Кормандон санги асос мегузоранд — Исо чунин аст. Ва чун ин, Ӯ зебоии он бино аст, ки бояд макони Худо тавассути Рӯҳ бошад. Ӯ ҳар як қисми биноро муттаҳид ва мепайвандад ва онро мустаҳкам ва бехатар нигоҳ медорад. Ӯ на танҳо қисмро ба қисм — балки ҳар як қисмро ба Худо мепайвандад. Иттиҳод бо Худо барои гунаҳкорон имконнопазир буд — агар ин Наҷотдиҳандаи маҳбуб намебуд. Ӯ ҳар монеаро аз роҳ дур мекунад ва ба мо имкон медиҳад, ки Падарро дар муҳаббати абадии Ӯ, муносибати падарӣ ва нақшаҳои файзбахши Ӯ нисбат ба мо бидонем — ва он гоҳ мо бо Ӯ муошират мекунем, дар Ӯ шодӣ мекунем ва дар муқаддасии ҳаёт дар назди Ӯ роҳ меравем.
Бо Худо муттаҳид шуда — мо қувват, зебоӣ ва ҷалолро ба даст меорем; ба мо ғизо дода мешавад ва «бо афзоиши Худо афзоиш меёбем.» Бо муносибати тағйирнопазир ва бо риштаҳои ногусастанӣ ба ҳам пайваста — мо «маъбади муқаддас дар Худованд» мешавем, ба шарафи ҳикмат, файз ва муҳаббати мутлақи Ӯ.
Эй баракати иттиҳоди муқаддасон бо Худо; «бар бунёди расулон ва пайғамбарон бино ёфта, худи Исои Масеҳ санги асосии кунҷаст!» Салом, иттиҳоди муқаддас, мустаҳкам ва қавӣ, Чӣ қадар бузург аст файз, чӣ қадар ширин аст суруд, Ки кирмҳои исёнгар ҳамеша бошанд Ягона бо Худои таҷассумёфта! Ин риштаи муқаддас тарси онҳоро манъ мекунад, Зеро ҳамаи он чизе ки Ӯст, ё дорад, аз они онҳост Бо Ӯ ҳамчун Сар, онҳо истодаанд, на меафтанд, Ҳаёти онҳо, Замини онҳо ва Ҳамаи онҳо.
