангелист мегӯяд: «Ман Рӯҳи Худро бар насли ту ва баракати Худро бар насли ту хоҳам рехт» (44:3).
Барои пурра лаззат бурдан аз ин, мо бояд онро бо насиҳати Павлус муқоиса кунем, ки «Рӯҳи Муқаддаси Худоро ғамгин накунед, ки бо Ӯ шумо то рӯзи фидия мӯҳр зада шудаед» (Эфсӯсиён 4:30). Дар ин ҷо боз мебинем, ки ҳатто онҳое, ки қодиранд Худоро ғамгин кунанд, наметавонанд наҷоти абадии худро аз даст диҳанд. Аз ин рӯ, Худо онҳоеро, ки бо имон сафед шудаанд, ҳамчун «ҳифзшудагон» тасвир мекунад (49:6). Ин даъвои беасос нест, ки ҳатто ҳоло мо тавассути имон абадӣ наҷот ёфтаем. Балки ин гуноҳи беэътиноӣ аст, агар мо эътироф накунем, ки бо хуни Барра наҷот ёфтаем (Ишаъё 53:7,11-12). Зеро Худо ба муқаддасони худ итминон медиҳад: «Ман, мисли абри ғафс, гуноҳҳои туро нест кардам ва, мисли абр, гуноҳҳои туро ... зеро Ман туро фидия додам» (44:22).
Аммо агар наҷот ба мо ҳеҷ чиз арзиш надошта бошад, Ишаъё 53 нишон медиҳад, ки он ба Худо ва Писари Ӯ чӣ қадар арзиш доштааст. Чӯпони неки Юҳанно 10:11 ҳамон касест, ки Ишаъё дар бораи Ӯ мегӯяд: «Ӯ рамаи Худро мисли чӯпон мечаронад: Ӯ барраҳоро бо бозуи Худаш ҷамъ мекунад ва онҳоро дар оғӯши Худаш мебарад ва онҳоеро, ки бо ҷавонон ҳастанд, бо нармӣ роҳнамоӣ мекунад» (40:11). Масеҳ инро ба гӯсфандони худ ваъда додааст: «Ман ба онҳо ҳаёти ҷовидонӣ медиҳам; ва онҳо ҳеҷ гоҳ нобуд намешаванд, ва ҳеҷ кас онҳоро аз дасти Ман нахоҳад рабуд» (Юҳанно 10:28).
Наҷот аз қудрати гуноҳ
Онҳое, ки фикр мекунанд, ки наҷот бо имон иҷозатнома барои бетартибӣ дар биёбони гуноҳ аст, сахт гумроҳ шудаанд. Аввалан, онҳое, ки ба роҳҳои кӯҳнаи худ бармегарданд, бояд баррасӣ кунанд, ки оё онҳо дар аввал аз нав таваллуд шудаанд. Дуюм, шогирдони бевафо ҷалолҳои тасаввурнашавандаро дар Малакути абадӣ аз даст медиҳанд. Зеро дар ҳоле ки дар ҳолати аввал Ишаъё 9:1-2 Масеҳро ҳамчун пешрав бо Инҷил ба халқҳо муаррифӣ мекунад, аммо Ишаъё 49 нишон медиҳад, ки онҳое, ки аз ҷониби Масеҳ фиристода шудаанд, инчунин барои халқҳои бутпараст нур хоҳанд шуд. Аз ин рӯ, Ӯ фарёд мезанад: «Ман туро низ барои халқҳо нур хоҳам дод, то ки ту наҷоти Ман то охири замин бошӣ» (Ишаъё 49:6; Аъмол 13:47). Дар ҳоле ки асри ҳаввориён гузаштааст, ҳар як ҷоне, ки Худовандро мешиносад, вазифадор аст, ки дар бораи Наҷотдиҳандаи худ ба ҳамаи онҳое, ки гӯш медиҳанд, нақл кунад. Аз ин рӯ, Худо талаб мекунад: «Эълон кун, то ки сафед шавӣ» (43:26). Ин принсип моҳияти матни машҳури Павлус аст, ки дар он ба ҳар як шахс дастур дода мешавад, ки Худованд Исоро бо даҳони худ эътироф кунад, зеро «бо даҳон эътироф барои наҷот дода мешавад» (Румиён 10:10). Бо ин кор, мо худро ба тарзи нави зиндагӣ низ мутааҳҳид хоҳем кард. Ва ҳамин тавр мо ба матне бармегардем, ки дар он Худо ба халқи худ фармон медиҳад: «Бигзор шарир роҳи худро тарк кунад ва марди беинсоф фикрҳои худро» (55:7).
Наҷот аз ҳузури гуноҳ
Мо дар ҷаҳони озмоиш, мусибат ва васваса зиндагӣ мекунем. Ҳарчанд бо имон мо метавонем ҳар як ҳолатро паси сар кунем, аммо фоҷиаҳои фаромӯшнашаванда ҷароҳатҳои ҷисмонӣ ва рӯҳӣ мерасонанд. Наҷот шаҳодатномаи бехатарӣ аз дард, осеб ё таъқибот нест. Дар ҳоле ки мо ба сӯи Осмон меравем, роҳҳои адолат бо лаззатҳо ва шодиҳо фарш нашудаанд. Мо дар ҷаҳони шарир зиндагӣ мекунем, ки дар он ҷонҳои одилонаи мо ҳар рӯз озор меёбанд. Ва агар мо аз ин ҷаҳон набошем, аммо дар он ҳастем, ки бо онҳое, ки сарфи назар аз ҳама, эҳтиром ва дӯст медорем, дар сулҳ зиндагӣ кунем.
Пас Худо инро ба мо тавассути Ишаъё мегӯяд: «Инак, Ман осмонҳои нав ва замини нав меофарам, ва пешинаҳо дар ёд нахоҳанд монд ва ба хотир нахоҳанд омад. Аммо шод бошед ва абадӣ дар он чизе, ки Ман меофарам, шодӣ кунед; зеро, инак, Ман Ерусалимро шодӣ ва халқи онро шодӣ меофарам» (65:17-18). Дар шакли ниҳоии худ ин он чизе хоҳад буд, ки Юҳанно онро «Ерусалими нав» меномад (Ваҳй 21:2). Дар он шаҳри бесояи абадияти бебозгашт барои душмани охирин ҷой нахоҳад буд. Дар шаҳри осмонӣ, ки ҷалоли Худо ҳама дар ҳама аст, «водии сояи марг» (Забур 23:4) ва «торикии ... марг» (Забур 107:14) нахоҳад буд. Аз ғамҳои замонҳои душвор ашк нахоҳад буд. Зеро чунон ки Юҳанно сабт кардааст: «Он ки бар тахт нишаста буд, гуфт: «Инак, Ман ҳама чизро нав мекунам ... Бинавис, зеро ин суханон рост ва бовафо ҳастанд» (Ваҳй 21:5).
Наҷотдиҳанда
Дар ҳоле ки мо се ҷанбаи наҷотро муайян кардем, охирин бе Наҷотдиҳанда ба даст оварда намешавад. Агар Ӯ «Наҷотдиҳандаи ҷаҳон» бошад (Юҳанно 4:42), пас Ӯ бояд бо ҳамаи миллатҳо ва халқҳо баробар бе табъиз муносибат кунад. Ин маънои онро надорад, ки тамоми ҷаҳон наҷот хоҳад ёфт, зеро шарти пешакии «ҳар кӣ имон оварад» (Юҳанно 3:16) ҳамеша амал мекунад. Ҳамин тавр, дар Ишаъё 42:1, Худованд Наҷотдиҳандаи ҷаҳониро ошкор мекунад, ки Ӯ инчунин қазияи халқҳоро ба ӯҳда мегирад, зеро Ӯ яҳудиён ва ғайрияҳудиёнро бе табъиз наҷот медиҳад. Ӯ инчунин ҳамчун Наҷотдиҳанда дида мешавад, ки байни табақаҳои одамон фарқ намегузорад. Зеро Ӯ на танҳо халқҳоро наҷот медиҳад (42:1), балки Ӯ камбағалон ва камбизоатонро, ки ҷаҳон дар ҳикмат ва қудрати худ таҳқир мекунад, наҷот медиҳад. Ин наҷот инчунин боиси он мегардад, ки тамоми ҷаҳон ҳангоми ҳукмронии Ӯ дар замин барои ҳазор сол зери қудрат ва баракати Ӯ қарор мегирад.
Дар ин робита, Ишаъё 42:6-7 махсусан ширин аст, зеро Масеҳ ҳамчун «нури халқҳо, барои кушодани чашмони кӯр, барои берун овардани маҳбусон аз зиндон ва онҳое, ки дар торикӣ дар зиндон нишастаанд» тасвир шудааст. Ва оё мо ҷуръат мекунем, ки боби 53-ро аз назар гузаронем, вақте ки мо ин Шахси аҷиберо баррасӣ мекунем, ки барои кӯмак ва наҷоти мо омадааст? Ин Марди Ғамҳо кист, агар на Исои Масеҳ, Худои Қудратманд ва Писари Падар, чунон ки дар Ишаъё 9:6 ошкор шудааст?
Инчунин, кӣ ғайр аз он ки аз «бокира» таваллуд шудааст (Ишаъё 7:14) метавонист Худо бо мо ва барои мо дар ҳолати душвори мо бошад? Ӯ касе нест, ҷуз Исои Масеҳ, Худованд, Худо ва Наҷотдиҳандаи мо. Ва чаро Ӯ инсон шуд, магар ин ки ҳамчун марди бегуноҳ, ки «гуноҳи ҳамаи моро» (53:6) бардоштааст, Ӯ метавонист ҷазои моро аз сар гузаронад, то ки ҳамаи онҳое, ки ба Ӯ имон доранд, аз «сӯзиши абадӣ» (33:14) раҳо шаванд.
Ҳамин тавр, ҳамон пайғамбаре, ки Масеҳро ҳамчун Яҳува дар тахт дар Ишаъё 6 дида буд, Ӯро ҳамчун Марди Ғамҳо, ки дар салиб дар Ишаъё 53 овезон буд, дид. Инҳо воқеан ҳақиқатҳои пурҷалоле мебошанд, ки дар Ишаъё 53 ҷойгир шудаанд ва аз ҷониби ҳазорон нафар ҳамчун мусиқӣ аз ҷониби Ҳендел дар ораторияи машҳури ӯ «Масеҳ» шунида шудаанд. Аммо аз ҷиҳати рӯҳонӣ, оё онҳое, ки ин мусиқиро медонанд, воқеан «нотаҳоро» дар бораи Масеҳ ҳамчун Наҷотдиҳанда медонанд? Дуо кунед, ки ҳама даъвати Ишаъёро гӯш кунанд: «Худовандро ҷӯед, вақте ки Ӯро ёфтан мумкин аст, Ӯро даъват кунед, вақте ки Ӯ наздик аст» (Ишаъё 55:6).
