ПАЁМ БАРОИ МАРДОН
Исо ва занон
Ман ба наздикӣ дар маросими дафни ҳамсари пастор иштирок кардам. Вай дар синни 89-солагӣ вафот кард. Вақте ки ман наврас будам, вай ба ман таъсири калон дошт. Вай дар баробари шавҳараш ҳаёти худотарсона дошт. Вай ҳамеша дар хидмати калисои ӯ дастгирӣ мекард. Вай аз нақши худ ҳамчун хонашин, зан ва модар қаноатманд буд. Чаҳор фарзанди онҳо ҳамчун масеҳӣ тарбия ёфтанд. Ман яке аз дӯстони онҳо будам ва ҳоло ҳам ҳастам. Ин хонум масеҳиятро асосан бо намунаи худ, бо чанд сухан таълим медод ва ба бисёриҳо таассуроти пойдор гузошт.
Мутаассифона, дар бисёре аз хонаҳо ва ҷамоатҳои имрӯза занон то ҳол муносибати хеле бад мебинанд. Ҳатто баъзе мардони масеҳӣ бо занони худ – ва дигар занон дар доираи тамосҳои худ – ба таври возеҳ Худои Офаридгори моро беэҳтиромӣ мекунанд. Ман як қабилаи судониро медонам, ки дар он ҳар мард метавонад ҳар занро дар ҳар вақт дошта бошад! Агар фарзандон пайдо шаванд, онҳоро қабила тарбия мекунад, на падару модари мушаххас. Агар фикр кунем, ин аз як лоиҳаи калони манзилӣ дар наздикии ҷое, ки ман имрӯз зиндагӣ мекунам, чандон фарқ надорад. Мо танҳо ба барномаи кӯмаки ҳукумат барои тарбияи кӯдакон такя мекунем!
Новобаста аз он ки фарҳанги имрӯза чӣ кор мекунад, ки ҳамчун ҳаёти оилавӣ қабул карда мешавад, мо масеҳиён бояд ба намунаи Исо пайравӣ кунем, ки ба мо баъзе дастурҳои равшан дод. Ҳарчанд Ӯ ҳеҷ гоҳ издивоҷ накарда буд, тарзи муносибати Ӯ бо занон хеле омӯзанда аст.
Марям, Модари Исо
Марям, як бокира, қадами бузурги имонро гузошт, вақте ки вай Исоро пас аз ҳомиладории мӯъҷизавӣ – «аз ҷониби Рӯҳи Муқаддас соя афканда» таваллуд кард (Луқо 1:35,38). Вақте ки Исо 12-сола буд, Ӯ модарашро нармӣ сарзаниш кард, вақте ки вай Ӯро пайдо карда натавонист, ва ба вай гуфт, ки кори Падари осмониаш авлавияти аввалини Ӯст (Луқо 2:48-50). Ҳар се Инҷили синоптикӣ изҳороти дигари ин авлавиятро сабт мекунанд (Луқо 8:19-21; Матто 5:15-16; Марқӯс 4:21-23). Ин барои модараш чӣ қадар душвор будааст! Аммо қайд кунед, ки ҳеҷ яке аз ҳикояҳо намегӯяд, ки Исо дар ин вақт бо вай сӯҳбат накардааст. Ман медонам, ки аз хомӯшии Навиштаҳо баҳс кардан хатарнок аст, аммо ман тасаввур карда наметавонам, ки Ӯ ба волидонаш чӣ кор карданашро дар рӯзҳое, ки онҳо Ӯро гумшуда мепиндоштанд, шарҳ надодааст. Баъдтар дар ҳаёт Исо фармони панҷумро иқтибос овард: «Падару модари худро эҳтиром кун» (Луқо 18:20). Ӯ ҳеҷ гоҳ ба мо намегӯяд, ки кореро кунем, ки худаш накардааст.
Дар охири Инҷили Юҳанно, вақте ки Исо дар салиб буд, Ӯ боварӣ ҳосил кард, ки модараш дар солҳои баъдӣ таъмин карда мешавад. «Эй зан, инак писари ту,» гуфт Исо, ба Юҳанно ишора карда. Ва ба Юҳанно Ӯ тасдиқ кард: «Инак модари ту» (Юҳанно 19:26-27). Исо пас аз маргаш барои Марям ғамхорӣ кард, зеро Ӯ ӯро дӯст медошт ва эҳтиром мекард.
Занон ҳамчун шогирдони аввалия
Мо медонем, ки як гурӯҳи занон дар байни шогирдони аввалияи Исо буданд ва онҳо аз моликияти худ ба Ӯ кӯмак мекарданд (Луқо 8:1-3). Яке аз нишонаҳои шогирдӣ истифодаи оқилонаи ҳама чизест, ки мо дар хидмати Худованд дорем. Исо ин амалҳои ибодатро фурӯтанона қабул кард, ҳарчанд Ӯ медонист, ки ин занон дар ҷомеаи мардсолори худ ба тӯҳматҳои бардурӯғ дучор хоҳанд шуд. Ҷолиб он аст, ки баъзе аз заноне, ки дар Луқо 8 зикр шудаанд, эҳтимол онҳое низ буданд, ки Луқо ҳамчун шоҳидони салиб кашидан ва эҳёи Исо зикр кардааст (Луқо 23:49; 24:10,22-24).
Чанд сол пас, дар калисои аввалия, занон на танҳо хонаҳои худро барои ҷамъомадҳои масеҳӣ барои дуо ва таълим истифода мебурданд (Аъмол 12:12; 18:26), балки дар калисои аввалия низ иштирок доштанд (Аъмол 1:14; 8:12; 16:13-15; 17:4,12; 18:24-26). Он вақт ҳамчун ҳоло, Исо ҳар зани масеҳиро, ки Ӯро пайравӣ мекунад, истифода хоҳад кард.
Намунаи Марями Маҷдалия
Луқо навиштааст, ки аз Марями Маҷдалия «ҳафт дев берун омаданд» (Луқо 8:2). Инҷилҳои дигар ӯро ҳамчун шогирди бахшидашуда, содиқ ва дарозмуддат тасвир мекунанд (Матто 27:55-56,61; 28:1; Марқӯс 15:40,47; 16:1; Луқо 24:10; Юҳанно 19:25; 20:1,11-18). Исо дар ҳаёти ӯ чӣ гуна тағироте ба амал овард! Вай дар баробари дигарон, дафни Исоро бо муҳаббат тамошо кард ва нақша дошт, ки ҷасади Ӯро бальзам кунад. Вақте ки вай ниҳоят дарк кард, ки Исо аз мурдагон эҳё шудааст, шавқу завқи ӯ барои мубодилаи ин дарк бо ҳаввориён бо нобоварӣ рӯ ба рӯ шуд. Вай кореро кард, ки Исо ба ӯ гуфта буд ва бо вуҷуди ин аз ҷониби дӯстони марди деринааш масхара карда шуд (Юҳанно 20:17; Луқо 24:11). Истиқрори боварибахши ӯ натиҷа дод ва ду шогирд давида рафтанд, то кашф кунанд, ки Марям на девона буд ва на фирефта. Вай дар байни аввалинҳо буд, ки бе ҳеҷ шакку шубҳа медонист, ки Исо зинда аст. Исо барои садоқати ӯ чӣ баракате ба ӯ супурд!
Исо ба занон хидмат мекард
Инҷилҳо ба мо мисолҳои зиёдеро медиҳанд, ки Исо ба ниёзҳои занон хидмат мекард. Биёед ба баъзеи онҳо назар андозем:
Зане, ки дар издиҳом пинҳонӣ ба либоси Исо даст расонд, фавран пок ва сабук шуд. Ӯ ӯро ташвиқ кард, ки шаҳодати худро дар назди дигарон дар ҷои хеле оммавӣ диҳад (Луқо 8:43-48).
- Исо ҳамсари Ёирро даъват кард, ки эҳёи духтарашро ба ҳаёт, дур аз мотамгирони гирякунанда, оромона шоҳидӣ диҳад (Марқӯс 5:39-43).
- Исо имони амиқи зани суриё-финиқии омехтаро қадр кард ва Ӯ духтарашро аз дур шифо дод, ки дар дили ӯ шодӣ ба вуҷуд овард (Марқӯс 7:24-30).
- Исо модари ҳамсари Петрусро аз таби баланд шифо дод, ки ба ӯ имкон дод, ки бори дигар дар нақши эҳтиромшудаи худ хидмат кунад (Луқо 4:38-39).
- Ба як бевазан писари мурдааш, ки эҳтимолан нонхӯр буд, аз марг баргардонида шуд. Исо дар ниёзи амиқи ӯ ба ӯ кӯмак кард (Луқо 7:11-15).
- Зани ланг, ки ҳаждаҳ сол хам шуда буд, аз бемории худ озод шуд, то рост истад ва Худоро ҳамду сано гӯяд (Луқо 13:10-13).
- Бо хоҳиши модараш, Исо ба хонаводаи волидайн ва навхонадорон кӯмак кард, вақте ки захираи шароби онҳо дар тӯяшон ба таври хиҷолатовар тамом шуд (Юҳанно 2:1-11).
- Дар чоҳе дар Самария, Исо ба зани аз ҷиҳати рӯҳонӣ ташна аз қавми дигар оби зинда дод. Ӯ инчунин ба ӯ Хушхабарро супурд, ки Ӯ Масеҳ аст, ки вай бо бисёриҳо дар шаҳри худ мубодила кард (Юҳанно 4:7-42).
- Вақте ки зане дар зино дастгир шуд ва мувофиқи Қонун сангсор шуданро сазовор буд, Исо ӯро ҳамчун намуна истифода бурд, ӯро бахшид, озод кард ва бо муҳаббат ӯро огоҳ кард, ки ба гуноҳи худ барнагардад (Юҳанно 8:3-11).
- Исо чанд маротиба ба Марто ва Марям хидмат кард (Луқо 10:38-42; Юҳанно 11:1-44; 12:1-8). Онҳо омӯхтанд, ки чӣ гуна бо шиддати байни худ мубориза баранд, чӣ гуна ғамро таҳаммул кунанд ва аз он фоида баранд, ва чӣ қадар баракатбахш буда метавонад Исоро тадҳин кардан, ҳатто вақте ки дигарон нодуруст мефаҳмиданд.
- Ҳар яки мо бояд таваққуф кунем ва баррасӣ кунем, ки оё муносибати мо бо занон дар ҳаёти ҳаррӯза муносибати Исоро нисбат ба онҳо инъикос мекунад.
Занон ҳамчун намунаҳои имон
Мардон ва занон шуниданд, ки Исо ин занонро ҳамчун намунаҳои имон ситоиш мекунад:
Панҷ бокираи доно (Матто 25:1-13)
- Бевазани Зарефат (Луқо 4:24-26)
- Маликаи Сабо (Луқо 11:31)
- Бевазани истодагар (Луқо 18:1-8)
- Бевазане, ки саховатмандона дод (Луқо 21:1-4)
- Оё мо занони худро ситоиш мекунем? Оё мо мунтазам занонеро, ки дар ҷамоатҳои мо ҳаёти худотарсона ва содиқона доранд, ташвиқ мекунем? Худованди мо Исо ҳеҷ гоҳ ба ҳеҷ зане осеб нарасонд ва таҳқир накард. Ӯ хуб медонист, ки мардон ва занон дар баробарии арзиш офарида шудаанд, аммо бо нақшҳои ба таври возеҳ фарқкунанда ва мукаммал (Ҳастӣ 1:27-28; 2:20-25).
Мардон, вақте ки мо мемирем, оё мо намехоҳем, ки ҳамчун касе, ки кӯшиш кардааст, ки бо ҳамаи халқи Худо баробар муносибат кунад, ёд шавем? Бигзор гуфта шавад, ки мо занон ва мардонро ташвиқ кардем, ки иродаи Худоро пайравӣ кунанд, зеро танҳо дар он сурат масеҳиён ба ҳама чизе, ки барои он тарҳрезӣ шудаанд, табдил меёбанд. Биёед ба «ҳамаи занони худ» мисли Исо кӯмак кунем.
