Саволи додашуда
«Оё шумо фикр мекунед, ки одамони бад ба осмон мераванд?» — як бор аз дӯстам пурсидам. «Ман фикр намекунам,» — ҷавоб дод ӯ. «Пас ман имконият надорам. Шумо чӣ?» Ӯ таваққуф кард. «Чаро, бале; ман он қадар бад нестам.» «Аммо шумо гуноҳкоред?» «Гумон мекунам, ки мо ҳама гуноҳкорем,» — бо дудилагӣ гуфт ӯ.
«Худо ҳамаи гуноҳкоронро бад мебинад,» — ба ӯ гуфтам. «Каломи Ӯ эълон мекунад:
Ҳеҷ кас некие намекунад, ҳатто як нафар ҳам нест (Румиён 3:12).
Худо наҷотро танҳо ба гуноҳкорон пешниҳод мекунад, зеро одамони хуб фикр мекунанд, ки ба наҷот ниёз надоранд.»
Сипас ба ӯ хабар додам, ки Масеҳ барои гуноҳкорон мурд (Румиён 5:8), ва ягона роҳи ба осмон рафтан тавассути Ӯст (Румиён 3:23-24). Ӯро ташвиқ кардам, ки пардохти Масеҳро аз номи худ қабул кунад.
Ҷавоб пайгирӣ шуд
Дер он шаб, ӯ омад ва ба ман гуфт, ки фикри гуноҳҳояш ба ӯ хоб намедиҳад. «Шарҳи шумо, ки “Худо наҷотро танҳо ба гуноҳкорон пешниҳод мекунад,” дар зеҳни ман такрор мешавад. Ман омадам, то пурсам, ки чӣ тавр ман наҷот ёбам. Ман гуноҳкори бузургам, ва ҳамаи гуноҳҳоям маро вазнин мекунанд.»
«Оё онҳо шуморо мисли қарзи бузурге, ки шумо ҳеҷ гоҳ пардохт карда наметавонед, вазнин мекунанд?» «Маҳз ҳамин тавр эҳсос мешаванд,» — оҳ кашид ӯ.
Қарзи қарздор
«Агар шумо чунин қарзе дошта бошед, оё аз қарздиҳанда ва қонун наметарсидед? Аммо агар касе, ки шуморо дӯст медошт, қарзи шуморо пардохт кунад, пас чӣ?» «Ман озод мешудам, ва то абад миннатдор мебудам, зеро қарзи ман пурра пардохт шуда буд.»
«Аммо оё муҳим нест, ки шумо онро худатон пардохт накардед?» «Чаро ин муҳим бошад? Он пардохт шудааст, ва ин муҳим аст. Қарздиҳандаи ман қаноатманд мешуд ва қонун наметавонист ба ман даст расонад.»
Сипас аз ӯ пурсидам: «Гуноҳҳои худро ҳамчун он қарз, ва Худоро ҳамчун қарздиҳандаи худ ҳисоб кунед. Барои шумо пардохт кардани қарзи гуноҳҳои худ, ки бар зидди Худо кардаед, ғайриимкон аст, аммо Исои Масеҳ — ки шуморо дӯст медорад — онро барои шумо пурра пардохт кард. Китоби Муқаддас мегӯяд, ки Ӯ гуноҳҳои моро дар ҷисми худ дар салиби Ҷолҷота бардошт ва моро бо хуни гаронбаҳои худ наҷот дод (1 Петрус 2:24; 1 Петрус 1:18-19).
Қарзи пардохтшуда
«Мебинед, Худо Писари Худро фиристод, то қарзеро, ки мо қарздор будем, аммо пардохт карда наметавонистем, пардохт кунад. Худо аз пардохти Масеҳ комилан қаноатманд аст. Савол ин аст, ки оё шумо қаноатмандед?» «Ман қаноатмандам, ва барои ин Худоро шукр мегӯям. Аммо чӣ тавр ман наҷот ёбам?»
«Иқрор шавед, ки шумо гуноҳкоред, ки қарзи гуноҳҳои худро бар зидди Худо ҳеҷ гоҳ пардохт карда наметавонед. Имон оваред, ки Исо он қарзро пурра пардохт кардааст. Сипас Худоро барои бахшиши Ӯ шукр гӯед, ба Исо ҳамчун пардохткунандаи қарзи худ эътимод кунед.»
Хонанда, оё шумо пардохти Худоро барои гуноҳҳои худ қабул намекунед? Китоби Муқаддас мегӯяд,
Агар бо даҳони худ Худованд Исоро эътироф кунед ва дар дили худ имон оваред, ки Худо Ӯро аз мурдагон эҳё кардааст, наҷот хоҳед ёфт (Румиён 10:9).
