Роҳҳо дар Рум
Империяи қадимии Рум яке аз аввалин ҷамъиятҳое буд, ки системаи мураккаби роҳҳоро сохт. Роҳҳои онҳо ба ҳар тараф тӯл кашида, шабакаи васеи шаҳрҳоро ба ҳам мепайвастанд. На танҳо шароити сафар беҳтар шуд, балки пешрафт ва инчунин забти дигар заминҳо низ афзоиш ёфт.
Вақти зиёд барои банақшагирӣ, омодасозӣ ва истеҳсоли ин системаи пешрафтаи роҳҳо сарф шуд. Ҳеҷ ҷузъиёте аз назар дур намонд: онҳо барои обгузарӣ нишебии мувофиқ, барои устуворӣ пояи мустаҳкам ва барои сафари ҳамвор сатҳи ҳамворро истифода бурданд.
Зиёда аз 50,000 мил (80,000 километр) роҳ империяро фаро гирифта буд, ки бисёре аз онҳо садҳо сол давом карданд. «Ҳама роҳҳо ба Рум мебаранд» шиори он замон буд. Аммо, сарфи назар аз ҳама технологияи пешрафтаи онҳо, ин роҳҳо дар ниҳоят аз ҷониби замон хароб шуданд ё аз ҷониби тамаддунҳои навтар иваз карда шуданд.
«Роҳҳо» ба осмон
Ҷамъиятҳои имрӯза дар бахши «дин» бисёр шабоҳатҳоро нишон медиҳанд. Ҳар як насли нав ба назар мерасад, ки «роҳи» худро ба осмон дорад. Аммо, инсон бо тамоми дониши худ наметавонад «роҳ»-ро ба осмон худаш пайдо кунад.
Бе кӯшиши нишон додани роҳҳои нодуруст, мо метавонем бо итминон бигӯем, ки Исои Масеҳ Писари Худо дар бадани инсон эълон шудааст ва танҳо дар Ӯ «роҳи» ҳақиқӣ ба осмонро пайдо кардан мумкин аст. Ҳама роҳҳои дигар бефоидаанд, ки ба як мақсад мебаранд – нобудӣ дар дӯзах.
Танҳо як «роҳи» ҳақиқӣ
Танҳо як роҳ барои расидан ба осмон вуҷуд дорад. Ҳар қадар кӯшиш кунем ҳам, мо ҳеҷ гоҳ барои Худо ба қадри кофӣ хуб буда наметавонем, зеро мо наметавонем аз гуноҳҳои ҳаёти худ халос шавем. Китоби Муқаддас дар Румиён 3:23 мегӯяд, ки «ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳруманд.»
Аммо ҳама чиз гум нашудааст! Роҳе барои бартараф кардани натиҷаи гуноҳ вуҷуд дорад. Румиён 6:23 ба мо мегӯяд, ки «музди гуноҳ марг аст, аммо тӯҳфаи Худо ҳаёти ҷовидонӣ дар Исои Масеҳ Худованди мост.»
Ба он роҳ бароед!
Шумо бояд бовар кунед, ки Исо барои гуноҳҳои шумо мурд ва сипас аз қабр эҳё шуд. Танҳо Ӯ метавонист ин корро кунад, зеро танҳо Ӯ бегуноҳ буд. Писари ягонаи Худо бояд мемурд, то шумо ва ман абадӣ зиндагӣ кунем. Шумо бояд кори Масеҳро дар салиб барои худ қабул кунед.
Румиён 10:9 мегӯяд, «Агар бо даҳони худ иқрор шавед, ки «Исо Худованд аст», ва дар дили худ бовар кунед, ки Худо Ӯро аз мурдагон эҳё кардааст, наҷот хоҳед ёфт.» Румиён 8:1 ба мо итминон медиҳад, ки «акнун барои онҳое, ки дар Исои Масеҳ ҳастанд, ҳеҷ маҳкумияте нест.» Ва Румиён 5:1 мегӯяд: «Пас, азбаски мо ба воситаи имон сафед карда шудаем, бо Худо ба воситаи Худованди мо Исои Масеҳ сулҳ дорем.»
Ҳоло роҳи дурустро ба осмон интихоб кунед; ба Худованд Исои Масеҳ ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ аз гуноҳҳо бовар кунед. Ӯ ягона «Роҳи» ҳақиқӣ аст.
«Аз дарвозаи танг дохил шавед. Зеро дарвоза васеъ ва роҳе, ки ба ҳалокат мебарад, васеъ аст, ва бисёриҳо аз он дохил мешаванд. Аммо дарвоза хурд ва роҳе, ки ба ҳаёт мебарад, танг аст, ва танҳо чанд нафар онро пайдо мекунанд» (Матто 7:13-14).
Онро дар Исои Масеҳ пайдо кунед!
– К. Майерс
