Худо бо ман аст, ман наметарсам, Ҳарчанд ҳама бар зидди ман бархезанд; Вақте ки ман Масеҳ Наҷотдиҳандаи худро даъват мекунам, Лашкари шарир мегурезад. Дӯсти ман, Худованди Қодири Мутлақ, Ва Ӯ, ки маро дӯст медорад, Худост; Кадом душман метавонад ба ман зарар расонад, Ҳарчанд мисли обхезӣ ояд?
Ҷаҳон метавонад гузарад ва нобуд шавад, Ту, Худо, дур нахоҳӣ шуд; Ҳеҷ нафрати ҳамаи иблисҳо Наметавонад маро аз муҳаббати Ту ҷудо кунад; На гуруснагӣ ва на ташнагӣ, На камбизоатӣ ва на ғамхорӣ, На хашми шоҳзодагони тавоно Наметавонад ба паноҳгоҳи ман дар он ҷо бирасад.
Дили ман аз шодӣ меҷӯшад, Ғам наметавонад дар он ҷо бимонад; Он дар ҷалол баланд месарояд, Дар миёни офтоби зебо. Офтобе, ки бар ман медурахшад, Исо ва муҳаббати Ӯст, Чашмаи суруди ман Дар осмони боло амиқ аст. — Пол Герхардт
