Чашми худро ба он нонвойхонаи дур андозед, дар он ҷо як воизи хомӯши Наҷотдиҳандаи хайрхоҳи шумо истодааст. Он ба шумо сухани файзбахши Ӯро ба ёд меорад: «Ман Нони ҳаёт ҳастам». Файз ба мо иштиҳо медиҳад — ва Исо ягона чизест, ки онро қонеъ мекунад. Қабул кардани Масеҳ ба дилҳои мо бо имон, моро дар ҷонҳои мо қавӣ мегардонад; ва ба мо имкон медиҳад, ки
барои ҷалоли Ӯ кор кунем, душманони худро мағлуб кунем ва мусобиқаи дар пешистодаро бо омодагӣ ва шодӣ давонем.
Нони нонвойхонаро бояд харид — аммо Исо ройгон дода мешавад; он нон бо истифода аз байн меравад — аммо «Исои Масеҳ дирӯз, имрӯз ва то абад як хел аст». Он нон ба як шахс тааллуқ дорад — аммо «нони ҳаёт» моликияти умумии ҳамаи онҳоест, ки «ба исми Ӯ имон доранд». Ман бояд нон дошта бошам — ё гурусна мемонам; ман бояд Масеҳро дошта бошам — ё ҳалок мешавам; «Нони осмон! маро сер кун, то дигар чизе нахоҳам».
Оё Ӯро ба шароб ё нон монанд мекунанд?
Худованди азиз, ҷони ман чунин сер мешуд;
Он ҷисм, он хуни мурдаи Ту,
Нони ҳаёт аст, шароби осмонӣ аст.
— Ҷ.См.
