«Асрори худотарсӣ бузург аст. Худо дар ҷисм зоҳир шуд, дар Рӯҳ сафед шуд, ба фариштагон намоён шуд, дар миёни халқҳо мавъиза шуд, дар ҷаҳон имон оварда шуд, дар ҷалол қабул шуд» (1 Тимотиюс 3:16).Исои Масеҳ на танҳо Подшоҳи Яҳудиён аст; Ӯ вориси тахти ҷаҳонӣ аст. Падар нигоҳдории ҷалоли бепоёни Худ ва иҷрои иродаи Худро ба дасти Ӯ супурдааст. Ҳар як махлуқ дар қудрати Ӯст, аз баландтарин фаришта дар осмон то пасттарин дев дар поён.
Бузургии шахсии Ӯ аз ҳама коре, ки Ӯ хоҳад кард, бузургтар аст. Ӯ Писар аст ва ҳеҷ кас асрори муносибати абадии Ӯро бо Падар намедонад, ба ҷуз худи Падар. Писар инсон шуд, то ки номи Падар ва муҳаббати Падарро ошкор кунад — то ки пуррагии шодӣ ва қаноатмандии абадӣ ва муҳаббате, ки дар он ном ошкор шудааст, аз они мо бошад.
Ӯ омад, то ки мо дар оянда хонаи Падарро бо Ӯ мубодила кунем, аммо ҳоло Ӯ ҳама чизро медонад, ҳар оҳро мешунавад, ҳар ашкро мебинад ва ҳар бори гаронро месанҷад. Ҳама ғаму андӯҳ ва палидии ҳаёти одамон дар пеши чашмони Ӯ ошкор аст. Ва Ӯ дастҳои Худро дароз карда, фарёд мезанад: «Назди Ман биёед».
Албатта, танҳо Худо метавонист чунин сухан гӯяд! Кӣ ба ҷуз Худо метавонад ҳар рӯҳи табъро ором кунад, ҳар виҷдони гунаҳкорро сабук кунад, ҳар дили шикастаро бибандад ва ҳар гунаҳкори мушкилдорро баракат диҳад? Бале, асрори худотарсӣ бузург аст. Танҳо Худо метавонист чунин сухан гӯяд, вале ин суханон аз лабони Исои Носирӣ, Носирии хоксор ва радшуда баромаданд. Бале, Худо дар ҷисм зоҳир шуд! Ва замоне хоҳад омад, ки ҳар зону хам хоҳад шуд «аз мавҷудоти осмонӣ ва заминӣ ва зеризаминӣ, ва ҳар забон иқрор хоҳад кард, ки Исои Масеҳ Худованд аст ба ҷалоли Худои Падар» (Филиппиён 2:10-11).
