Бинобар ин, Худованд худаш ба шумо нишонае хоҳад дод: Инак, бокира ҳомиладор шуда, Писар таваллуд хоҳад кард, ва номи Ӯро Иммануил хоҳанд гузошт.
Ман ба наздикӣ хондам, ки «Инсон метавонад чил рӯз бе ғизо, тақрибан се рӯз бе об, тақрибан ҳашт дақиқа бе ҳаво зиндагӣ кунад, аммо танҳо як сония бе умед!» Дар ин вақти сол бисёриҳо эҳсос мекунанд, ки умедро гум кардаанд; бисёриҳо дар ҷаҳон барои ёфтани чизе, ки ба онҳо умед мебахшад, мубориза мебаранд. Онҳое, ки Худованд Исоро ҳамчун Худованд ва Наҷотдиҳандаи худ намешиносанд, «бе умед ва бе Худо» ҳастанд (Эфсӯсиён 2:12). Аммо шинохтани Худованд Исо ин шинохтани Худои умед аст, ки метавонад «шуморо бо тамоми шодӣ ва осоиштагӣ дар имон пур кунад, то ки шумо бо қудрати Рӯҳи Муқаддас дар умед фаровон бошед» (Румиён 15:13).
Тақрибан 700 сол пеш аз таваллуди Масеҳ, пайғамбар Ишаъё дар бораи Масеҳи оянда сухан гуфт. Ӯ гуфт: «Бинобар ин, Худованд худаш ба шумо нишонае хоҳад дод: Бокира ҳомиладор шуда, писар таваллуд хоҳад кард, ва номи Ӯро Иммануил хоҳанд гузошт.» Дар Матто 1:23, мо ин оятро боз дар робита бо таваллуди Худованди мо мехонем. Иммануил маънои «Худо бо мо»-ро дорад. Инсоният аз ин Худои умед ҷудо шудааст, зеро гуноҳ ба воситаи гуноҳи як инсон ба ҷаҳон омад. Аммо Писари Худо ба ҷаҳон омад, на барои маҳкум кардани он, балки барои он ки ба воситаи Ӯ мо наҷот ёбем (Юҳанно 3:16–17). Худои умед ба ҷаҳон омад, то умед бахшад. Исои Масеҳ аст умеди мо (1 Тимотиюс 1:1).
Ӯ дар Салиб «як бор барои гуноҳҳо, одилон барои беадолатон, то ки моро ба Худо биёрад» азоб кашид ва мурд (1 Петрус 3:18). Марг, дафн ва эҳёи Худованд Исо моро ба он чизе, ки Петрус «умеди зинда» меномад (1 Петрус 1:3), овардааст, ва ин умед ҳоло барои мо дар Осмон лангар шудааст, чунон ки мо дар Ибриён 6:19–20 мехонем: «Ин умедро мо ҳамчун лангари ҷон дорем, ҳам мутмаин ва ҳам устувор, ва он ба ҳузури паси парда дохил мешавад, ки дар он ҷо Пешрав барои мо дохил шудааст — худи Исо, ки то абад Довари бузург мувофиқи тартиби Малкисадек шудааст.»
Лангар барои имрӯз:
Вақте ки мо умед карданро душвор меёбем, забурнавис ба мо мегӯяд: «Чаро ту афтодаӣ, эй ҷони ман? Ва чаро дар даруни ман нооромӣ? Ба Худо умед кун, зеро ман боз Ӯро барои кӯмаки чеҳраи Ӯ ситоиш хоҳам кард» (Забур 42:5). Вақте ки Худованд Исо ба ин ҷаҳон омад, ба Салиб рафт, азоб кашид ва мурд, Ӯ эълон мекард: «Умед дар ин ҷост.» Ва Ӯ ба онҳое, ки Ӯро пайравӣ мекунанд, гуфтааст: «Ман ҳамеша бо шумо ҳастам» (Матто 28:20).
