Нолаҳои Ирмиё
«Оё ин барои шумо ҳеҷ чиз нест, эй ҳамаи шумо, ки мегузаред? Нигоҳ кунед ва бубинед, ки оё ғаме мисли ғами ман ҳаст, ки бар ман омадааст, ки Худованд дар рӯзи хашми шадиди худ ба ман расонидааст.» —Нолаҳо 1:12 NKJV
Ин китоби ғами амиқ аст, ки пас аз ба асорат рафтани Яҳудо ва хароб шудани шаҳри Ерусалим навишта шудааст. Аммо худи забони пайғамбар ба ғамхории меҳрубононаи Худованд нисбат ба халқи худ дар ҳамаи мусибатҳои онҳо шаҳодати равшан медиҳад. Агар аз як ҷиҳат ғамҳои Исроил аз бадхоҳии душманон ба вуҷуд омада бошанд (ва Худо инро пурра ба назар мегирад), аммо Ирмиё дуруст ҳис мекунад, ки инҳо аз дасти Худо дар танбеҳи Яҳудо барои гуноҳҳояш мебошанд. Ин забони мувофиқ барои онҳоест, ки дар шикастан ва эътироф дар назди Худо дуруст амал мекунанд.
Ирмиё, ки коҳин буд, дар асл медонист, ки «қурбонии гуноҳро хӯрдан» чӣ маъно дорад (Ибодат 6:25-26) – гуноҳи халқи Худоро дар ҷони худ ҳис кардан, гӯё ки он гуноҳи худаш бошад, ва онро чунин эътироф кардан. Ин китоб барои муқаддасони Худо имрӯз аҳамияти муҳим дорад, махсусан аз он ҷиҳат, ки муносибати дурусти моро дар назардошти ғам ва нофаҳмии шаҳодати оммавии Калисои Худо дар рӯи замин нишон медиҳад.
Хидмати ин китоб бояд дар таҷрибаи ҷонҳои мо ҷои воқеӣ пайдо кунад. Ин чизҳо набояд моро ҳатто каме рӯҳафтода ё афсурда кунанд, балки онҳо бояд дар мо муносибати ҷиддитар ва хоксоронаеро инкишоф диҳанд, ки хоҳиши ростқавлона рӯ ба рӯ шудан бо ҳақиқатро дар бар мегирад.
Ин сутун аз китоби «Китоби Муқаддас, 66 китоби он ба таври мухтасар» гирифта шудааст. Онро аз Believers Bookshelf USA харидан мумкин аст.
