Вақте ки шумо кори баде мекунед – ба волидонатон итоат намекунед, дуздӣ мекунед, фиреб медиҳед, дурӯғ мегӯед ва ғайра – бо шумо чӣ мешавад? Оё шумо ҷазо мегиред? Оё касе ягон бор барои коре, ки шумо кардаед, ҷазо гирифтааст?
Солҳои зиёд пеш зиндагӣ аз имрӯз фарқ мекард. Кӯдакон аксар вақт бо чӯби гикори ҳамчун ҷазо барои корҳои бад, ҳатто дар мактабҳо, латукӯб мешуданд! Дар яке аз ин мактабҳо донишҷӯён чунон бад буданд, ки чанд муаллим аз кӯшиши таълим додани онҳо даст кашида буданд. Баъд як муаллими нав ба ин мактаб омад.
Аввалин коре, ки ӯ кард, ин буд, ки аз донишҷӯён хоҳиш кард, ки қоидаҳои худро барои синфхона, дар баробари ҷазо барои вайрон кардани ин қоидаҳо, таҳия кунанд. Ӯ ҳайрон шуд, ки онҳо супоришро ҷиддӣ гирифтанд ва нисбат ба худ хеле сахтгир буданд.
Баъзе аз қоидаҳои донишҷӯён инҳо буданд: «Дуздӣ накунед; дашном надиҳед; ҷанг накунед …» Ҷазо барои ҳар як қоида як хел буд: «Даҳ қамчин (латукӯб) аз пушт бе курта. Истисно нест».
Рӯзи аввал хуб гузашт. Аммо рӯзи дуюм хӯроки нисфирӯзии касе дуздида шуд. Пас аз ҷустуҷӯ, муаллим фаҳмид, ки хурдтарин ва лоғартарин донишҷӯ дузд аст. Ҷазо барои дуздӣ даҳ қамчин буд, мувофиқи қоидаҳои худи донишҷӯён. Синф тамошо мекард, ки муаллим барои латукӯб кардани писарбачаи хурдсоли гунаҳкор омода мешуд. Аммо писарбача куртаашро намекашид.
Ниҳоят муаллим ӯро маҷбур кард, ки онро кашад, танҳо фаҳмид, ки дар зери он курта надорад! Ҳама дар мактаб диданд, ки писарбача чӣ қадар лоғар аст. Ӯ хеле заиф ва лоғар менамуд, ки латукӯбро таҳаммул кунад. Гирякунон, ӯ ба ҳама гуфт, ки оилааш чӣ қадар камбағал аст.
Ҳикояи писарбача ҳамсинфонашро ба ӯ раҳм кард. Аммо ҷазо чӣ? Қоида вайрон шуда буд, ва ҷазо бояд дода мешуд.
Ногаҳон писарбачаи калоне, ки хӯроки нисфирӯзиаш дуздида шуда буд, пеш омад. Ӯ гуфт, ки латукӯбро барои писарбачаи хурдсол мегирад. Танҳо фикр кунед – писарбачае, ки хӯроки нисфирӯзиаш гирифта шуда буд, ҳоло пешниҳод мекард, ки ҷазоро барои он касе, ки онро дуздидааст, қабул кунад!
Синф розӣ шуд, ки ҷойгузин метавонад латукӯбро барои вайронкунандаи қоида гирад. Пас аз он, ҳама гиря мекарданд, зеро писарбачаи хурдсол ба писарбачаи калонтар гуфт: «Шумо латукӯби маро гирифтед! Ман ба шумо то абад миннатдорам!»
Писарону духтарон, оё шумо медонед, ки Касе барои ҳамаи корҳои баде, ки шумо кардаед, азоб кашидааст? Исои Масеҳ дар салиб ҳамчун Ҷойгузини шумо мурд. Худо Ӯро барои гуноҳҳои шумо ҷазо дод. Агар шумо ба Худо иқрор кунед, ки шумо гуноҳкоред, Ӯ шуморо ба сабаби марги Исо мебахшад. Он гоҳ шумо барои Биҳишт омода хоҳед шуд!
Ӯ барои гуноҳҳои мо маҷрӯҳ шуд, Ӯ барои бадиҳои мо кӯфта шуд … ва бо зарбаҳои Ӯ (латукӯб) мо шифо ёфтем (Ишаъё 53:5).
Ӯ гуноҳҳои моро дар ҷисми худ бар дарахт (салиб) бардошт (1 Петрус 2:24).
