Баъзан мо дар бораи одамоне мешунавем, ки бар хилофи иродаи худ нигоҳ дошта мешаванд, то даме ки маблағи калоне барои озодии онҳо пардохт шавад. Ба мо гуфта мешавад, ки ин дар тӯли солҳо бо чанд нафар аз муштариёни мо рӯй додааст. Баъзан чизи арзишманде гирифта мешавад, ба монанди киштии боркаш дар Уқёнуси Ҳинд. Бо афзоиши технология, ҳакерҳо тавонистанд системаҳои компютериро бо истифода аз нармафзори фидявӣ хароб кунанд, то даме ки маблағ ба ҷинояткорон дода шавад.
Луғати Merriam-Webster «фидя»-ро ҳамчун «мукофоте, ки барои озод кардани касе ё чизе дар асорат пардохт ё талаб карда мешавад» муайян мекунад. Он инчунин «наҷот додан, махсусан аз гуноҳ ё ҷазои он; озод кардан аз асорат ё ҷазо бо пардохти нарх»-ро дар бар мегирад.
Китоби Муқаддас ба мо мегӯяд, ки Исо, «Писари Одам на барои он омад, ки ба Ӯ хидмат кунанд, балки барои он ки хидмат кунад ва ҷони Худро барои бисёриҳо фидия диҳад» (Матто 20:28; Марқӯс 10:45 NKJV). Худованд, ки ҳамчун Хизматгори Комил омад, ҳатто ҷони Худро барои дигарон ихтиёран дод. Ҳеҷ гунаҳкоре наметавонад ба Худо барои худ ё каси дигар фидия пардохт кунад, зеро тамоми сарватҳои тамоми ҷаҳон барои ҳама давру замонҳо барои нигоҳ доштани як нафар аз фиристода шудан ба кӯли оташ аз сабаби гуноҳаш кофӣ нахоҳанд буд (Забур 49:5-9; Ваҳй 20:11-15).
Дар Писари Худ, Худо барои мо фидия пардохт. Мисли Исроил, мо аз ҷониби «яке қавитар» аз мо – Иблис нигоҳ дошта шудаем (Ирмиё 31:11; нигаред ба Эфсӯсиён 2:2). Худованд имондоронро аз ӯ, инчунин аз марг ва қабр наҷот дода, онҳоро беқувват гардонидааст (Ҳушаъ 13:14; Ибриён 2:14; 1 Қӯринтиён 15:55-57).
Баракатҳои ин фидияи пардохтшуда танҳо тавассути имон ба Писари Худо қабул карда мешаванд. Ӯ «як Миёнарав байни Худо ва одамон, Одамизод Исои Масеҳ аст, ки Худро барои ҳама фидия дод» (1 Тимотиюс 2:5-6). «Агар бо даҳони худ Худованд Исоро эътироф кунед ва дар дили худ имон оваред, ки Худо Ӯро аз мурдагон эҳё кардааст, наҷот хоҳед ёфт. Зеро бо дил ба адолат имон оварда мешавад, ва бо даҳон ба наҷот эътироф карда мешавад. Зеро Навишта мегӯяд: «Ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, шарманда нахоҳад шуд» (Румиён 10:9-11). Агар шумо ҳанӯз ин корро накарда бошед, тӯҳфаи Ӯро барои худ имрӯз қабул кунед!
