Мо Исоро мебинем, ки каме аз фариштагон пасттар карда шуд, барои азоби марг бо ҷалол ва шараф тоҷдор шуд, то ки Ӯ, ба файзи Худо, маргро барои ҳама бичашад. —Ибриён 2:9 NKJV
Нома ба ибриён дар бораи Худованд Исо, шахсияти Ӯ ва кори Ӯст. Номи «Исо» дар ин номаи аҷиб 14 маротиба омадааст, аз ҷумла як маротиба, ки ба Еҳушаъ ишора мекунад, ки Исроилро ба Замини ваъдашуда бурд (Ибриён 4:8 KJV, JND).
Дар ин мақола мо ният дорем, ки ҳашт нуктаро дар бораи Исо аз нома баррасӣ кунем. Рақами ҳашт дар Навиштаҳо оғози навро ифода мекунад. Инро арзиши ададии номи Исо дар юнонӣ таъкид мекунад, IESOUS, ки 888 аст. Мо инчунин қайд мекунем, ки дар ибрӣ номи Ӯ Yeshua, маънои «Яҳува наҷот аст». Он пеш аз ҳомиладорӣ ва таваллуди бокирааш дода шуда буд (Матто 1; Луқо 1).
1. Исо Яҳува ва Инсон аст
Ибриён 1 бузургии Худованд Исоро ҳамчун худи Яҳува муаррифӣ мекунад. Сирри Сегона ва Писари абадӣ, ки ба ин ҷаҳон ҳамчун Инсони комил омад, ҳарду ба сирри муборак, ки Исо Худои Яҳува аст, ё YHWHпайвастаанд. Ин калимаи чорҳарфӣ номи ибронии Худост ва яҳудиён аз тарси куфр онро талаффуз намекарданд – хулосаи нодуруст аз Хуруҷ 20:7.
Биёед дар хотир дорем, ки Падар Писари Худро фиристод, ки аз зан таваллуд шуд (Ғалотиён 4:4) сирри таҷассум (Юҳанно 1:14,18). Ибриён 2 бузургии Исоро дар инсоният таъкид мекунад ва нишон медиҳад, ки Ӯ аз фариштагон баландтар аст, ҳарчанд фариштагон дар тартиби офариниш аз инсонҳо баландтаранд. Аммо, Исо каме аз фариштагон – ки наметавонанд бимиранд – пасттар карда шуд, вақте ки Ӯ дар салиб азоб кашид ва мурд. Ин нишон медиҳад, ки файзи Худо нисбат ба мо чӣ қадар бузург аст.
«Каме пасттар» инчунин маънои «каме»-ро дорад, яъне дар байни марг ва эҳёи Ӯ. Ҳоло Ӯ Инсони дар осмон ва аз ҳама фариштагон баландбардошташуда аст! Исои Носирии нафратшуда худро фурӯтан кард ва то марг – ҳатто марги салиб (Филиппиён 2:8) – итоаткор шуд, аммо ҳоло бо ҷалол ва шараф тоҷдор аст.
Ҳамаи имондорони ҳақиқӣ метавонанд Ӯро ба ин тариқ тавассути имон ва Рӯҳи Муқаддас, ки мо ҳангоми имон овардан қабул кардем, бубинанд. «Мо мебинем» маънои онро дорад, ки мо ба тахти Худо, ки Исо ҳоло дар он нишастааст, дастрасии озод дорем ва дидан ва мулоҳиза кардани Ӯ то абад идома хоҳад ёфт, чунон ки ибодати мо. Дар рӯи замин Ӯ дар шакли Инсоне дида шуд, ки худро фурӯтан кард, пеш аз он ки Худо Ӯро баланд бардошт (оятҳои 8-11).
Пайванди муайяне байни фурӯтании Ӯ ва ҷавоби Худо дар додани мавқеи ҳозираи Ӯ дар ҷалол вуҷуд дорад. Кори Ӯ барои наҷот ёфтани ҳама кофӣ буд ва он миқдори файзи Худоро, ки дар Исо, ки Худост (Матто 1:20-23), барои ҳамаи имондорон зоҳир шудааст, нишон медиҳад.
2. Исо ҳамчун Ҳавворӣ ва Саркоҳин
«Аз ин рӯ, эй бародарони муқаддас, шарикони даъвати осмонӣ, Исоро, Ҳавворӣ ва Саркоҳини эътирофи мо, мулоҳиза кунед» (Ибриён 3:1 NASB). Дар яҳудият, ҳамаи исроилиён ба як миллати мушаххас дар рӯи замин ва барои ин замин тааллуқ доштанд, ки Худо онро барои худ ҷудо карда буд. Яҳёи Таъмиддиҳанда Исоро ҳамчун «Барраи Худо» дар Юҳанно 1 (оятҳои 29,36) муайян кард, ва ин боб ба таври возеҳ нишон медиҳад, ки Ӯ Масеҳи Исроил аст. Худо Ӯро ба таври оммавӣ ҳамчун Писари худ эълон кард (Матто 3:17); аммо, халқи худи Ӯ Ӯро нашинохтанд. Онҳо Исоро сарфи назар аз мӯъҷизаҳои зиёде, ки Ӯ анҷом дод, рад карданд, ки исбот мекард, ки Ӯ барои иҷрои пешгӯиҳои Худо омадааст. Бо вуҷуди ин, Масеҳ, ки дар рӯи замин ронда шуда буд, аз ҷониби Худо дар осмон қабул карда шуд. Ин мавзӯи махсуси Ибриён аст, ки бузургии Масеҳро ҳамчун Худо ва Инсон нишон медиҳад.
Ҳамаи онҳое, ки Ӯро бо имон қабул мекунанд, муборак ҳастанд, ки Ӯро дар дасти рости Худо дар баландтарин ҷой бубинанд. Ин имтиёз бо даъвати пурқувват ва осмонии Худо пайваста аст, ки тавассути он мо имондорон, ки аз байни яҳудиён ва ғайрияҳудиён даъват шудаем, аз ин ҷаҳони ҳозира берун оварда шудаем. Мо дар он ҳастем, аммо дигар аз он нестем. Ҳамаи чунин имондорон ба як гурӯҳи нави «гӯсфандон» тааллуқ доранд, чунон ки Худованд дар масали Чӯпони нек шарҳ дод (Юҳанно 10). Ӯ имондоронро бо Худаш дар осмон пайвастааст, ва онҳо дар ин ҷаҳон ҳамчун бародарони муқаддас барои Худо ҷудо карда шудаанд. «Мо Исоро мебинем» (Ибриён 2:9 NKJV) маънои онро дорад, ки доимо бо Ӯ машғул будан, ки ба амри «Исоро мулоҳиза кунед» мувофиқат мекунад.
Ӯ кист? Ӯ Ҳаввории Худост, ки аз ҷониби Худо аз осмон бо ваколати намояндагии Ӯ фиристода шудааст. Ӯ инчунин Саркоҳини Ӯст, ки ҳоло моро дар назди Худо дар осмон намояндагӣ мекунад. Дар ин ҷо дар рӯи замин, мо Ӯро бо ҳарду вазифа эътироф мекунем. Ин инчунин масъалаи шинохти оммавии мо бо Ӯст, ҳарчанд Ӯ дар рӯи замин рад карда шудааст. Мо Ӯро ҳамчун Ҳавворӣ ва Саркоҳин эътироф мекунем. Мо инро пинҳон намекунем, ки ба Ӯ тааллуқ дорем ва кӯшиш намекунем, ки бузургии Ӯро зери шубҳа гузорем. Не, мо Ӯро дар ин ҷо эътироф мекунем, дар ҳоле ки ба Ӯ дар он ҷо назар мекунем.
3. Исо ҳамчун Пешрав ва Подшоҳ
Ибриён чашмони моро ба Исо дар осмон ҷалб мекунад, моро ба Ӯ, ки пешрав ва Саркоҳин то абад мувофиқи тартиби Малкисодек аст, пайваст мекунад (Ибриён 6:20). Ин нома масъулиятҳои моро ҳамчун имондорон баррасӣ мекунад, аммо бори асосии он ҷалби таваҷҷӯҳ ва дилҳои мо ба Ӯст. Бо муаррифии Ӯ ҳамчун Пешрави бузург, пайванди муҳим ва наздик байни имондорон дар ин ҷо ва Масеҳ дар осмон нишон дода мешавад. Азбаски Пешрави мо дохил шудааст, Ӯ дарро барои дигарон кушод, то Ӯро пайравӣ кунанд, аллакай ҳоло дар рӯҳ ва баъдтар бо ҷисмҳои ҷалолнок. Исо як тартиби комилан навро муаррифӣ мекунад, ки ҳанӯз дар замони Мусо ва Ҳорун, ё дар байни халқи Исроил дар маҷмӯъ вуҷуд надошт.
Дар ин робита, Малкисодек бидуни падар ё модари инсонӣ ҳамчун намунаи Писари абадӣ, ҳамчун касе, ки Иброҳимро баракат дод, муаррифӣ мешавад (Ҳастӣ 14:18-20). Ин маънои онро дорад, ки ӯ аз Иброҳим баландтар буд, зеро пасттар аз ҷониби «беҳтар» баракат дода мешавад (Ибриён 7:7). Барои яҳудӣ қабул кардани он ки касе метавонад аз Иброҳим бузургтар бошад, душвор буд, аммо Малкисодек буд, ки Худоро аз номи Иброҳим баракат дод ва ба Ӯ ҷавоби дурустро овард.
Исои радшуда, ки аз ҷониби халқи худ ронда шуда буд, дар ҳақиқат Худост, «Ҳамон, дирӯз, имрӯз ва то абад» (Ибриён 13:8). Ӯ «бар ҳама, Худои то абад муборак» аст (Румиён 9:5 JND) ва, ҳамчун Инсон, ба баландӣ сууд кард (Эфсӯсиён 4:10). Истилоҳи «тартиб» ба чизе ишора мекунад, ки Худо дар осмон муқаррар кардааст, ки инсон дар рӯи замин ҳеҷ гоҳ карда наметавонист. «То абад» бо тартиби Аҳди Қадим муқоиса мешавад, ки дар он коҳинон насл ба насл иваз мешуданд. Исо, Пешрав, инчунин Малкисодеки бузург, Худои то абад муборак аст! Исо Подшоҳи Адолат ва инчунин Подшоҳи Сулҳ аст (ниг. Ибриён 7:2). Ӯ чӣ қадар бузург аст!
4. Исо Кафили мо
«Исо кафили аҳди беҳтар шуд» (ояти 22). Аҳди кӯҳна наметавонист комилиятро – чизҳоеро, ки то абад давом мекунанд, биёрад. Ба ҷои ин, он бо заъф қайд карда шуд, ва Худо нокифоягии онро бо роҳҳои гуногун нишон дод, дар ниҳоят онро як сӯ гузошт. Сабаби асосии ин нокомӣ он буд, ки инсон дар худ кист ва чист, ки баъзан «инсони кӯҳна» номида мешавад. Аммо, Худо тартиби нави чизҳоро ҷорӣ кард, ки ба Инсони нав, Худованди мо Исои Масеҳ пайваста аст. Ӯ наметавонад ноком шавад, ва аз ин рӯ ин тартиби нав, ки ба Ӯ пайваста аст, низ наметавонад ноком шавад. Ибриён инро ба таври возеҳ нишон медиҳад. Ҳамаи масеҳиёни ҳақиқӣ бо Масеҳ пайвастаанд.
Дар ҷаҳони оянда аҳди нав бо Исроил барқарор хоҳад шуд, ва ҳама ба Исои Масеҳ пайваста хоҳанд шуд. Ибриён нишон медиҳад, ки Худованд Исо Коҳини нав аст, ки то абад зиндагӣ мекунад, мувофиқи тартиби Малкисодек. Ҳарчанд Ӯ аз қабилаи Яҳудо омад, ки аз он қабила ҳеҷ коҳин наомадааст, Ӯ коҳин аст то абад (калимаи калидӣ дар Ибриён). Дар робита бо Ӯ, ҳама чиз хуб ё беҳтар, тару тоза, нав ва устувор аст. Аз ин рӯ Ибриён 7 Исоро ҳамчун Касе муаррифӣ мекунад, ки «Кафили аҳди беҳтар» аст (ояти 22 ESV), Кафили он, ва ки наметавонад ноком шавад. Аҳди кӯҳна ноком шуд, аммо аҳди нав беҳтар аст ва имкони нокомӣ надорад. Аз ин рӯ он «абадӣ» номида мешавад (Ибриён 13:20).
Кафолате, ки бо Исо меояд, маънои онро дорад, ки кори Ӯ комил ва кофӣ буд, ва аз ин рӯ наметавонад иваз карда шавад. Арзиши ададии номи Исо (888), ки қаблан зикр шуд, ба ин кофӣ будан як андозаи махсус илова мекунад. Рақами 8 ба тартиби нав пайваста аст, масалан, Забур 8 аксар вақт дар Аҳди Ҷадид дар робита бо Исо иқтибос оварда мешавад. Он чизе ки Масеҳ анҷом дода ва муқаррар кардааст, кафолат ва тартиби беҳтареро таъмин мекунад, ки наметавонад ноком шавад. Он чизе ки ба Масеҳ дахл дорад, на танҳо хуб аст – ки ин дуруст аст – балки дар муқоиса бо кӯҳна беҳтар аст. Кӯҳна ҳамчун додаи Худо хуб буд, аммо онро бояд як сӯ гузошт.
5. Исо дастрасии озодро ба Худо таъмин мекунад
Ба таври хеле назаррас Ибриён бузургии Худованди мо Исои Масеҳро дар шахсияти Ӯ ва кори Ӯ муаррифӣ мекунад. Боби 8–10 ба бузургии кори Ӯ ва натиҷаҳои он, ва чӣ гуна ба он ҷавоб додан тамаркуз мекунад. Ибриён омӯзиши муқоисаҳо байни қурбониҳои Худододаи Аҳди Қадим аз як тараф, ва қурбонии якбора ва олии Масеҳ аз тарафи дигар аст. Қурбониҳои тартиби аввал бояд ҳамеша такрор мешуданд, дар ҳоле ки қурбонии Масеҳ якбора, то абад кофӣ, ҳеҷ гоҳ такрор намешуд.
Инчунин, бо қурбонии дар Рӯзи бузурги кафорат пешниҳодшуда, саркоҳин метавонист ба муқаддасоти муқаддасот дохил шавад. Ин танҳо як маротиба дар як сол буд, дар ҳоле ки мардум дар берун мемонданд. Аммо, дар асоси қурбонии Масеҳ даромадгоҳ ба Худо на танҳо барои Ӯ, балки барои мардуме, ки ба Ӯ тааллуқ доранд, имондорон аз байни яҳудиён ва ғайрияҳудиён кушода шудааст. «Пас, эй бародарон, ҷуръат дошта, ба муқаддасоти муқаддасот бо хуни Исо дохил шавем ...» (Ибриён 10:19 KJV). Аз рӯзи Пантикост то раптура, ҳамаи онҳое, ки ба ин гурӯҳи даъватшудаи осмонӣ тааллуқ доранд, аз ин дастрасии озод, бо ҳамаи имтиёзҳои ба он пайваста, баҳра мебаранд. Ҳоло ба Худо дар ҳар вақт барои дуо, ҳамду сано ва ибодат муроҷиат кардан мумкин аст.
Ин ҷуръат дар Аҳди Қадим вуҷуд надошт. Ягона истисно Мусо буд, ки имтиёзи дохил шудан ба муқаддасоти муқаддасотро дар ҳар вақт дошт (Хуруҷ 25:22). Дар ин робита Мусо истисно аз қоида буд, ки он чизеро, ки имондорон имрӯз аз он баҳра мебаранд, тасвир мекунад. Ҷуръат маънои эътимод ба Худоро дорад, ки моро аз сабаби кори анҷомёфта ва қабулшудаи Масеҳ рад нахоҳад кард. Ин инчунин маънои озодии ҳақиқиро дорад, озодии писароне, ки метавонанд ба ҳузури Худо ҳамчун ибодаткунандагон, барои хушнудии Ӯ, дар ҳар вақт биёянд. Ибриён 10 як порчаест, ки арзиши қурбониҳои ҳайвонот, ки мувофиқи дастуроти Худо пешниҳод шудаанд, ва гаронбаҳои хуни Масеҳро, ки якбора барои ҳама рехта шудааст, муқоиса мекунад.
6. Парда даридааст: Ба Исо нигоҳ кардан
Ин нома дилҳои моро ба Масеҳ ҷалб мекунад, чунон ки мо Ӯро дар дасти рости Худо баландбардошта мебинем. Ӯ кори наҷотро оғоз кард ва ба анҷом расонд, ки ҳеҷ каси дигар ҳеҷ гоҳ карда наметавонист. Ҳоло Ӯ дар дасти рости Худо нишастааст. Ҳеҷ коҳини дигаре ҳеҷ гоҳ наметавонист нишинад, зеро кор ҳеҷ гоҳ ба анҷом нарасида буд. Аз ин рӯ, коҳине, ки дар курсӣ нишаста буд, дар ҳолати нодуруст буд, чунон ки Элӣ (1 Подшоҳон 4:13). Аммо Масеҳ Худоро дар рӯи замин ҷалол дод, корро ба анҷом расонд, ба баландӣ сууд кард ва нишаст. Ҳамчун Инсон Ӯ аз ҷониби Худо даъват карда шуд, ки боло ояд ва нишинад, ва мо метавонем «ба Исо, Муаллиф ва Комилкунандаи имони мо, ки барои шодие, ки дар пеши Ӯ гузошта шуда буд, салибро таҳаммул кард, шармандагиро нафрат кард ва дар дасти рости тахти Худо нишастааст» нигоҳ кунем (Ибриён 12:2 NKJV).
Ин оят бузургии шахсии Масеҳро дар он таъкид мекунад, ки Ӯ нишастааст. Он инчунин маънои онро дорад, ки кори Ӯ аз ҷониби Худо ба анҷом расонида шуда ва қабул карда шудааст. Роҳ дар рӯи замин, пеш аз он ки Ӯро ба он ҷо бурд, роҳи азоб ва шармандагӣ буд. Ӯ ҳама чизро, ҳатто азобҳои бепоёни салибро таҳаммул кард. Ин на танҳо азобҳои ҷисмонӣ ва шармандагиро дар бар мегирад, балки, аз ҳама муҳим, азобҳои аз ҷониби Худои худ, ки Ӯ ҳамеша эҳтиром мекард, тарк карда шуданро. Масеҳ рӯи худро мисли санг сахт кард, комилан ба коре, ки бояд анҷом медод, тамаркуз кард, шармандагиро нафрат кард.
Худо, одилу муқаддас, вақте ки Масеҳ ин як калимаро фарёд зад, комилан қаноатманд шуд, «Тетелестай» маънои «ба анҷом расид» ё «пурра пардохт шуд». Пардаи дохили ҷои муқаддас ба таври мӯъҷизавӣ аз боло то поён дарида шуд (Матто 27:51; Луқо 23:45), ки қаноатмандии Худоро нишон медиҳад. Дар ин Худо бисёре аз писаронро, ки ба ҷалол оварда шудаанд, қабул кардааст (Ибриён 2:10), ки ҳангоми дар рӯи замин будан метавонанд ба Ӯ нигоҳ кунанд. Аз ҳама чизҳои дигар – гуноҳҳо, азобҳо ва таъқибот – ба Ӯ, ки корро барои ҷалоли Худо ба анҷом расонд, нигоҳ карда, мо медонем, ки ҷои Ӯ ҳоло ҷои мост, ва шодии Ӯ шодии мост. Мо ба Ӯ нигоҳ мекунем ва ба Ӯ такя мекунем, зеро Ӯ ҳоло Пешвои бузурги мост.
7. Миёнарав чизҳои беҳтар меорад
Бузургии шахсияти дар ин нома муаррифишуда дар як калима ҷамъбаст шудааст: Исо. Ӯ калиди ҳама чиз дар Ибриён аст, ки моҳияти ҳар як таълимоти дар он ошкоршуда ва Ҳадаф/Мақсади ҳамаи роҳҳои Худост. Ӯ Касест, ки моро ба худ ҷалб мекунад, ҳоло ва то абад. «Исо, миёнарави аҳди нав; ва ба хуни пошидан, ки аз Ҳобил беҳтар сухан мегӯяд» (Ибриён 12:24 JND).
Ибриён, бахусус боби 12, муқоисаҳо ва тафовутҳоро байни тартиби кӯҳна, ки ба Мусо пайваста буд, ва тартиби нав, ки ба Масеҳ пайваста аст, тасвир мекунад. Вақте ки инсон дар маҷмӯъ ва халқи заминии Худо комилан ноком шуданд, Худо худро дар файзи мутлақ ошкор кард. Файзи Ӯ аслан ба шоистагӣ ё масъулияти инсон асос наёфта буд, балки аз сабаби кори анҷомёфтаи Масеҳ. Худо Писари Худро фиристод, ки нафратшуда, радшуда ва рондашуда буд ва ҳоло ҳам ҳаст. Бо вуҷуди ин, ҳадафи файзи мутлақи Худо бояд иҷро мешуд, сарфи назар аз ҳамаи нокомиҳои инсонӣ. Ин файз дар онҳое дида мешавад, ки ҳоло ба Худо дар озодии писарӣ муроҷиат мекунанд, ки ба Ӯ, ки дар дасти рости Худо нишастааст, дастрасии озод доранд. Он вақте дида хоҳад шуд, ки Ӯ аз осмон тартиби нави чизҳоро дар рӯи замин ва дар ин коиноти васеъ оғоз мекунад. Ҳама чиз дар ин тартиби нав ба Ӯ, Миёнарав байни Худо ва инсонҳо (1 Тимотиюс 2:5), ва ба қурбонии якбораи Ӯ вобаста аст.
Хуни Ҳобил беадолатона рехта шуд. Он барои интиқом фарёд мезанад, ва Худои муқаддас ва одилу ҳақ интиқомгиранда хоҳад буд. Аммо хуни пошидаи Масеҳ беҳтар сухан мегӯяд ва он натиҷаҳои пурҷалолеро, ки Ӯ ҳамчун Миёнарав овардааст, таъкид мекунад. Ба зудӣ Ӯ бо халқи заминии худ муносибати навро барқарор хоҳад кард, ва баракатҳо ба халқи Ӯ ва ба ҳамаи халқҳо ҷорӣ хоҳанд шуд. Хуни Ӯ нишон медиҳад, ки Худо дар муҳаббат, муқаддасӣ ва адолати худ чӣ қадар бузург аст. Он инчунин ҳамаро ба Ӯ ҷалб мекунад (Юҳанно 12:32). Мо ба ин чизҳо чӣ гӯем? Даҳонҳои мо барои ҳамду сано кушода шудаанд. Дар ҷаҳони оянда, ҳамаи имондорон Ӯро ҳамду сано хоҳанд гуфт; ҳамаи душманон дар пеши Ӯ сар хам хоҳанд кард.
8. Пешвои нав ва бузург
Ибриён танҳо як мавзӯъ дорад: Исо. Дар асоси он ки Ӯ кист ва чӣ кардааст, Худованд Исо Пешвои бузурги мо, то абад шудааст. Дар ҷаҳони оянда, Ӯ Пешвои халқи заминии худ ва ҳамаи халқҳо хоҳад буд. «Исо ... то ки халқро бо хуни худ муқаддас кунад, берун аз дарвоза азоб кашид» (Ибриён 13:12 NKJV). Пешвои мо имрӯз, Масеҳ моро тавассути ин ҷаҳон, як биёбони васеъ, роҳнамоӣ мекунад; дар ҳоле ки аз ҷониби мо, имон, итоат ва муҳаббат ба Ӯ ҳама лозим аст. Ӯ ба маъбад, ҷои муқаддас, ки дар он ҷо Ӯро бо ҷалол ва шараф тоҷдор мебинем, роҳнамоӣ мекунад. Ба ғайр аз ин ду, Ӯ моро берун аз дарвоза роҳнамоӣ мекунад. Чаро? «Урдугоҳ» бояд муқаддас ва пок мебуд (Ададҳо 5:1-4), аммо Муқаддаси Худо аз дарвозаи он ронда шуд, ва урдугоҳ ба ҷое табдил ёфт, ки хашми Худо бояд бар он рехта мешуд. Дар аввал, ин дар соли 70 мелодӣ ба амал омад, дар ҳоле ки ҳукми ниҳоӣ пас аз рӯзҳои файз, пас аз раптура (Дониёл 9:27) рӯй хоҳад дод.
Дар салиб, Масеҳ Азобкаши Рӯзи бузурги кафорат буд ва кори Ӯ боиси муқаддас гардонидани халқи Худо гардид. Ин ба имондорони имрӯз ва ба Исроили барқароршудаи оянда дахл дорад. Вақте ки Ӯ «берун аз дарвоза» азоб кашид, Масеҳ хуни худро рехт, на хуни ҳайвонотро. Ӯ қурбонии гуноҳ буд, ки дар қурбониҳои ҳайвонот тасвир шуда буд, ки хуни онҳо ба дохили ҷои муқаддас оварда мешуд, аммо ҷисмҳои онҳо ба хокистар сӯзонида мешуданд, берун аз дарвоза. Хуни аз ҷониби Худо қабулшуда дар дохил маънои онро дорад, ки имондорон дар он ҷо қабул карда шудаанд, аммо берун ҳукми Худо бар Бегуноҳ, Ҷонишини мо, иҷро шудааст (2 Қӯринтиён 5:21).
Аммо, онҳое, ки дар дохили урдугоҳ ҳастанд, ҳанӯз зери ҳукми Худо қарор доранд, аз ин рӯ дар берун рафтан ба назди Ӯ, берун аз урдугоҳ, бехатарӣ вуҷуд дорад. Имрӯз, Исо Пешвои мост, ки имондорони ҳақиқиро «берун аз урдугоҳ» роҳнамоӣ мекунад. Ин ба урдугоҳе дахл дорад, ки як вақтҳо аз ҷониби Худо дода шуда буд, аммо Писари Худоро рад кард. Ин инчунин маънои онро дорад, ки ҳар гуна урдугоҳи динии сохтаи инсон зери ҳукми Худо қарор дорад. Ягона бехатарӣ бо Ӯст, хоҳ дар дохили ҷои муқаддас бошад, хоҳ берун аз урдугоҳ. Ин охирин маънои онро дорад, ки нанги Ӯро бардоштан, зеро Ӯ ҳанӯз дар ин ҷаҳон рад карда шудааст (Ибриён 13:13).
