Зеро як Худо ва як Миёнарав байни Худо ва одамон ҳаст, Инсон Исои Масеҳ, ки худро фидия барои ҳама дод, то дар вақти муносиб шаҳодат дода шавад.
1 Тимотиюс 2:5–6
Яке аз таълимоти асосӣ дар Каломи Худо ин аст, ки як Худо ҳаст. Аз ин оят — ва бисёр оятҳои дигар — низ равшан аст, ки танҳо як Миёнарав байни Худо ва инсоният ҳаст.
Айюб зарурати миёнаравро тасвир кард, вақте ки ӯ пурсид, «Аммо чӣ гуна инсон метавонад дар назди Худо одилона бошад?» Сипас ӯ идома дод ва гуфт, «Ва миёнараве байни мо нест, ки дасти худро бар ҳар дуи мо гузорад» (Айюб 9:1–2, 33). Ин кори миёнаравро ба таври зебо тасвир мекунад — касе, ки ду тарафи ҷудошударо ба ҳам меорад.
Гуноҳ инсониятро аз Худо ҷудо кардааст, аммо Худованд Исо ба ҷаҳон омад, то моро ба Худо баргардонад. Танҳо Ӯ ҳамчун Миёнарави мо мувофиқат мекунад, зеро Ӯ Писари Худо аст, ки Писари Инсон шуд — комилан Худо ва комилан инсон, аммо бе гуноҳ. Мо наметавонистем ҳеҷ коре кунем, то парвандаи худро дар назди Худо миёнаравӣ кунем. Ҳеҷ миқдори корҳои нек наметавонист моро дар назари Ӯ одилона гардонад, зеро «ҳамаи мо мисли чизи нопок ҳастем, ва ҳамаи адолатҳои мо мисли латтаҳои ифлос ҳастанд» (Ишаъё 64:6).
Мо дар назди Худо ҳамчун гуноҳкорони гунаҳкор истодаем, ва аз ин рӯ ба Миёнарав байни Худо ва одамон ниёз доштем. Дар Салиб, Худованд Исо байни Худои муқаддас ва инсонияти гуноҳкор истод ва, чунон ки Айюб тасвир кард, дасти худро бар ҳар дуи мо гузошт. Ӯ худро як бор барои ҳама ҳамчун қурбонии гуноҳ пешниҳод кард — ҳеҷ гоҳ такрор намешавад (Ибриён 7:27; 9:9, 9:28; 10:2).
Худованд Исо ягона Миёнарав байни Худо ва инсон аст. Ибриён 9:14–15 ба мо мегӯяд:
«Чӣ қадар бештар хуни Масеҳ, ки ба воситаи Рӯҳи абадӣ худро бе айб ба Худо пешниҳод кард, виҷдони шуморо аз корҳои мурда пок мекунад, то ба Худои зинда хидмат кунед? Ва ба ин сабаб Ӯ Миёнарави аҳди нав аст, ба воситаи марг, барои кафорати гуноҳҳо дар зери аҳди аввал, то ки онҳое ки даъват шудаанд, ваъдаи мероси абадиро қабул кунанд.»
Ҳамчун Миёнарави мо, Худованд Исо «худро фидия барои ҳама дод.» Калимаи фидия маънои пардохти нарх барои озод кардани ғуломро дорад— ва мо ғуломи гуноҳ будем. Дар ҳоле ки марги Масеҳ барои ҳама кофӣ буд, танҳо онҳое ки ба Ӯ эътимод доранд, фоидаҳои наҷотбахши онро мегиранд. Исо дар бораи худ гуфт, «Писари Инсон на барои хидмат кардан, балки барои хидмат кардан ва ҷони худро фидия барои бисёриҳо додан омад» (Матто 20:28).
Оё шумо яке аз бисёриҳо ҳастед? Оё шумо имрӯз гуфта метавонед, ки Ӯ Миёнарави ман аст — Ӯ Наҷотдиҳандаи ман аст?
Лангар барои имрӯз
Ҳамчун Миёнарав, Масеҳ Он Касест, ки аз Худо баромад, то барои Худо сухан гӯяд ва амал кунад, ва ба назди Худо рафт, то барои инсон амал кунад ва сухан гӯяд.
