Забур 34. Ҳамеша, баракат хоҳад дод. Ҳамду сано дар даҳони ман хоҳад буд. Ҷони ман онро дар Худованд месозад. Иродаи ту шод хоҳад шуд ва ба Худованд ҳамроҳ хоҳад шуд. Биёед исми Ӯро якҷоя баланд бардорем, зеро ман Худовандро, Ӯ шунид ва аз ман наҷот дод. Биёед исми Ӯро якҷоя то абад баланд бардорем. Эй, ҳамду санои Ӯро бихонед, Худовандро бузург доред. Фариштаи Худованд, онҳое, ки аз исми Ӯ метарсанд, то онҳоро наҷот диҳад ва аз Ли РО бо Ӯ раҳо кунад. Мо ба ҳеҷ чизи хуб ниёз надорем. Тааҷҷубовар нест, ки мо Ӯро бо суруди худ ҳамду сано мегӯем. Биёед Ӯро то абад якҷоя баланд бардорем. Ман Худовандро ҷустам, Ӯ маро шунид ва аз тарсу ҳаросҳои ман наҷот дод. Биёед исми Ӯро то абад якҷоя баланд бардорем. Эй, ҳамду санои Ӯро бихонед, Худовандро бузург доред. Биёед исми Ӯро то абад якҷоя баланд бардорем. Ман Худовандро ҷустам, Ӯ маро шунид ва аз тарсу ҳаросҳои ман наҷот дод. Биёед Ӯро то абад якҷоя баланд бардорем. Эй, ҳамду санои Ӯро бихонед, Худовандро бузург доред. Эй, ҳамду санои Ӯро бихонед, Худовандро бузург доред. Ҳамду санои Ӯро бихонед, Худовандро. Омин.
Биёед, биёед якҷоя дуо кунем. Худои мо ва Падари мо, бори дигар ба Шумо шукр мегӯем. Доштани Каломи Худо шараф аст. Мо ба Шумо шукр мегӯем, ки он Каломи Зинда аст. Мо ба Шумо шукр мегӯем, ки ба воситаи қудрати Рӯҳулқудс, Шумо метавонед ҳаёти моро тағйир диҳед. Ҳаллелуё. Пас, ин вақтро баракат деҳ, мо ба исми Исо дуо мекунем. Омин.
Пас, ман мехоҳам имшаб ба 1 Юҳанно боби 1 муроҷиат кунам. 1 Юҳанно боби 1. Ба воситаи Исои Масеҳ, мо ба муносибат бо Падар оварда шудаем. Шумо дар ёд доред, ки Худованд Исо дар Юҳанно 14:6 гуфт: «Ман роҳ, ростӣ ва ҳаёт ҳастам, ва ҳеҷ кас назди Падар намеояд, магар ба воситаи Ман». Пас, ба воситаи Масеҳ, Масеҳро қабул карда, мо аз нав таваллуд шудаем ва бо Худои Падар муносибат, муошират, иттиҳод дорем. Худовандро ҳамду сано бод.
Ва Худованд Исо ба ин ҷаҳон омад, то ба мо ин муносибатро ато кунад. Мебинед, Худованд аз ин муносибат бо Падар дар абадияти гузашта лаззат мебурд, ва Ӯ мехост, ки мо низ аз ҳамон муносибат бо Падар лаззат барем. Пас, дар Юҳаннои якум, ин Инҷили Юҳанно нест, ин Юҳаннои якум аст, нома ба қафо, 1 Юҳанно боби 1, ва дар ояти дуюм, ман ба хондан оғоз мекунам: «Зеро ҳаёт зоҳир шуд, ва мо онро дидем, ва ба шумо шаҳодат медиҳем, ва ба шумо он ҳаёти абадиро нишон медиҳем, ки бо Падар буд, ва ба мо зоҳир шуд».
Ҳоло, ояти сеюм: «Он чиро, ки мо дидем ва шунидем, ба шумо эълон мекунем, то ки шумо низ бо мо муошират дошта бошед, ва дар ҳақиқат муоширати мо бо Падар ва бо Писари Ӯ Исои Масеҳ аст». Пас, ин имтиёзест, ки мо ба воситаи таълими Каломи Худо, аз ваҳйи Падар дар Худованд Исо дорем. Мо, мисли расулон, ба воситаи Писар, Худованд Исои Масеҳ, бо Падар муошират дорем. Ҳоло, ин, ин хеле аҷиб аст. Медонед, мо дар 1 Юҳанно боби 3 мехонем: «Бубинед, Падар ба мо чӣ гуна муҳаббате додааст, ки мо фарзандони Худо номида шавем». Ин 1 Юҳанно 3:1 аст. Ҳаллелуё. Ин хеле аҷиб аст.
Пас, агар шумо имшаб имондор бошед, мо умедворем, ки шумо ҳастед, ки вақте шумо Масеҳро ҳамчун Худованд ва Наҷотдиҳанда қабул мекунед, шумо аз нав таваллуд мешавед ва ба Худои Падар муаррифӣ мешавед, ва ин хеле гаронбаҳо ва хеле аҷиб аст. Медонед, баъзеи мо дар калонсолӣ падарони хеле хуб доштем. Баъзеи мо надоштем. Баъзеи мо шояд кӯшиш кунем, ки падарони хуб бошем. Дигарон аз мо дар падарони хуб будан ноком шудаанд. Аммо дар Осмон Падаре ҳаст, ки Падари комилан комил аст, ки моро дӯст медорад ва ҳамеша дӯст хоҳад дошт. Ва вақте ки мо Масеҳро қабул мекунем, мо ба некии он муносибат бо Падар дохил мешавем. Худовандро ҳамду сано бод.
Аммо медонед, саволе ҳамеша ба миён меояд: «Хуб, вақте ки ман ҳамчун имондор гуноҳ мекунам, чӣ мешавад? Оё ин маро аз Худо ҷудо мекунад? Оё ман наҷоти худро гум мекунам?» Хуб, албатта не. Шумо наҷоти худро гум намекунед, зеро наҷоти шумо аз Масеҳ ва он чи Ӯ дар салиб кард, вобаста аст. Ва Худо ҳар гуноҳеро, ки шумо кардаед ва ҳар гуноҳеро, ки шумо дар оянда хоҳед кард, пешбинӣ карда буд, ва Ӯ ба мо ба воситаи Масеҳ мавқеи комилан комилро дар назди Ӯ додааст, адолате, ки ба мо ба воситаи имон меояд. Пас, ин хеле аҷиб аст, адолати Худо, ки мо дорем, ҳар имондор дорад, ба воситаи имон ба Масеҳ. Пас, не, вақте ки мо гуноҳ мекунем, мо наҷоти худро гум намекунем. Худовандро ҳамду сано бод.
Аммо мо муоширати худро бо Падар қатъ мекунем, зеро Худои Падар муқаддас аст. Ва вақте ки мо ҳамчун фарзанди Худо гуноҳ мекунем, вақте ки мо нофармонӣ мекунем, мо фарзандони нофармон ҳастем. Ва мо дар Ибриён боби 12 мехонем, ки Падар бо фарзанди нофармон чӣ кор мекунад, Ӯ ӯро танбеҳ медиҳад, Ӯ ӯро интизом медиҳад. Ҳоло, ман мутмаинам, ки агар мо падарони хуб дошта бошем, ҳамаи мо аз ҷониби падаронамон интизом гирифтаем. Ман медонам, ки ман албатта будам. Ва ин барои он аст, ки мо фарқи байни дуруст ва нодурустро омӯзем, ки мо итоат карданро омӯзем ва нофармон набошем. Хуб, Ибриён 12 ба мо мегӯяд, ки Худои Падар ба ҳамин тариқ амал мекунад, гарчанде ки интизоми Ӯ комилан комил аст.
Аммо ман дар 1 Юҳанно боби 2 мехонам, ва мо чизеро мебинем, ки дар ҳақиқат, дар ҳақиқат хеле аҷиб аст, дар бораи муоширати мо бо Падар ва чӣ гуна он ҳатто вақте ки мо гуноҳ мекунем, нигоҳ дошта мешавад. Пас, ман дар 1 Юҳанно 2 ояти 1 мехонам: «Эй фарзандони хурди ман», пас мо аз нав таваллуд шудаем, мо фарзандони хурд ҳастем, «ин чизҳоро ба шумо менависам, то ки гуноҳ накунед. Ва агар касе гуноҳ кунад, мо назди Падар шафоатгар дорем, Исои Масеҳи одилона».
Бигзор ман онро бори дигар хонам. Ин, ин маркази он чизест, ки мо мехоҳем дар бораи он сӯҳбат кунем: «Эй фарзандони хурди ман, ин чизҳоро ба шумо менависам, то ки гуноҳ накунед. Ва агар касе гуноҳ кунад, мо назди Падар шафоатгар дорем, Исои Масеҳи одилона». Худовандро ҳамду сано бод.
Ҳоло мо назар мекунем ва дар ояти 13 мехонем, Ӯ мегӯяд: «Ман ба шумо, фарзандони хурд, менависам, зеро шумо Падарро шинохтаед». Пас, мо бо Падар муносибат дорем. Мо, мо Масеҳро қабул кардаем, ва ба воситаи Масеҳ Ӯ гуфт: «Ман роҳ, ростӣ ва ҳаёт ҳастам. Ҳеҷ кас назди Падар намеояд, магар ба воситаи Ман». Пас, ба воситаи Масеҳ мо назди Падар меоем. 1 Юҳанно 2:13 мегӯяд: «Шумо Падарро шинохтаед». Мо бо Падар муошират дорем. Аммо ҳоло ҳамчун фарзанди Худо, вақте ки ман мегӯям, чӣ мешавад, ва мо ҳама гуноҳ мекунем, аммо дар ин оят қайд кардан муҳим аст, ки мо набояд гуноҳ кунем. Ин дуруст аст. Худо ҳар як имкониятро барои шумо ва ман фароҳам овардааст, ки мо ҳамчун имондорон гуноҳ накунем. Манзурам, мо Рӯҳулқудсро дар дохили худ дорем, то моро тавоно созад, он табиати илоҳӣ, он ҳаёти нав дар дохили мо. Мо Исои Масеҳро ҳамчун Саркоҳини худ дар Осмон дорем, ки ҳамеша зинда аст, то барои мо шафоат кунад, ки ҳар вақте ки мо бо мушкилот ё озмоиш рӯ ба рӯ мешавем, Ӯ бо дастҳои баланд барои мо дуо мекунад.
Ва агар мо гуноҳ кунем, ё бояд гӯям, аммо агар мо гуноҳ кунем, бубинед, ки дар ин ҷо чӣ мешавад. Он мегӯяд: «Агар касе гуноҳ кунад, мо ҳама имондорон назди Падар шафоатгар дорем». Ҳоло, шафоатгар ҳамон калимаест, ки Худованд дар Юҳанно 14 истифода бурд, вақте ки Ӯ Рӯҳулқудсро ҳамчун Тасаллидиҳанда, парақлит тавсиф кард. Ин маънои онро дорад, ки касе, ки дар паҳлӯ меояд. Пас, шумо дар ёд доред, ки Худованд Исо гуфт, ки «Ман Тасаллидиҳандаи дигарро мефиристам». Худованд Исо Тасаллидиҳанда буд, касе, ки дар ҳама ҳолатҳои ҳаёти онҳо вақте ки Ӯ бо онҳо роҳ мерафт, дар паҳлӯи онҳо меомад. Аммо Ӯ Рӯҳулқудсро мефиристад, ва Ӯ мегӯяд, ки Ӯ бо шумо то абад хоҳад буд. Ва аз ин рӯ, ин фикри шафоатгар ё тасаллидиҳанда аст, касе, ки дар тарафи шумост ва ҳамеша барои дастгирии шумо дар он ҷост. Ва аз ин рӯ, ва барои дифоъ аз шумо. Пас, дар ин ҷо мо мебинем, ки агар, агар касе гуноҳ кунад, ва албатта мо ҳама гуноҳ мекунем, аммо мо набояд. Агар касе гуноҳ кунад, мо аллакай шафоатгар дорем. Мо касеро дорем, ки дар паҳлӯи мо омадааст, то моро тасаллӣ диҳад, моро рӯҳбаланд кунад, моро нигоҳ дорад, то муоширати моро бо Падар нигоҳ дорад.
Ҳоло ман мехоҳам инро шарҳ диҳам. Пас, вақте ки имондор гуноҳ мекунад, муносибати ӯ бо Худои Падар абадӣ аст. Он, он бехатар аст. Он, онро шикастан мумкин нест. Аммо муоширати ҳаррӯзаи мо бо Ӯ, лаззат бурдан аз муносибати мо бо Ӯ, ки муошират аст, якҷоя лаззат бурдан аз як чизҳо, лаҳзае, ки мо гуноҳ мекунем, қатъ мешавад, зеро Худо Падари Муқаддас аст. Ва аз ин рӯ, Худо чӣ кор кардааст, то моро дар ин муошират бо Худаш нигоҳ дорад? Ва ин тавр нест, ки муҳаббати Худои Падар нисбат ба шумо ё ман ҳамчун имондор ҳеҷ гоҳ тағйир ёбад, аммо Ӯ ҳар як ҷанбаи ҳаёти моро ба Исои Масеҳ супурдааст. Исо, Исои Масеҳ дар салиб нест, дар қабр нест. Ӯ ба Осмон сууд кардааст. Мо парақлит дорем. Мо касеро дорем, ки дар паҳлӯ меояд, то моро рӯҳбаланд ва тасаллӣ диҳад, Рӯҳулқудс дар дохили мо. Ва дар Осмон, мо назди Падар шафоатгар дорем.
Пас, ҳар вақте ки мо ҳамчун имондор гуноҳ мекунем, шумо бояд, шумо бояд инро дарк кунед. Ҳар вақте ки мо ҳамчун имондор гуноҳ мекунем, Худованд Исо касест, ки муоширати моро, муносибати моро бо Падар нигоҳ медорад. Он ҳеҷ гоҳ ноком шуда наметавонад, зеро он дар дасти Худованд Исо аст. Ва он мегӯяд, ки Ӯ Исои Масеҳи одилона аст. Аммо иттиҳоди мо, лаззати ҳаррӯзаи мо аз иттиҳоди мо бо Падар қатъ мешавад. Ҳоло, шумо медонед, ки ин чист. Вақте ки, вақте ки шумо гуноҳ мекунед, шумо худро гунаҳкор ҳис мекунед. Ва шумо худро гунаҳкор ҳис мекунед, ҳамчун далели он ки мо иттиҳоди худро, лаззати худро аз муносибате, ки бо Падари худ дорем, қатъ кардаем. Ин ҳамон тавре ки падари заминии мост. Медонед, мо метавонем бо ӯ вақти хубе гузаронем, зеро мо муносибате дорем, ки тағйир дода намешавад. Падари шумо, падари ман, мо наметавонем он муносибатро тағйир диҳем. Аммо лаззат бурдан аз он муносибат ҳатман қатъ мешавад, агар ӯ, агар мо мошини Падарро қарз гирем ва берун равем ва, ва коре кунем, ки набояд кунем, суръат ё мусобиқа, ва мо онро вайрон кунем. Шумо метавонед мутмаин бошед, ки лаззат бурдан аз муносибате, ки мо бо Падар дорем, қатъ хоҳад шуд. Ӯ хашмгин хоҳад шуд.
Ва аз ин рӯ, ин фикри шабеҳ ба Худои Падар аст. Вақте ки мо гуноҳ мекунем, мо, мо ҳанӯз бо Ӯ дар муносибат ҳастем, аммо лаззат бурдан аз он муносибатро мо эҳсос намекунем. Аммо Худованд Исо аз ҷониби Падар боварӣ дода шудааст, ки муносибати моро бо Ӯ нигоҳ дорад ва моро ба он лаззат бурдан аз он муошират баргардонад, вақте ки мо гуноҳ мекунем. Сабаби ин қадар муҳим будани ин дар он аст, ки мо ҳамеша фикр мекунем, ки ҳама чиз аз мо вобаста аст. Ин тавр нест. Ҳама чиз дар ҳаёти рӯҳонӣ аз Масеҳ вобаста аст. Наҷот, ин идеяи мо набуд. Ин Худо буд. Ин Ӯ буд, ки Писари Худро ба ҷаҳон фиристод. Ин Исои Масеҳ буд, ки ба он салиб рафт. Мо намедонистем, ки ҳатто ба бахшиш ниёз дорем. Ин ҳама нақшаи Худо буд. Ва, ва Худо моро даъват кард. Агар шумо наҷот ёфта бошед, Худо шуморо ба воситаи Исои Масеҳ ба худ даъват кард, то наҷот ёбед. Ва агар шумо имшаб наҷот наёфта бошед, Рӯҳулқудс, Худо шуморо даъват мекунад, ки ҳатто имшаб ба Масеҳ биёед. Ва ин ҳама кори Худост. Шумо наметавонед худро аз нав таваллуд кунед. Ман наметавонам худро аз нав таваллуд кунам. Ин он чизест, ки Худои Падар вақте ки мо Масеҳро қабул мекунем, мекунад. Пас, наҷот ҳама аз Худованд аст.
Пас, мо Рӯҳулқудсро дар дохили худ дорем, ки он ҳаёти рӯҳониеро, ки мо дорем, ки Худо ба мо додааст, нерӯ мебахшад. Мо Худованд Исоро дар Осмон дорем, ки Саркоҳини мост, ки моро дастгирӣ мекунад, ба мо файзи заруриро медиҳад, чунон ки Ибриён 4:16 мегӯяд, вақте ки мо аз вақти ниёз мегузарем, ҳамон тавре ки фарзандони Исроил вақте ки аз биёбон мегузаштанд. Монеаҳои зиёде буданд, ки онҳо бо онҳо рӯ ба рӯ шуданд ва озмоишҳои зиёде. Ва Худованд Исо дар он ҷост, то моро дастгирӣ кунад. Ва агар мо ноком шавем, ва агар мо ноком шавем, мо шафоатгар дорем. Мо касеро бо Падар дорем, ки муносибати моро бо Падар нигоҳ медорад. Ин муносибати абадӣ аст. Ва боз, муҳаббати Падар ҳеҷ гоҳ тағйир нахоҳад ёфт. Аммо Ӯ ба Писари худ ғамхории шумо ва маро супурдааст. Пас, Худованд Исо муоширати моро бо Падар нигоҳ медорад, ва Ӯ инчунин касест, ки барои барқарор кардани мо ба он иттиҳод, лаззат бурдан аз он иттиҳод вақте ки мо гуноҳ мекунем, масъул аст.
Ҳамон тавре ки мо қаблан гуфтем, агар шумо мошини падаратонро вайрон кунед, ӯ аз шумо хашмгин хоҳад шуд. Ва Модар шояд касе бошад, ки шафоатгар аст. Вай дар паҳлӯ меояд ва ба Падар мегӯяд: «Гӯш кунед, ӯ инро қасдан накардааст». Шумо медонед, ки модарон чӣ гунаанд, онҳо тамоми ҳикояро барои дифоъ аз шумо нақл мекунанд. Ба ҳамин тариқ, Худованд Исо, гарчанде ки Худо бар зидди мо нест, ва, ва падари мо, падарон, вақте ки мо гуноҳ мекунем, онҳо бар зидди мо нестанд, онҳо танҳо аз мо хашмгинанд. Ва Падари Муқаддаси мо дар Осмон, Ӯ низ вақте ки мо гуноҳ мекунем, аз мо хашмгин аст, аммо муҳаббати Ӯ ҳеҷ гоҳ тағйир намеёбад. Ва агар мо падарони хуби заминӣ бошем, муҳаббати мо нисбат ба фарзандонамон ҳеҷ гоҳ тағйир нахоҳад ёфт, ҳатто агар онҳо низ ноком шаванд.
Пас, дар Матто 11 намунаи шафоати Худованд мавҷуд аст. Ва дар Матто боби 11, мо дар бораи Яҳёи Таъмиддиҳанда сӯҳбат мекунем. Пас, шумо Яҳёи Таъмиддиҳандаро дар ёд доред, чӣ марди шуҷоъ буд, чӣ марди бузурги Худо. Ӯ омад ва, ва ӯ омадани Худованд Исоро эълон кард. Аммо ӯ бо гуноҳ дар атрофи худ, ҳатто агар гуноҳ дар ҳаёти Ҳиродус подшоҳ буд, тоқат намекард. Пас, ӯ назди Ҳиродус рафт, ва, ва, ва Ҳиродус зани бародарашро гирифта буд, ва мо ба он намедароем, аммо Яҳёи Таъмиддиҳанда гуфт: «Ин қонунӣ нест, ин дуруст нест, ки шумо зани бародаратонро гиред». Хуб, ин зане, ки Ҳиродус гирифта буд, Яҳёи Таъмиддиҳандаро ба зиндон мепартояд, ва ҳоло мо ӯро дар он ҷо меёбем.
Ҳоло, вақте ки ӯ дар зиндон аст, бубинед, ки чӣ мешавад. Ин Матто 11:2 аст: «Вақте ки Яҳё дар зиндон корҳои Масеҳро шунид, ӯ ду шогирди худро фиристод ва гуфт: «Оё ту ҳамон касе ҳастӣ, ки бояд биёяд, ё мо дигареро интизорем?» Ҳоло ин Яҳёи Таъмиддиҳанда аст, ки дар бораи Худованд Исо гуфта буд: «Инак, Барраи Худо, ки гуноҳи ҷаҳонро мебардорад». Ӯ шогирдони худро, шогирдони Яҳёро, таъин карда буд, ки Масеҳро пайравӣ кунанд. Аммо ҳоло ӯ дар ин озмоиш аст ва имони ӯ, имони ӯ ошуфтааст. Ва, ва аз ин рӯ, ӯ ин шогирдонро назди Худованд Исо мефиристад ва мегӯяд: «Оё шумо дар ҳақиқат Ӯ ҳастед? Оё ман хато кардаам? Ё мо дигареро интизорем?» Зеро Яҳё интизор буд, ки Худованд Малакути Худро барпо мекунад, ва ҳоло Яҳё дар зиндон аст ва ӯ аз он чӣ рӯй медиҳад, ошуфтааст.
Пас, Худованд ҷавоб медиҳад ва Ӯ ба ӯ инро мегӯяд, ояти чорум: «Исо ҷавоб дод ва гуфт: «Биравед ва ба Яҳё боз он чизҳоеро нишон диҳед, ки мешунавед ва мебинед: кӯрон бино мешаванд, Худовандро ҳамду сано бод, лангон роҳ мераванд, махавиён пок мешаванд, ва карҳо мешунаванд, ва мурдагон эҳё мешаванд, ва ба камбағалон Инҷил мавъиза мешавад. Ва хушбахт аст касе, ки аз Ман хафа намешавад, ё дар Ман пешпо намехӯрад». Пас, дар сӯҳбати хусусӣ бо Яҳёи Таъмиддиҳанда, хусусӣ, ба воситаи паёме, ки ӯ фиристод, Худованд имони Яҳёро барқарор мекунад. Ӯ мегӯяд: «Гӯш кунед, Яҳё, он чизҳоеро, ки шумо дар бораи Ман шунидаед, Ман кардаам. Ва агар шумо хоҳед, ки баракат ёбед, имони худро мустаҳкам кунед, ҳатто агар шумо дар зиндон бошед, зеро Ман Ӯ ҳастам. Шумо дуруст шаҳодат медиҳед дар бораи Ман. Ман Масеҳи Исроил ҳастам».
Ҳоло ин он чизест, ки Худованд дар хусусӣ кард. Хуб, Ӯ дар паҳлӯи Яҳё омад ва ӯро рӯҳбаланд кард. Ҳоло ман мехоҳам, ки шумо бубинед, ки Ӯ дар омма чӣ кор кард, зеро ин мисли Худованд Исо аст, ки Ӯ барои мо дар хусусӣ чӣ кор мекунад. Ӯ меояд, то моро барқарор кунад, вақте ки мо гуноҳ кардаем, моро баргардонад, моро водор кунад, ки гуноҳҳои худро эътироф кунем ва, ва имони худро бори дигар мустаҳкам кунем. Аммо дар омма, ё бо Падар, мо метавонем гӯем, гӯш кунед, ки Ӯ дар омма чӣ кор мекунад, Худованд Исо дар омма чӣ кор мекунад. Ва ояти 7: «Ва вақте ки онҳо рафтанд, Исо ба мардум дар бораи Яҳё гуфтанро оғоз кард: «Шумо ба биёбон барои чӣ рафтед?» Ва Ӯ идома медиҳад, ва ин он чизест, ки Ӯ дар бораи Яҳё дар ояти 11 мегӯяд: «Ба ростӣ ба шумо мегӯям, дар миёни онҳое, ки аз занон таваллуд шудаанд, бузургтар аз Яҳёи Таъмиддиҳанда набудааст». Оё ин аҷиб нест? Дар ин ҷо имони Яҳёи Таъмиддиҳанда ба савол гузошта буд, ки оё Худованд Исо ҳамон касест, ки ӯ фикр мекард. Ва он гоҳ Худованд меояд ва ӯро барқарор мекунад. Аммо вақте ки Ӯ дар омма сӯҳбат мекунад, Ӯ дар бораи нокомии Яҳё сӯҳбат намекунад. Ӯ дар бораи Яҳё ҳамчун бузургтарин аз ҳама таваллудшудагон дар миёни занон сӯҳбат мекунад, зеро Яҳёи Таъмиддиҳанда касест, ки шаҳодат дод, ки омадани Худованд Исоро, худи Писари Худоро ба ҷаҳон муаррифӣ кард.
Аммо нуктае, ки ман мехоҳам қайд кунам, ин аст, ки Ӯ шафоатгар аст. Ӯ Яҳёро дар хусусӣ барқарор мекунад ва сипас дар омма, ҳамон тавре ки Худованд дар назди Падар мекунад. Ӯ ҳамеша шаҳодат медиҳад, ки мо дар назди Ӯ одилона ҳастем, зеро Худои Падар шуморо, агар шумо имондор бошед, Ӯ роҳ ва равишҳои шумо ва муоширати шуморо бо Падар ба дасти Писар супурдааст. Ин хеле муҳим аст. Агар, агар шумо инро дарк карда тавонед, шумо чашмони худро аз худ дур мекардед ва ба Исо менигаристед ва ҳайрон мешудед. Шумо ҳайрон мешудед, ки ҳама чиз, ҳама чизе, ки Худо дар робита ба наҷот ва амнияти абадии мо дар хонаи мо дар Осмон кардааст, ҳама чиз аз ҷониби Худо карда шудааст. Ҳеҷ як имконият фаромӯш нашудааст. Шумо метавонед ба Худо бовар кунед. Шумо метавонед ба Ӯ бовар кунед. Ӯ Падари шумост. Ӯ ҳама чизеро, ки ба шумо лозим аст, медонад. Шумо метавонед ҳар як ҳолати ҳаёти худро ба Ӯ супоред. Ва вақте ки шумо ноком мешавед, шумо метавонед бо эътимод ба Ӯ равед, донистани он ки назди Падар касе ҳаст, ки Шафоатгари шумост, Исои Масеҳи одилона. Ва он муносибати шумо бо Падар ҳеҷ гоҳ тағйир ёфта наметавонад. Муҳаббати Ӯ ба шумо ҳеҷ гоҳ тағйир нахоҳад ёфт. Ва муоширати шумо бо Ӯ аз ҷониби он Шафоатгар, аз ҷониби Худованд Исо ва шафоати Ӯ барқарор хоҳад шуд. Ӯ ҳамеша моро муаррифӣ хоҳад кард, ҳамон тавре ки Худованд Исо Яҳёи Таъмиддиҳандаро кард, ҳамеша моро ҳамчун худи Ӯ, касе, ки Ӯ дӯст медорад, муаррифӣ мекунад. Ӯ дар назди Падар аз номи мо меистад. Ҳаллелуё. Ӯ, Ӯ касест, ки моро намояндагӣ мекунад. Ӯ касест, ки дар паҳлӯи мо меояд, то моро ба муошират баргардонад.
Ӯ имшаб шуморо хеле дӯст медорад, дӯсти ман. Агар шумо Масеҳро ҳамчун Худованд ва Наҷотдиҳандаи худ намешиносед, шумо бояд имшаб ба Ӯ ҳамчун Худованд ва Наҷотдиҳанда бовар кунед. Ва агар шумо имондор бошед, шумо бояд шодӣ кунед, ки ҳар як имконият барои шумо аз ҷониби Худои Падар, ки ҳар як ҳолати ҳаёти шуморо ҳоло ва ҳар як ҳолатеро, ки шумо дар оянда дучор хоҳед шуд, медонад, ба анҷом расонида шудааст. Ва агар шумо ноком шавед, шумо набояд гурезед. Шумо метавонед ба Ӯ бовар кунед. Шумо метавонед ба Масеҳ бовар кунед, зеро Ӯ Шафоатгари мост, Худованд Исои Масеҳ, Одилона.
Биёед дуо кунем. Худои мо ва Падари мо, мо ба Шумо шукр мегӯем, ки мо назди Шумо дар ҷалол Шафоатгар дорем. Мо ба Шумо шукр мегӯем, ки Ӯ муносибатро бо Падар, бо Шумо нигоҳ медорад, ки Ӯ Исои Масеҳи одилона аст. На танҳо Ӯ ҳамаи гуноҳҳои моро ба воситаи марги худ дар салиб бартараф кардааст, балки Шумо худамонро ба Ӯ супурдаед, то он муносибатеро, ки мо бо Шумо дорем, нигоҳ дорад, ки он ҳеҷ гоҳ тағйир ёфта наметавонад. Ва вақте ки иттиҳоди мо ба воситаи гуноҳ қатъ мешавад, Шумо моро ба Ӯ супурдаед, то он муошират, он иттиҳоди шириниро барқарор кунад. Эй Худо, мо ба Ту барои Худованд Исои Масеҳ шукр ва ҳамду сано мегӯем. Ба Ӯ ҷалол ҳам ҳоло ва ҳам то абад бод. Ва дӯсти ман, агар шумо бе Масеҳ бошед, ҳоло ба Ӯ ҳамчун Худованд ва Наҷотдиҳандаи худ бовар кунед. Вақте ки шумо бо Масеҳ вомехӯред, шумо муҳаббатеро хоҳед донист, ки қаблан ҳеҷ гоҳ надонистаед. Ба исми Исо. Омин.
